Από σπόντα στην ουσία

Στη χώρα μας τα σοβαρά θέματα κατά κανόνα τα συζητάμε «επ ΄ευκαιρία», παρεμπιπτόντως και στο πόδι. Συνεπώς πλημμελώς και επιφανειακά. Για παράδειγμα,  με αφορμή την κόντρα για την τροπολογία Γεωργιάδη με την οποία μειώνονται οι τιμές των φαρμάκων και την άρνηση ψήφου από το ΣΥΡΙΖΑ, ήρθε «από σπόντα» στην επιφάνεια το κομβικό ζήτημα της εγχώριας βιομηχανικής παραγωγής και της ανάγκης στήριξής της. Δηλαδή η ουσία της συζήτησης – που δεν γίνεται – για το αναπτυξιακό πρόταγμα της χώρας.

Η ελληνική φαρμακοβιομηχανία έχει να επιδείξει αξιόλογη δυναμική τα τελευταία χρόνια, πραγματοποιεί μεγάλους τζίρους, απασχολεί χιλιάδες εργαζόμενους και προφανώς πληρώνει μεγάλα ποσά σε φόρους. Προφανώς λοιπόν πρέπει να ενισχυθεί και να προστατευθεί. Είναι όμως λογικό να υποστηρίζει κάποιος ότι δεν πρέπει να πέσουν οι τιμές των φαρμάκων για να μην πληγούν οι φαρμακοβιομηχανίες; Να επιδοτεί δηλαδή ο ασφαλισμένος, καταβάλλοντας υποχρεωτικό καπέλο, τη διασφάλιση κερδών της βιομηχανίας; Ή να καταρρέουν τα ταμεία για να μην καταρρεύσουν οι επιχειρήσεις;

Με αυτή τη λογική, αντίστοιχες προβλέψεις και μέτρα προστασίας θα πρέπει να υιοθετηθούν και για τους υπόλοιπους κλάδους της εγχώριας οικονομικής δραστηριότητας. Γιατί να μην αυξήσουμε το συντελεστή δόμησης ώστε να ξαναζωντανέψει η οικοδομή; Ή να βάλουμε ένα ειδικό τέλος στους πολίτες για να στηριχθούν οι χαλυβουργίες, οι κλωστοϋφαντουργίες, τα διυλιστήρια;

Ας μην γελιόμαστε. Η εποχή των προστατευτισμών έχει τελειώσει. Η εγχώρια παραγωγή δεν μπορεί να επιβιώσει παρά μόνον εάν είναι ανταγωνιστική. Να έχει δηλαδή κέρδη πουλώντας ίδιας ποιότητας προϊόντα στην ίδια τιμή, ή καλύτερη, με τις ξένες εταιρείες. Και για να το επιτύχει αυτό χρειάζεται τη στήριξη του κράτους. Όχι με τη συντήρηση ακριβοπληρωμένων από τους πολίτες προνομίων, αλλά με την οικοδόμηση ενός σύγχρονου μοντέλου σε επίπεδο φορολογικό, διοικητικό, επενδυτικό, χρηματοδοτικό, χωροταξικό, εργασιακό, γραφειοκρατικό. Υπάρχουν πάρα πολλά που έχει να κάνει το ελληνικό δημόσιο, και δεν τα έχει κάνει επί δεκαετίες, για να στηρίξει την εγχώρια βιομηχανία χωρίς να επιβαρύνει τον πολίτη. Όπως υπάρχουν πολλά που πρέπει να κάνουν οι ίδιοι οι επιχειρηματίες προκειμένου να καταστήσουν τις επιχειρήσεις τους ανταγωνιστικές έξω από την κρατική θερμοκοιτίδα. Ας τα κάνουν λοιπόν για να επιβιώσουν.

Από εκεί και πέρα, ας προσέχουμε κι εμείς οι καταναλωτές. Η επιλογή προϊόντων εγχώριας παραγωγής, στο βαθμό που είναι συγκρίσιμης ποιότητας και τιμής, δίνει θέσεις εργασίας, πόρους στα ταμεία, φορολογικά έσοδα, δυναμική στην οικονομία. Συνεπώς βελτιώνει τη δική μας θέση.

(Επενδυτής, 2/12/2013)