Η βιομηχανία ζητεί μακροχρόνιες συμβάσεις – Να γιατί δε γίνονται βιομηχανικές επενδύσεις στη χώρα

Το τελευταίο διάστημα η βιομηχανία μετρά μια σειρά από μικρές νίκες στο καυτό μέτωπο του ενεργειακού κόστους, γεγονός που έχει καλλιεργήσει ένα κλίμα αισιοδοξίας.  Πρόκειται για μάχες που δόθηκαν επί χρόνια, αρχής γενομένης από την μάλλον άναρχη και χωρίς προετοιμασία απελευθέρωση της αγοράς στην υψηλή τάση στα τέλη της δεκαετίας του 2000 και οι οποίες κερδήθηκαν αρκετά χρόνια μετά κάτω από την πίεση που δημιούργησαν τα πολλά βιομηχανικά λουκέτα της κρίσης.

Άλλωστε δεν είναι λίγοι εκείνοι που επισημαίνουν ότι τα όσα κερδήθηκαν στο μέτωπο του ενεργειακού αποτελούν Πύρρειο νίκη, εάν συνυπολογιστεί η βιομηχανική αφαίμαξη που έχει υποστεί η χώρα στα χρόνια της ύφεσης, με δεκάδες ιστορικά ονόματα της ελληνικής μεταποίησης και βαριάς βιομηχανίας να έχουν οδηγηθεί στο κλείσιμο.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες λοιπόν η επίλυση των θεμάτων που αφορούν στο ενεργειακό της βιομηχανίας, θα μπορούσε να αποτελέσει την απαρχή για μια νέα βιομηχανική αναγέννηση, με την υλοποίηση σημαντικών επενδύσεων που θα σταματούσαν τη διαρκή πτωτική πορεία της βιομηχανικής παραγωγής και θα δημιουργούσαν τόνωση ακόμη και στο μέτωπο της απασχόλησης. Εκεί όπου μέχρι πριν λίγα χρόνια η βιομηχανία αποτελούσε το μεγαλύτερο εργοδότη στην Ελλάδα.

Όλα αυτά όμως ακόμη δεν έχουν συμβεί και το ερώτημα είναι γιατί.

Η απάντηση όπως σημειώνουν στελέχη της βιομηχανίας, δεν είναι άλλη από το πρόβλημα της σταθερότητας και της προβλεψιμότητας των ενεργειακών χρεώσεων. Δεν μπορεί η βιομηχανία να προχωρήσει σε μακροπρόθεσμες επενδύσεις, η απόσβεση των οποίων διαρκεί χρόνια ίσως και δεκαετίες, εάν δεν έχει μπροστά της έναν επαρκή χρονικό ορίζοντα προβλέψιμων ενεργειακών χρεώσεων, καθώς επίσης και φορολογικού περιβάλλοντος αλλά και σταθερού μη μισθολογικού κόστους.

Ειδικά για το ενεργειακό, πάντως, όπως επισημαίνεται χαρακτηριστικά, η αβεβαιότητα επιστρέφει από τα τέλη του 2017: τότε προβλέπεται η λήξη του μέτρου της διακοψιμότητας, ενώ και η επιβολή του τέλους προμηθευτή αναμένεται να μετακυληθεί προς την κατανάλωση.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις παραγόντων της αγοράς, μόνο από αυτές τις δύο εξελίξεις τα βιομηχανικά τιμολόγια – ενεργειακά κόστη, αναμένεται να επιβαρυνθούν με ένα ποσό της τάξης των 11 έως 20 ευρώ η μεγαβατώρα, θέτοντας εν αμφιβόλω το περιβάλλον του ανταγωνιστικού κόστους ηλεκτρισμού που έχει αυτή τη στιγμή επιτευχθεί μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα διενέξεων και αντεγκλίσεων.

Η βιομηχανία θέλει σταθερές μακροχρόνιες συμβάσεις που θα ανοίξουν το δρόμο για επενδύσεις. Εάν αυτή τη στιγμή δε γίνονται επενδύσεις είναι ακριβώς γιατί υπογράφουμε διετείς συμβάσεις ενώ και τα μέτρα που έχουν ληφθεί έχουν βραχυχρόνιο ορίζοντα σημειώνει χαρακτηριστικά στέλεχος της βιομηχανίας.

Πράγματι, στο εξωτερικό αποτελεί συνήθη πρακτική οι μεγάλες βαριές βιομηχανίες να υπογράφουν μακροπρόθεσμα συμβόλαια που εξασφαλίζουν πολλαπλά οφέλη τόσο για τον καταναλωτή όσο και για την εταιρεία ηλεκτρισμού. Όταν μάλιστα στη χώρα μας επικρατούν ιδιαίτερες συνθήκες μείωσης της ζήτησης, η υπογραφή μακροχρόνιων συμβάσεων αποτελεί εγγύηση ότι η ΔΕΗ θα εξασφαλίσει το μέλλον του υπό απειλή λιγνιτικού παραγωγικού της δυναμικού. Αλλά και οι βιομηχανίες από την πλευρά τους θα αποκτήσουν τη σταθερότητα εκείνη που αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για σοβαρές επενδυτικές πρωτοβουλίες…