Βασίλης Γεώργας: Με συνταγή ΟΤΕ η ιδιωτικοποίηση της αγοράς ενέργειας

Η αντίστροφη μέτρηση για την πλήρη ιδιωτικοποίηση τόσο της ΔΕΗ όσο και της ΔΕΠΑ ξεκίνησε με την ολοκλήρωση του νομοσχεδίου για την απελευθέρωση της ενεργειακής αγοράς στην Ελλάδα.

Εάν οι εξαγγελίες του πρωθυπουργού στη Βουλή μπορούν να θεωρηθούν ασφαλής «οδηγός» των εξελίξεων, η κυβέρνηση παρά τις διαφορετικές φωνές στο εσωτερικό της φαίνεται να έχει καταλήξει στη λύση των στρατηγικών επενδυτών, τους οποίους θα αναζητήσει στη διεθνή αγορά. Με τον τρόπο αυτό αφενός προσδοκά ότι θα εξασφαλίσει καλύτερο τίμημα από τη χρηματιστηριακή τιμή και αφετέρου ότι θα αξιοποιήσει τη δυνατότητα χρηματοδότησης των δαπανηρών επενδυτικών σχεδίων σε δίκτυα, υποδομές και ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

«Καρότο» σε κάθε περίπτωση για τους αντιδρώντες κυβερνητικούς βουλευτές και συνδικαλιστές είναι η δέσμευση ότι ο έλεγχος του μάνατζμεντ θα παραμείνει στο Δημόσιο, κάτι που φυσικά είχε ειπωθεί και για την περίπτωση του ΟΤΕ, αλλά άντεξε μόνο λίγα χρόνια.

Ηδη στην αγορά διεθνή επιχειρηματικά συμφέροντα της ενέργειας και μαζί οι εγχώριοι παίκτες έχουν αρχίσει να προετοιμάζονται για τις επερχόμενες εξελίξεις, ποντάροντας στην ανάγκη της χώρας για ρευστό και διαβλέποντας ευκαιρίες για μελλοντικά κέρδη σε μια αγορά όπου τα μεγάλα μερίδια είναι συγκεντρωμένα στα δύο μονοπώλια της ενέργειας που βγαίνουν προς πώληση.

ΔΕΠΑ-ΔΕΣΦΑ

Στην περίπτωση της ΔΕΠΑ, που είναι και χρονικά πιο «ώριμη» να βγει προς ιδιωτικοποίηση, το σενάριο που κερδίζει έδαφος φαίνεται να είναι η ξεχωριστή πώληση της ΔΕΠΑ από τη θυγατρική του ΔΕΣΦΑ (ιδιοκτήτης και διαχειριστής του δικτύου μεταφοράς). Στην αποκρατικοποίηση της ΔΕΠΑ ο νέος μέτοχος πιθανότατα θα είναι στρατηγικός εταίρος και θα έχει σημαντικό ρόλο στο μάνατζμεντ και τη χάραξη στρατηγικής της εταιρείας. Στην περίπτωση του ΔΕΣΦΑ, όμως, και με δεδομένο ότι το Δημόσιο θα διατηρήσει τον έλεγχο του μάνατζμεντ, η είσοδος ιδιωτών θα γίνει πιθανότατα μέσω αύξησης κεφαλαίου ή παραχώρησης της δυνατότητας κατασκευής δικτύου σε τρίτους και με αντάλλαγμα τα σταθερά έσοδα που θα απολαμβάνει από τα τέλη διαχείρισης. Σε κάθε περίπτωση η τελική λύση -εάν δηλαδή θα παραχωρηθεί πακέτο η ΔΕΠΑ με τον ΔΕΣΦΑ ή θα γίνει χωριστή αποκρατικοποίηση- θα επιλεγεί με βάση τις εισηγήσεις των συμβούλων του κράτους.

Ειδικά για τα δίκτυα μεταφοράς ηλεκτρισμού και φυσικού αερίου το ενδιαφέρον για είσοδο ασφαλιστικών ταμείων και επενδυτικών τραπεζών του εξωτερικού είναι δεδομένο και ανεπίσημα εκπεφρασμένο εδώ και μήνες, καθώς τα κεφάλαια που θα επενδύσουν εκτιμάται ότι θα έχουν απόδοση της τάξης του 6-7% ετησίως.

Το ερώτημα που μένει να απαντηθεί μέσα από την οριστικοποίηση του μεσοπρόθεσμου πλαισίου χρηματοοικονομικής σταθερότητας την ερχόμενη εβδομάδα είναι αν η κυβέρνηση θα αρκεστεί να πουλήσει «μόνο» το 17% της ΔΕΗ και το 34% της ΔΕΠΑ, όπως έχει αρχικά εξαγγείλει, ή δεδομένων των συνθηκών και των εντεινόμενων πιέσεων της τρόικας τις προηγούμενες ημέρες θα δούμε τα σχέδια να αλλάζουν και μεγαλύτερα μερίδια να βγαίνουν πως εκχώρηση στους ιδιώτες.

Το πλαίσιο πάντως είναι έτοιμο και προϊδεάζει για γενικευμένο ξεπούλημα των πιο κερδοφόρων δραστηριοτήτων, όπως είναι το εμπορικό κομμάτι σε ό,τι αφορά το φυσικό αέριο, μέρος της παραγωγής στη ΔΕΗ (το θέμα της εκχώρησης λιγνιτικής παραγωγής παραμένει ανοιχτό), αλλά και των πλέον στρατηγικών τομέων, όπως θα συμβεί με τα δίκτυα μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας και φυσικού αερίου, όπου ανοίγει διάπλατα ο δρόμος για την είσοδο ιδιωτικών κεφαλαίων.

Για την περίπτωση της ΔΕΗ, το πλάνο σε πρώτη φάση προβλέπει τη διάθεση ποσοστού 17% του μετοχικού της κεφαλαίου σε ιδιώτες, με πιθανότερο σενάριο αυτό της πώλησής του σε στρατηγικό επενδυτή. Με αυτό τον τρόπο η συμμετοχή του Δημοσίου θα υποχωρήσει στο 34%, ενώ το ποσοστό των ιδιωτών μετόχων θα ανέβει στο 51%, από το οποίο περίπου 11,5% ελέγχεται σήμερα από τη Fidelity και τη Silchester International Investors Limited.

(Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 15/5/2011)