Ραδιενεργά

«Κάθετα αντίθετος», που λέγανε παλιά οι ΠΑΣΟΚοι, εμφανίστηκε χθες ο πρόεδρος της ΔΕΗ απέναντι στα παλιά κινήματα «δεν πληρώνω», στα οποία ως γνωστόν είχαν πρωτοστατήσει τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ αλλά τα έχει πληρώσει πανάκριβα το ταμείο της επιχείρησης, αφού την περίοδο του «χαρατσιού» εμπεδώθηκε η άποψη ότι το να πληρώνεις το λογαριασμό του ρεύματος ήταν περίπου εθελοδουλεία… Ο Μανώλης Παναγιωτάκης προχώρησε μάλιστα ένα βήμα παραπέρα λέγοντας ότι και σήμερα οι κραυγές «μην κόβετε το ρεύμα του κοσμάκη» τείνουν να δημιουργήσουν ένα νέο κίνημα μη πληρωμής των λογαριασμών που έχει ως αποτέλεσμα να επιβαρύνονται οι συνεπείς. Αντίθετα, όπως είπε, μετά τη νέα πολιτική διακανονισμών και τις μειώσεις στο ρεύμα, «δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για αυτούς που δεν πληρώνουν»...

Θυμάστε ότι στη ΓΣ των Ελληνικών Πετρελαίων ο Διευθύνων Σύμβουλος Γρ. Στεργιούλης κάλεσε, ουσιαστικά, τον υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας Πάνο Σκουρλέτη να "βγάλει" και άλλους διαγωνισμούς για έρευνα υδρογονανθράκων. Μου επισημαίνει λοιπόν φίλος της στήλης το εξής: Συνδυάζεται η αύξηση του ρίσκου που συνεπάγεται η περαιτέρω εμπλοκή στην έρευνα με τη δρομολογημένη ιδιωτικοποίηση της εταιρείας; Τα ΕΛΠΕ έχουν βέβαια ισχυρές ταμειακές ροές, αλλά χρειάζονται – μου λένε – γύρω στα 30 εκατ. για τον Πατραϊκό (50-50 με Edison), κάπου στα 60 εκατ. για Άρτα/Πρέβεζα, άλλα 30 εκατ. για ΒΔ. Πελοπόννησο, ενώ εκκρεμεί η αξιολόγηση των προσφορών για τα θαλάσσια οικόπεδα όπου στα δύο από τα τρία, ο όμιλος είναι μόνος του. Άρα οι ερευνητικές δαπάνες που απαιτούνται για τα επόμενα χρόνια φτάνουν σε αρκετές εκατοντάδες εκατ. ευρώ, ειδικά εάν κάποια στιγμή στα θαλάσσια γίνουν γεωτρήσεις και σε βαθιά νερά. Και όπως πάντα και παντού, η έρευνα αποτελεί ανάληψη ρίσκου η οποία προφανώς συνυπολογίζεται από πιθανούς αγοραστές. Από την άλλη, όπως θα έχετε επίσης διαβάσει στο energypress, τα ΕΛΠΕ επιδιώκουν να μοιραστούν αυτό το ρίσκο συνομιλώντας με πολλές -και κάποιες μεγάλες– διεθνείς εταιρείες για συνεργασία.

Για να παραφράσουμε κι εμείς την πολυπαραφρασμένη έκφραση του Μπιλ Κλίντον, αν αποδεικνύει κάτι η κίνηση της ΔΕΗ να μειώσει τα τιμολόγιά της κατά 15% (έστω για τους συνεπείς, αλλά όπως ξέρετε στους συνεπείς καταλέγονται σχεδόν όλοι αφού περιλαμβάνει και τους έχοντες κάνει ρύθμιση οφειλών όσες κι αν είναι αυτές) είναι το «είναι ο ανταγωνισμός ηλίθιε!». Με τα μυριάδες προβλήματα που έχει η ΔΕΗ, το τελευταίο που θα έκανε θα ήταν μείωση τιμολογίων, εάν δεν υπήρχε η έντονη πίεση από τους εναλλακτικούς παρόχους που έχουν ρίξει τις τιμές και κερδίζουν συνεχώς μερίδια. Μέτρησε βεβαίως και η πίεση από το ΥΠΕΝ που, όπως έχουμε ξαναγράψει, ήθελε οπωσδήποτε να «βγάλει» στην πολιτική αρένα κάτι αδιαμφισβήτητα φιλολαϊκό και «αριστερό». Σε κάθε περίπτωση ωφελημένος είναι ο καταναλωτής που ήδη είχε ευκαιρίες μείωσης του λογαριασμού του μέσω των προσφορών των ιδιωτών, τώρα θα έχει μείωση και από τη ΔΕΗ, ενώ ο ανταγωνισμός είναι σίγουρο ότι θα φουντώσει το επόμενο διάστημα περισσότερο, ιδίως μετά τις δημοπρασίες NOME που θα γίνουν το Σεπτέμβριο, και συνεπώς οι τιμές θα πέσουν κι άλλο…

Λίγο καθυστερημένο το σχόλιο αλλά πρέπει να γίνει. Ο λόγος για τη δήλωση του προέδρου της ΔΕΗ Μανόλη Παναγιωτάκη που συνόδευσε τα αποτελέσματα τριμήνου της ΔΕΗ με την οποία ο επικεφαλής της εταιρείας διέψευδε τα δημοσιεύματα για το ύψος των ανεξόφλητων οφειλών. Επειδή τα είχαμε γράψει και εμείς, με όλη την καλή διάθεση να πληροφορήσουμε τον πρόεδρο ότι το ρεπορτάζ δεν είναι αστήρικτο. Πρόκειται για τη μεταφορά των δηλώσεων του προέδρου της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ ενώπιον του κοινοβουλίου, στο πλαίσιο της παρουσίασης των θέσεων από κοινωνικούς και συνδικαλιστικούς φορείς για το εφαρμοστικό νομοσχέδιο. Η σωστή διατύπωση λοιπόν θα ήταν να διαψευστούν οι δηλώσεις Αδαμίδη και όχι τα ρεπορτάζ που τις μετέφεραν. Αυτά γιατί καλό είναι να μη δημιουργούνται παρεξηγήσεις, χωρίς λόγο. Επί της ουσίας πάντως, αφού άρχισε να λύνεται το πρόβλημα των ανεξόφλητων όπως προανήγγειλε ο κ. Παναγιωτάκης, ανοίγει ο δρόμος για μειώσεις στα τιμολόγια και αυτό είναι καλό για όλους. Ή μήπως όχι; Θα δείξει… 

Λίγες μόνο ημέρες μετά την έκκληση Σκουρλέτη προς τις διεθνείς πετρελαϊκές εταιρείες να έρθουν να επενδύσουν στην έρευνα υδρογονανθράκων στην Ελλάδα, η παραίτηση της Σοφίας Σταματάκη από την ΕΔΕΥ προφανώς αποτελεί πλήγμα στο ελληνικό "αφήγημα". Προφανώς στους ξένους, οι οποίοι ζητούν πάνω από όλα σταθερότητα σε έναν τομέα με τόσο ρίσκο, οι εξελίξεις αυτές δεν ακούγονται καθόλου καλά. Αλλά, αφού ό γέγονε, γέγονε, ειλικρινά πιστεύουμε ότι αν είναι να αναλάβει κάποιος "ουρανοκατέβατος" ή απόμαχος με μόνο κριτήριο ότι πρόσκειται στους κυβερνώντες, ίσως είναι πολύ καλύτερα να την ξεχάσουμε την ΕΔΕΥ (έτσι κι αλλιώς δεν είχε στηριχθεί ποτέ) και να κάνουν το κουμάντο θεσμικά ο Υπουργός, ο ΓΓ Ενέργειας, οι αρμόδιες διευθύνσεις και οι σχετικές επιτροπές που συστήνονται για τους διαγωνισμούς και τις συμβάσεις.

Τα παράπονα που είχε η καθηγήτρια Σταματάκη ήταν γνωστά στην αγορά -και εν πολλοίς δικαιολογημένα. Η παραίτηση, ως κίνηση, δεν προξενεί έκπληξη, θα λέγαμε μάλιστα ότι αναμενόταν κάμποσους μήνες νωρίτερα, και όπως μαθαίνω είχε πράγματι υποβληθεί ανεπισήμως (εννοώ ότι είχε δηλώσει την πρόθεσή της να φύγει) από το Δεκέμβριο. Αλλά τώρα, με τρεις νέες ερευνητικές συμβάσεις να "τρέχουν" εδώ και ενάμιση χρόνο, με άλλες τρεις σε αναμονή και με τρία ακόμη οικόπεδα υπό αξιολόγηση -συν, βεβαίως, και τις θετικές εξελίξεις στον Πρίνο, οι οποίες παρακολουθούνται καθημερινά από τα αρμόδια στελέχη του τομέα - η αποχώρηση Σταματάκη δημιουργεί απορία. "Έφαγε τον γάιδαρο, κόλλησε στην ουρά", θα μπορούσε να πει κάποιος, ειδικά αν σκεφθεί κανείς ότι λογικά δεν έχουμε στο ορατό μέλλον νέους διαγωνισμούς. ‘Η μήπως μπορεί να έχουμε, εφόσον ομαλοποιείται διεθνώς η αγορά υδρογονανθράκων, ευχάριστες εξελίξεις με την έλευση και κάποιων ξένων εταιρειών στον χώρο; Κρίμα πάντως...

H βιομηχανία θα διεκδικήσει  με κάθε νόμιμο μέσο την συμμετοχή της  στις δημοπρασίες ΝΟΜΕ, ήταν το μήνυμα που εξέπεμψε κύκλος της βιομηχανίας στο περιθώριο του συνεδρίου του ΣΕΒ. Σε ένα από τα πολλά ενδιαφέροντα πηγαδάκια, έτυχε μάλιστα να γίνω αυτόπτης μάρτυς συζήτησης για το θέμα, όπου ο εκπρόσωπος της βιομηχανίας σημείωσε ότι αποτελεί κόκκινη γραμμή το δικαίωμα συμμετοχής των εταιρειών προμήθειας μεγάλων βιομηχανικών επιχειρήσεων, στις δημοπρασίες. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν ο κάθε αεριτζής προμηθευτής  έχει τέτοιο δικαίωμα σημείωνε με νόημα. Εκείνο που μπορώ να σας μεταφέρω είναι ότι και άλλοι stakeholders της αγοράς δε διαφωνούν με το θέμα και πρωτίστως με τον τελικό στόχο που είναι η απελευθέρωση της αγοράς. Επιμέρους διαφωνίες στο πως θα φτάσουμε εκεί, είναι υπαρκτές. Κοινή ήταν η διαπίστωση πάντως ότι το σωστό άνοιγμα της αγοράς, εφόσον συνοδεύεται και με την πλήρη μετάβαση στο target model είναι προς όφελος όλων και θα οδηγήσει σε μείωση του κόστους. Αλλιώς όπως έλεγε και ο εκπρόσωπος της βιομηχανίας, τι να την κάνω την απελευθέρωση εάν είναι να πληρώνω περισσότερα;

Σας έγραφα προ ημερών ότι «με όρους ΣΥΡΙΖΑ» δεν τα πήγε καθόλου άσχημα ο Πάνος Σκουρλέτης στην όλη υπόθεση των μεταρρυθμίσεων της ηλεκτρικής αγοράς (βλέπε εδώ). Μετά τα όσα άκουσα χθες στο συνέδριο του ΣΕΒ (στο περιθώριο, για να είμαι ακριβής, στα πηγαδάκια…) από το στόμα αρκετών και σημαντικών επιχειρηματιών του ενεργειακού τομέα, βγάζω το συμπέρασμα ότι δεν τα πήγε άσχημα ούτε όσον αφορά στις προσδοκίες των επιχειρήσεων και τη δημιουργία ευνοϊκού επενδυτικού κλίματος. Και δεν μιλάμε μόνον για τη γενικότερη (θετική όπως θα διαβάσατε και σε άλλες στήλες) στάση των επιχειρηματιών έναντι της κυβέρνησης, αλλά και για κρίσεις και αξιολογήσεις για τον ίδιο τον υπουργό. Δεν θέλω να γράψω ονόματα, βασιστείτε όμως σε αυτό που σας λέω. Και να σκεφτείτε ότι μιλάμε για τον υπουργό που κάποια περίοδο έγινε το κόκκινο πανί, ως πολέμιος της επιχειρηματικότητας, για το θέμα με τις Σκουριές… Βρε πως αλλάζουν οι καιροί!

Την απορία του για τον αποκλεισμό των προμηθευτών από τις δημοπρασίες ΝΟΜΕ, που αποσκοπούν στην αυτοπρομήθεια βιομηχανικών καταναλωτών και δεν αναπτύσσουν διακριτή εμπορική δραστηριότητα στη λιανική, εκφράζει εκπρόσωπος της βιομηχανίας.

Ο ίδιος διερωτάται:

Σε τι αποσκοπεί αυτή ρύθμιση;

Ποιός είναι ο στόχος; Η ΔΕΗ ή οι βιομηχανίες;

Τι εννοείται με τον όρο λιανική;

Σαφώς παραβιάζονται βασικές αρχές, συμπεραίνει ο εκπρόσωπος της βιομηχανίας, όπως:

1. το μέτρο είναι επιλεκτικό και αποτελεί κρατική ενίσχυση.
2. εισάγει διακριτική μεταχείριση μεταξύ κατηγοριών προμηθευτών (παράβαση της αρχής της ισότητας).
3. πλήττει τον πυρήνα της οικονομικής ελευθερίας των προμηθευτών/βιομηχανικών καταναλωτών.

Τέλος, παρατηρεί ότι η ΔΕΗ όταν χάνει μερίδιο στη λιανική στα οικιακά τιμολόγια χάνει δεκαπλάσια κέρδη από ότι όταν χάσει ένα μεγάλο βιομηχανικό καταναλωτή.

Ευχαριστημένοι εμφανίζονται οι άνθρωποι της ενεργοβόρου βιομηχανίας από την σταδιακή μείωση της φορολογίας στο αέριο για βιομηχανική χρήση, αλλά και για την κατάργηση του ΕΦΚ στο αέριο για ηλεκτροπαραγωγή. Το δεύτερο θεωρούν ότι λύνει τα χέρια στη ΔΕΗ να είναι πιο ευέλικτη και να κλείσουν έτσι επιτέλους οι διμερείς συμφωνίες για τα βιομηχανικά τιμολόγια. Η αλήθεια είναι ότι η κατάργηση του ΕΦΚ στο αέριο της ηλεκτροπαραγωγής θα δώσει γύρω στα 85 εκατ. ευρώ στη ΔΕΗ, πράγμα που σημαίνει ότι έχει περιθώρια. Από την οδό Μεσογείων θεωρούν ότι τα περιθώρια αυτά πρέπει να τα αξιοποιήσει και για έστω και μικρή μείωση και στα τιμολόγια των οικιακών καταναλωτών. Όπως καταλαβαίνετε εκεί θα παιχτεί ένα ενδιαφέρον παιχνίδι το επόμενο διάστημα…

Θέλω να δικαιώσω απόλυτα τη Νέα Δημοκρατία, και την αντιπολίτευση εν γένει, για όσα λένε σχετικά με τη στάση που είχε ο ΣΥΡΙΖΑ στο θέμα του αγωγού TAP πριν αναλάβει τη διακυβέρνηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ έλεγε τότε καθαρές λαϊκίστικες ανοησίες. Παραλίγο, δε, όχι μόνον να μην υπερψηφίσει στη Βουλή την κύρωση της συμφωνίας, αλλά να την καταψηφίσει κι όλας, όπως μας εκμυστηρεύθηκε στέλεχος που γνωρίζει όσα γινόντουσαν την περίοδο εκείνη. Η πλάκα είναι ότι, όταν επισημαίναμε και σχολιάζαμε τις ανοησίες αυτές, οι καταγγελίες ήταν εύκολες: Ήμασταν του συστήματος, των συμφερόντων, εθελόδουλοι κ.λπ. Για να είμαι όμως δίκαιος, πρέπει να σας μεταφέρω και αυτά που έλεγαν προχθές στη Θεσσαλονίκη, σε κατ΄ιδίαν συζητήσεις με τους δημοσιογράφους, οι άνθρωποι του TAP. Ότι δηλαδή ο Σκουρλέτης απαίτησε μεν μεγαλύτερα ανταποδοτικά οφέλη, αλλά την έτρεξε την υπόθεση του αγωγού πολύ επίμονα και πολύ μεθοδικά και αυτό ήταν καθοριστικό στο να φτάσει το έργο να εγκαινιάζεται.

Κάποια στιγμή προ διετίας είχαμε φτάσει να καλύπτουμε τις μισές ενεργειακές ανάγκες της ΕΕ από τα κοιτάσματα που ΘΑ βρίσκαμε, αλλά παρόλο που ακόμη ΔΕΝ τα βρήκαμε, φαίνεται ότι οι πακτωλοί άρχισαν να ρέουν! Γιατί με αφορμή τις πληροφορίες ότι οι πρώτες εικόνες από τα σεισμικά στον Πατραϊκό είναι θετικές και επιβεβαιώνονται οι γεωλογικοί στόχοι που έχουν εντοπιστεί και που παραπέμπουν σε εκτιμήσεις για κοίτασμα 200 εκατ. βαρελιών, φτάσαμε να έχουμε βρει ήδη ...δύο νέους Πρίνους αλλά και να ...έχουμε έσοδα 350 εκατ. ευρώ τον χρόνο για το Δημόσιο! Χωρίς να έχει γίνει καν η πρώτη ερευνητική γεώτρηση, η οποία, όπως έχουν ανακοινώσει τα ΕΛΠΕ που διαχειρίζονται την περιοχή, τοποθετείται στο 2018!

Δημοσιογραφικά το καταλαβαίνω, πάντα θέλουμε έναν ωραίο και «πιασάρικο» τίτλο, αλλά για τους πολιτικούς δεν είναι το ίδιο. Εκεί θέλει μεγαλύτερη ακρίβεια…

Με την ευκαιρία να σας πω πως έχουν τα πράγματα: ο Πρίνος, στον οποίο από το 1974 έχουν γίνει πάνω από 50 γεωτρήσεις, είναι κοίτασμα που εκτιμάται στα 300 εκατ. βαρέλια, από τα οποία έχουν αντληθεί τα 115 εκατ. περίπου, ενώ το πρόγραμμα που τρέχει τώρα έχει ως στόχο να αντλήσει τουλάχιστον άλλα 30 εκατ. βαρέλια. Για να βρούμε, λοιπόν, δύο Πρίνους είτε στον Πατραϊκό (όπου, όπως είπαμε, υπάρχει μια αρχική εκτίμηση, όχι όμως ανακάλυψη, για 200 εκατ. βαρέλια) ή οπουδήποτε αλλού, πρέπει μέσω γεωτρήσεων να ανακαλυφθούν κοιτάσματα περί τα 600 εκατ. βαρέλια. Και μετά, βεβαίως, η πορεία θα δείξει ποιο είναι το ποσοστό αποληψιότητας, το οποίο "παίζει" διεθνώς στο 50-60% με τις νέες τεχνολογίες. 

Πάμε τώρα στα έσοδα: ο πρώην ΥΠΕΚΑ Γ, Μανιάτης, (στον οποίο πιστώνεται ότι άνοιξε εκ νέου τον κλειστό για δεκαπέντε χρόνια τομέα), με αφορμή τις δημοσιογραφικές πληροφορίες, δήλωσε δικαιωμένος, εκτιμώντας ότι αυτοί οι "δύο Πρίνοι" (που εξηγήσαμε ότι δεν βρέθηκαν ακόμη αλλά και ότι, αν βρίσκονταν με βάση τα όσα γνωρίζουμε, δεν θα ήταν δύο Πρίνοι αλλά ...2/3 Πρίνου) θα δώσουν 350 εκατ. δολάρια τον χρόνο στο Δημόσιο. Όμως, αυτά τα ετήσια έσοδα, όπως προκύπτει από τεχνοκρατικές παρουσιάσεις, αναφέρονται σε παραγωγή 30.000 βαρελιών ημερησίως και σε τιμές 85 δολάρια ανά βαρέλι! Προς τι το θαυμαστικό; Μα γιατί, η μόνη παραγωγή που αυτή τη στιγμή έχει η χώρα μας είναι στις 4.000 βαρέλια, ενώ οι τιμές είναι στο ...μισό! 

Με όλα αυτά θέλουμε να πούμε ότι χρειάζεται προσοχή και ακρίβεια σε ένα ζήτημα που, όντως, μπορεί να βοηθήσει την ελληνική οικονομία, αλλά που, αν κανιβαλιστεί, μπορεί να εξελιχθεί σε ...νέα φωτοβολταϊκά. Κοινώς, να βρίσκουμε καλά κοιτάσματα που φέρνουν έσοδα και απασχόληση, αλλά να τα απαξιώνουμε, αφού θα έχουμε ανεβάσει τον πήχη στον Θεό...

Σε σχέση με την υπόθεση «συμπράξεις της ΔΕΗ» μίλησα χθες με όλους τους (πιθανούς και… απίθανους) εμπλεκόμενους, επιχειρηματίες και μη, αυτούς που έχουν μιλήσει δημόσια και αυτούς που δεν έχουν μιλήσει. Αυτό που είναι σαφές, είναι ότι όλοι οι παίχτες που βρίσκονται με τον ένα ή άλλον τρόπο στο προσκήνιο, τα «ενεργειακά τζάκια» ας πούμε, πρώτον εκτιμούν ότι πράγματι θα γίνει παιχνίδι και, δεύτερον, δηλώνουν ότι ενδιαφέρονται και είναι πρόθυμοι να μπουν στο παιχνίδι. Το αντιπαραβάλλω, ως κλίμα, με την ιδιαίτερα επιφυλακτική στάση που είχαν οι ίδιοι παλιότερα, όταν η συζήτηση γινόταν γύρω από τη «μικρή ΔΕΗ». Σημειώνω επίσης ότι το ενδιαφέρον των παιχτών αυτών εκφράζεται για μια βασική πτυχή της «ατζέντας Σκουρλέτη» που διατυπώθηκε σε αντιδιαστολή με τη «μικρή ΔΕΗ» και ως εναλλακτική πρόταση για την επίτευξη των δεσμεύσεων που ανέλαβε η χώρα στο πλαίσιο του τρίτου μνημονίου. Γιατί τα λέω όλα αυτά; Γιατί νομίζω ότι, με όρους ΣΥΡΙΖΑ, δεν τα πήγε και άσχημα το «αγόρι με το βελούδινο βλέμμα» που έλεγε παλιά και ο Παπαχρήστος στα ΝΕΑ: κράτησε όρθια τη «σημαία» του ΣΥΡΙΖΑ ότι δεν θα εφαρμοστεί ο νόμος για τη μικρή ΔΕΗ (όπως και την άλλη «σημαία» για τη διατήρηση του κρατικού ελέγχου στον ΑΔΜΗΕ), «πέρασε» στην τρόικα εναλλακτική πρόταση που ικανοποιεί τις μνημονιακές υποχρεώσεις και, επιπλέον, η πρότασή του προσελκύει το ενδιαφέρον των εν δυνάμει επενδυτών. Σας είπα, για σκεφτείτε το με όρους ΣΥΡΙΖΑ… Αλλά και... χωρίς όρους ΣΥΡΙΖΑ, το ότι το παιχνίδι ανοίγει είναι καλό. Ειδικά για εμάς τους δημοσιογράφους που θάχουμε να γράφουμε...

Μιας και μιλάμε για τον ΛΑΓΗΕ, μας έρχονται διάφορα μηνύματα από αγρότες – ιδιοκτήτες φωτοβολταϊκών, οι οποίοι δεν είχαν καταλάβει ότι πρέπει πάλι μέχρι 31 Μαρτίου να κάνουν τη δήλωση με την οποία να φαίνεται ότι διατηρούν την ιδιότητα του αγρότη. Έτσι, χωρίς τη δήλωση, πέφτουν αυτόματα σε πολύ χαμηλότερη ταρίφα για την ενέργεια που παράγουν. Πέρυσι δόθηκε παράταση, ίσως πρέπει να δοθεί κι εφέτος…

Τελικά ήταν όπως σας το γράψαμε. Πράγματι ο ΛΑΓΗΕ είχε κάνει λάθος στην καταγραφή των στοιχείων σχετικά με την πραγματική κατανάλωση ρεύματος τον Μάρτιο. Το λάθος στο δελτίο ΑΠΕ & ΣΗΘΥΑ που δημοσιεύει ο Λειτουργός διορθώθηκε και αντί για το… απίστευτο 31% που αναφερόταν αρχικά, τώρα το Δελτίο έχει τη σωστή μείωση ζήτησης ρεύματος που για το Μάρτιο είναι 7,77% σε σχέση πάντα με τον περυσινό Μάρτιο. Να αναφέρουμε με την ευκαιρία ότι η μείωση για το σύνολο του τριμήνου, σε σχέση με το πρώτο τρίμηνο του 2015, φτάνει το 5,45%. Όσο και αν σχετίζεται και με τα θέματα συνηθειών στη θέρμανση (το πετρέλαιο ήταν φτηνό εφέτος και η θέρμανση με ηλεκτρισμό ασύμφορη) είναι ένα στοιχείο πολύ ανησυχητικό για την ελληνική οικονομία…

Γράφουν οι συνάδελφοι, και με το δίκιο τους, για μείωση στη ζήτηση ηλεκτρικής ενέργειας στο εκπληκτικό ποσοστό του 31% το Μάρτιο!  Ούτε πόλεμο να είχαμε... Λέω με το δίκιο τους, γιατί πράγματι έτσι αναφέρεται στο πρόσφατο δελτίο ΑΠΕ & ΣΗΘΥΑ του ΛΑΓΗΕ. Δεν είναι όμως σωστό, φαίνεται ότι υπάρχει λάθος. Ψάξαμε μάλιστα το δελτίο του ΛΑΓΗΕ και είδαμε πως περιέργως στον μήνα Μάρτιο οι καταναλώσεις που αναφέρει για το σύνολο της ηπειρωτικής χώρας είναι χαμηλότερες από τις καταναλώσεις στα όρια του συστήματος.  Δηλαδή το υπερσύνολο είναι μικρότερο του υποσυνόλου...  πράγμα που δεν στέκει… Να σας πω ακόμα ότι από τα αναλυτικά στοιχεία του ΑΔΜΗΕ προκύπτει μείωση 7% που είναι μια λογική μείωση με βάση τα δεδομένα της αγοράς. Συνεπώς, μάλλον θα πρέπει να περιμένουμε διόρθωση από τον ΛΑΓΗΕ γιατί αυτά είναι επίσημα  στοιχεία με τα οποία γίνονται προγραμματισμοί και χαράσσονται πολιτικές από την πολιτεία. Δεν είναι ανώδυνα λάθη…

Τώρα που βλέπω τη δυναμική που παίρνει σιγά σιγά ο χώρος της λιανικής ρεύματος, θυμάμαι κάτι που μου είχε πει στέλεχος της αγοράς, από τα νηφάλια και νουνεχή: «Στη λιανική χρειάζονται μεγάλα επιχειρηματικά κεφάλαια για να υποστηρίξεις την επέκταση του πελατολογίου». Μου είχε εξηγήσει ότι ο προμηθευτής πληρώνει άμεσα και μετρητά το ρεύμα που αγοράζει στη χονδρική, και περιμένει να εισπράξει από τους καταναλωτές το νωρίτερο σε δύο μήνες. Άρα όσο κερδίζει πελάτες τόσο χρειάζεται κεφάλαια για να καλύψει την απόσταση. Κεφάλαια που σήμερα δεν υπάρχουν στο τραπεζικό σύστημα ή και όταν βρεθούν είναι πανάκριβα. Ας την έχουμε λοιπόν κι αυτή την παράμετρο υπόψη μας…

Ως «επίδειξη δύναμης», κάτι ως απόδειξη του «ποιος κάνει κουμάντο» στο θέμα του ΔΕΣΦΑ, χαρακτήριζαν χθες, συνομιλητές του energypress, τη στάση του Πάνου Σκουρλέτη κατά τη συνάντηση με τον εν Ελλάδι εκπρόσωπο της SOCAR. Όταν μάλιστα είχε προηγηθεί η επίσκεψη των Αζέρων στο Γιάννη Δραγασάκη, όπου, εξακριβωμένα, μετέφεραν την ενόχλησή τους γιατί δεν ρωτήθηκαν από τον Υπουργό Ενέργειας για τις ξαφνικές αλλαγές στη διοίκηση του ΔΕΣΦΑ. Το γεγονός λοιπόν ότι ο Σκουρλέτης δεν κάλεσε τον Διευθύνοντα Σύμβουλο Κωνσταντίνο Ξιφαρά, ο οποίος χαίρει της εμπιστοσύνης των Αζέρων με τους οποίους έχει συνεργαστεί καλά όλο αυτό το διάστημα, αλλά αντίθετα «επέβαλε» ως συνομιλητή το νέο Πρόεδρο Σωτήρη Νίκα, λέει πολλά. Και βέβαια δεν είναι τυχαία η πρόσφατη δριμύτατη επίθεση Σκουρλέτη στον Στέργιο Πιτσιόρλα του ΤΑΙΠΕΔ, με τον οποίο οι Αζέροι έχουν ανοιχτή γραμμή ως καθ΄ύλην αρμόδιο για την πορεία της αποκρατικοποίησης…

Κόσμος πάει κι έρχεται στη Μεσογείων για τα θέματα των ΑΠΕ που βρίσκονται σε εξέλιξη. Μεταξύ αυτών, όπως μαθαίνω, και μεγάλοι (και πολύ μεγάλοι…) επενδυτές, Έλληνες και ξένοι, αλλά και τραπεζίτες. Εκείνο που καταλαβαίνω είναι ότι η «πιάτσα» δεν έχει πρόβλημα με τις ταρίφες, ίσα ίσα τις θεωρεί σε γενικές γραμμές ικανοποιητικές. Το πρόβλημα που έχει είναι με τη σταθερότητα και τη σαφήνεια του πλαισίου. Αυτό που θέλουν οι επενδυτές είναι να υπάρχει ένα μοντέλο που να διασφαλίζει ότι, διαχρονικά, δεν θα δημιουργούνται ελλείμματα στον Ειδικό Λογαριασμό και συνεπώς δεν θα δημιουργούνται κίνδυνοι νέων «κουρεμάτων» και μακρόχρονες καθυστερήσεις στις πληρωμές. Φοβούνται δηλαδή τις εκπλήξεις που δεν ήταν και λίγες τα τελευταία χρόνια… Αν δεν λύσει αυτό το πρόβλημα ο Γενικός, επενδύσεις δεν πρόκειται να δούμε…