ΔΕΣΦΑ: Εντός του 2024 η τελική επενδυτική απόφαση για το σύστημα μεταφοράς CO2 - Βασική επιδίωξη η δημιουργία συστήματος μεγάλης κλίμακας

Μέχρι το φθινόπωρο αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί, σύμφωνα με πληροφορίες του energypress, ο γύρος των μελετών που πραγματοποιεί ο ΔΕΣΦΑ στα πλαίσια του έργου «Prinos CO2» και ειδικότερα στο τμήμα που αφορά τον ίδιο τον Διαχειριστή. Ο στόχος του ΔΕΣΦΑ είναι με την περάτωση των μελετών που βρίσκονται σε εξέλιξη αυτή την στιγμή, να αποκτήσει μια πλήρη εικόνα για την τεχνική και οικονομική εφικτότητα του έργου, προκειμένου να μπορέσει, εφόσον το αποφασίσει, να προχωρήσει στη λήψη της τελικής επενδυτικής απόφασης εντός του 2024 εν συνεχεία στην υλοποίηση του έργου.

Υπενθυμίζεται, όπως έχει γράψει το energypress, ότι το έργο «Prinos CO2», που υποβλήθηκε από την Energean και τον ΔΕΣΦΑ στο πλαίσιο του 6^ου καταλόγου PCI της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, πέρασε με επιτυχία την τεχνική αξιολόγηση, γεγονός που το καθιστά επιλέξιμο για συμπερίληψη στον σχετικό προκαταρκτικό κατάλογο με τα τελικά αποτελέσματα να αναμένονται τον Νοέμβριο του 2023.

Ο προϋπολογισμός του έργου προσδιορίζεται περίπου στα 1,4 δισεκατομμύρια ευρώ, εκ των οποίων το τμήμα του ΔΕΣΦΑ αντιστοιχεί περίπου σε 500 εκατομμύρια ευρώ. Αξίζει να σημειωθεί, ότι ασχέτως της συνέργειας του Διαχειριστή με την Energean στα πλαίσια ενός ενιαίου έργου που θα αφορά την συλλογή, μεταφορά και αποθήκευση ποσοτήτων CO2, ο ΔΕΣΦΑ εξετάζει την ανάπτυξη του μέρους που του αναλογεί και με την προοπτική αποθήκευσης σε υποδομή εκτός Πρίνου (αν δεν προχωρήσει) ή όχι μόνο στον Πρίνο.

Αναγνωρίζοντας την εγγενή ανάγκη που προκύπτει για την διαχείριση του CO2 στην ελληνική αγορά σε συνθήκες ενεργειακής μετάβασης, ο ΔΕΣΦΑ φιλοδοξεί να φτιάξει μια ολόκληρη αλυσίδα μεταφοράς διοξειδίου του άνθρακα, που, πρακτικά, θα παίρνει τους ρύπους από την «πόρτα» του ρυπαντή και μέσω δικής του υποδομής, οι εν λόγω ποσότητες θα καταλήγουν προς αποθήκευση. Στη συνέχεια ο ΔΕΣΦΑ θα λαμβάνει ένα πιστοποιητικό από φορέα διαχείρισης της υποδομής αποθήκευσης CO2 και θα το επιστρέφει πίσω στο ρυπαντή προκειμένου ο ίδιος να πιστοποιεί το μικρότερο ανθρακικό του αποτύπωμα, πράγμα ιδιαίτερα, σημαντικό με δεδομένο ότι, τα αμέσως επόμενα χρόνια, προβλέπεται αύξηση του κόστους εκπομπών ρύπων.

Πιο συγκεκριμένα, η συμβολή του ΔΕΣΦΑ περιλαμβάνει την κατασκευή ενός ειδικού αγωγού CO2 που θα κινείται παράλληλα προς το υφιστάμενο σύστημα αγωγών και θα συνδέει τους εκπομπείς με ένα κεντρικό σημείο όπου θα μεταφέρονται οι ποσότητες. Γεωγραφικά, το εν λόγω σύστημα θα απλώνεται στις περιοχές Βοιωτία, Αττική και Κόρινθος όπου και συγκεντρώνονται οι κύριοι «ενδιαφερόμενοι» για δέσμευση και αποθήκευση CO2, δηλαδή τσιμεντοβιομηχανίες, διυλιστήρια και μονάδες ηλεκτροπαραγωγής με τους οποίους έχει ήδη επικοινωνήσει ο ΔΕΣΦΑ και υπάρχει μια πρώτη μη δεσμευτική συμφωνία για την περαιτέρω πρόοδο του έργου.

Η εν λόγω συμφωνία σημαίνει ότι οι ενδιαφερόμενοι προτίθενται να διαθέσουν τα απαραίτητα στοιχεία που χρειάζεται ο Διαχειριστής προκειμένου να εκπονήσει τις αναγκαίες μελέτες για το έργο. Σε επόμενη φάση που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη, ο ΔΕΣΦΑ προχωρά σε μελέτες καταλληλόλητας των εγκαταστάσεων, εξετάζοντας σε ποιο λιμάνι θα καταλήγουν οι ποσότητες CO2 προκειμένου να υγροποιηθούν, να μεταφορτωθούν σε πλοία και να μεταφερθούν προς αποθήκευση.

Σύμφωνα με σχετικές πληροφορίες, μια επιλογή που εξετάζεται είναι η υποδομή της Ρεβυθούσας, η οποία εμφανίζει μια σειρά βασικά πλεονεκτήματα έναντι άλλων επιλογών που επίσης εξετάζονται όπως για παράδειγμα η Ελευσίνα. Πιο συγκεκριμένα, η Ρεβυθούσα έχει δυνατότητα να φιλοξενήσει μεγάλα πλοία σε αντίθεση με την Ελευσίνα όπου τα βάθη δεν επιτρέπουν τον ελλιμενισμό μεγάλων πλοίων.

Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό καθώς η βασική επιδίωξη του ΔΕΣΦΑ είναι η ανάπτυξη της αλυσίδας μεταφοράς CO2 σε μεγάλη κλίμακα. Τα μεγάλα πλοία επιτρέπουν την μεταφορά μεγάλου όγκου ποσοτήτων CO2, πράγμα που περιορίζει σημαντικά το κόστος μεταφοράς τόσο προς τον Πρίνο όσο και αλλού, καθώς ο ΔΕΣΦΑ εξετάζει την προοπτική μεταφοράς τόσο ευρύτερα στη Μεσόγειο όσο και έξω από αυτήν. Ένα δεύτερο πλεονέκτημα, όπως αναφέρουν πηγές με γνώση του θέματος, είναι η «συνύπαρξη» με το LNG, πράγμα που υπό προϋποθέσεις μπορεί να έχει θετικό αντίκτυπο στο συνολικότερο κόστος της διαδικασίας.

Η μίξη CO2 και LNG σε μια ενιαία δεξαμενή, λόγω διαφοράς θερμοκρασίας μεταξύ τους, δύναται να επιτύχει από την μια την υγροποίηση του διοξειδίου του άνθρακα που διαφορετικά θα γινόταν με κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων ηλεκτρικού ρεύματος και από την άλλη την αεριοποίησή του υγροποιημένου φυσικού αερίου, το οποίο στη συνέχεια, σε αέρια πλέον μορφή θα μπορεί να διοχετεύεται στο δίκτυο. Πρόκειται για την λεγόμενη διαδικασία «cool power». Αυτό μπορεί να γίνει είτε με την προσθήκη μιας δεξαμενής στο νησί της Ρεβυθούσας είτε εκτός αυτού, εγκαθιστώντας μια πλωτή δεξαμενή, πρακτική που συνηθίζεται διεθνώς. Βέβαια, όπως προαναφέρθηκε, αν δεν ευοδωθεί η λύση της Ρεβυθούσας, ο ΔΕΣΦΑ θα προχωρήσει στην αξιοποίηση άλλης λιμενικής υποδομής, πράγμα που ήδη μελετάει.

Αν και πρόκειται για ένα πολύπλοκο project, η διοίκηση του ΔΕΣΦΑ εμφανίζεται αποφασισμένη να προχωρήσει όλες τις αναγκαίες διαδικασίες προκειμένου να διαθέτει όλα τα αναγκαία δεδομένα για να αποφασίσει σε ένα σχετικά σύντομο διάστημα την υλοποίηση ή όχι του έργου.

Αξίζει να σημειωθεί ότι έχουν προηγηθεί συναντήσεις του ΔΕΣΦΑ τόσο με την ΕΔΕΥΕΠ, ως τον αρμόδιο φορέα για τέτοια θέματα, όσο και με τον νυν Υπουργό ΠΕΝ Θόδωρο Σκυλακάκη και την Υφυπουργό Αλεξάνδρα Σδούκου προ εκλογών, και διαπιστώνεται «κοινή πλεύση» ως προς την προώθηση του έργου. Ενδεικτικό είναι, χωρίς ωστόσο να δίνονται λεπτομέρειες, εξετάζονται συνέργειες Ελλάδας-Ιταλίας και Γαλλίας στο κομμάτι αυτό, δεδομένου ότι και οι υπόλοιπες δύο χώρες αντίστοιχα προωθούν τέτοια έργα στην επικράτειά τους.