Η άμεση εφαρμογή ελληνικού σχεδίου ενεργειακής ανάπτυξης και οι αναγκαίες πολιτικές τομές

Βρισκόμαστε στην καρδιά του Ορθόδοξου Πάσχα και όσοι έχουμε ακόμη ευαισθησίες και ελεύθερο χρόνο, έχουμε την πολυτέλεια να απαλύνουμε τις όποιες τύψεις μας παρακολουθώντας τον  αθώο Ιησού να σταυρώνεται για τις δικές μας αμαρτίες. Μας προσφέρεται δηλαδή η ευκαιρία να μετανιώσουμε και να υποσχεθούμε ότι στο μέλλον θα είμαστε λιγότερο εγωιστές και φιλικότεροι προς το ανθρώπινο και φυσικό περιβάλλον μας.

Το πνεύμα αυτό εντάσσεται το άρθρο των Λουκά, Σινιγάλια, Δημαρά και Φίλη στην "Εφημερίδα των Συντακτών" τη Μεγάλη Δευτέρα, που ζητούσε την απομάκρυνση της Ελλάδας από τους υδρογονάνθρακες και την προσφυγή στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας για την αποτελεσματικότερη προστασία της ζωής στον πλανήτη μας και την δημιουργία θέσεων εργασίας. Ανεξάρτητα από τα γνωστά πολιτικά τους κίνητρα με τα οποία μπορεί να συμφωνεί η να διαφωνεί ανάλογα ο αναγνώστης, οι συγγραφείς του άρθρου μας θύμισαν ότι στο βωμό της εγωϊστικής εξυπηρέτησης συμφερόντων καταστρέφουμε το περιβάλλον μας και στο βωμό της προσδοκίας μελλοντικών χρυσοφόρων υδρογονανθράκων δεν κάνουμε τα απαραίτητα στο μεταξύ για την προώθηση της ελληνικής ενέργειας, με αποτέλεσμα να ωφελούνται μόνο οι εισαγωγείς ενέργειας από το εξωτερικό και οι πολιτικοί που τους στηρίζουν.

Τα ερωτήματα που θέτουν οι αρθρογράφοι δεν είναι καινούργια. Τα αποθέματα υδρογονανθράκων της δυτικής Ελλάδας και του Ιονίου για τα οποία μιλούν είχαν ήδη παραχωρηθεί προς εκμετάλλευση σε ξένες εταιρείες πριν από 20 χρόνια, αλλά η διαδικασία σταμάτησε από την τότε κυβέρνηση, όχι με τον ευγενή στόχο να προστατευθεί το περιβάλλον, αλλά για να μην απειληθούν οι ενδιάμεσοι συμφωνίας εισαγωγής  αερίου στην Ελλάδα από το εξωτερικό.

Το πρωτόγονο σύστημα ηλεκτροδότησης των νησιών μας εξακολουθεί να μολύνει την ατμόσφαιρα διότι οι ενδιάμεσοι δεν θέλουν να χάσουν τα κέρδη τους, Οι σχετικές προτάσεις για τη χρήση  ήπιων μορφών ενέργειας στα όμορφα νησιά είναι καταχωνιασμένες επί δεκαετίες σε ντουλάπια διότι γνωστοί οικονομικοί παράγοντες διαπλέκονται με πολιτικούς και δεν θέλουν να χάσουν τις "γαλακτοφόρες αγελάδες".

Απανωτά τρεις φορές επισκέφθηκε χωρίς αποτέλεσμα την Αθήνα ο πρόεδρος της Γκαζπρόμ Αλεξέι Μίλερ για συνεννοήσεις με την ελληνική κυβέρνηση σχετικά με την εξαγορά της ΔΕΠΑ και έφυγε άπρακτος όχι διότι τους Έλληνες τους ενδιέφερε η προστασία του περιβάλλοντος ή η αντίθετη στάση των Βρυξελλών, αλλά διότι ήθελαν να του "φορέσουν" ενδιάμεσους που θα εισέπρατταν "διόδια". 

Η ιστορία του ΔΕΣΦΑ που επρόκειτο να πουληθεί στους Αζέρους είναι ένα άλλο παράδειγμα που "μπάζει" από παντού, ενώ διάφορα μη δυνάμενα  να πραγματοποιηθούν για οικονομικούς λόγους σχέδια αγωγών, εμπέδωσαν την πεποίθηση ότι η χώρα μας αποτελεί πιόνι στη σκακιέρα των υπερδυνάμεων.

Επιλογές όμως σαν τις παραπάνω καθόρισαν τελικά τη θέση της Ελλάδας στο κάδρο των διεθνών ανταγωνισμών στην περιοχή μας, με αποτέλεσμα να βρισκόμαστε σήμερα χωρίς ουσιαστικά συμμάχους και προστασία, ανάμεσα σε Ρωσία και ΗΠΑ και με την πρώτη να στηρίζει ανοιχτά την Άγκυρα και τη δεύτερη να θέλει να μας χρησιμοποιήσει μαζί  με την Κύπρο για να αποσπάσει την Τουρκία από την αγκαλιά του Πούτιν. 

Σε ό,τι αφορά τη Μόσχα, μετά το διάλειμμα της περιόδου των φιλικών σχέσεων επί Κώστα Καραμανλή οι πρωθυπουργοί της Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένου και του Αλέξη Τσίπρα , της κατέστησαν σαφές ότι η "Ελλάδα ανήκει στη Δύση". Με τη σειρά της αυτή μας γύρισε τελείως την πλάτη εδώ και χρόνια. Η Ρωσία είχε πάντα περισσότερες σχέσεις με την  Τουρκία, που έγιναν ιδιαίτερα φιλικές τελευταία λόγω των εξελίξεων στη Μέση Ανατολή.

Οι ΗΠΑ για όσο διάστημα είχαν ανάγκη τη Μέση Ανατολή για τα πετρέλαιά της, συμμετείχαν ενεργά άλλοτε ως "πυροσβέστης" και άλλοτε ως "αστυνομικός" στα δρώμενα της περιοχής μας, χωρίς  ωστόσο να εμποδίσουν την Άγκυρα να εισβάλει στην Κύπρο.ή να διεκδικεί το μισό Αιγαίο, τους μισούς υδρογονάνθρακες κλπ. Σήμερα όμως επειδή είναι αυτάρκης λόγω του άφθονου σχιστολιθικού αερίου και πετρελαίου της, υπηρετεί το δόγμα "America First". Το αποτέλεσμα είναι ότι περιορίζεται στο να υπαγορεύει επιθυμίες της για τα δυτικά Βαλκάνια και την Τουρκία προς την πτωχευμένη Αθήνα, την οποία επιπλέον υποχρεώνει να εξοπλιστεί με δικά της όπλα για να καταστεί υποτίθεται ισότιμα συνυπεύθυνη στην αντιμετώπιση της Άγκυρας!

Έγινε λοιπόν τελικά ο ουσιαστικός ρυθμιστής των ισορροπιών στην ευρύτερη περιοχή μας  η Τουρκία, τη συνεργασία της οποίας επιδιώκουν οι μεγάλες δυνάμεις; Ενδέχεται να χάσει η Ελλάδα  την όποια στρατηγική σημασία και ειδικό βάρος της έχουν απομείνει όταν εκπληρώσει τις επιθυμίες της Ουάσιγκτον και των Βρυξελλών στα δυτικά Βαλκάνια, την Κύπρο και την Τουρκία; Ποιοι θα ενδιαφέρονται στο μέλλον γι αυτήν όταν διευθετηθούν τα διάφορα προβλήματα με δυτικό πρόσημο και για ποιο λόγο; Μήπως μόνο για τα "Ελντοράντο" της  Χαλκιδικής  και της Μεσογείου και τις διάφορες Novartis;

Με τη στάση μας μέχρι τη στιγμή αυτή σαφώς στηρίζουμε τα δυτικά συμφέροντα και η Μόσχα έχει κάθε λόγο να είναι δυσαρεστημένη μαζί μας. Ήδη η Γκαζπρόμ κατασκευάζει αγωγό αερίου μέχρι τα σύνορα της Κίνας, μήκους 3.000 χιλιομέτρων και αξίας 55 δισ. δολαρίων και μαζί με τον σταθμό Yamal LNG  θα είναι σε θέση να απαγκιστρωθεί από την εξάρτησή της από την ευρωπαϊκή αγορά. Από την πλευρά της η Άγκυρα ισορροπεί ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ρωσία εκμεταλλευόμενη κάθε ευκαιρία που της παρουσιάζεται. 

Επιπλέον, οι όποιοι υδρογονάνθρακες στις βαθιές θάλασσες νοτιοδυτικά της Κρήτης, αλλά και στη δυτική Ελλάδα και Ιόνιο Πέλαγος, δεν αποτελούν στόχο πρώτης επιλογής των διεθνώς πετρελαϊκών εταιρειών, διότι υπάρχουν πολλά άλλα σημεία του πλανήτη με πολύ πιο "ώριμα " από οικονομικής πλευράς κοιτάσματα που έχουν προτεραιότητα για επιχειρηματικούς λόγους. Η κάθε, εξάλλου, διεθνής εταιρεία  δεν θα ρίσκαρε εμπλοκή στην τουρκο-κυπριακή και ελληνο-τουρκική διαμάχη. Η σημερινή παρουσία των ExxonMobil, Total κλπ. στα ελληνικά νερά περισσότερο συμβολική είναι και στην ουσία στοχεύει στο περαιτέρω "στρίμωγμα" της ατίθασης Τουρκίας.

Περιττό βέβαια να αναλύσουμε τι θα συμβεί αν για να ξαναγυρίσει στο δυτικό "μαντρί" ο Ερτογάν, θέσει ως όρο στις ΗΠΑ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση να ικανοποιηθούν πρώτα τα αιτήματά του στο Αιγαίο και στην Κύπρο.

Θεωρούμε λοιπόν ότι το ανωτέρω άρθρο υπέρ της προώθησης των εναλλακτικών μορφών ενέργειας στην Ελλάδα θίγει, ανεξάρτητα επαναλαμβάνουμε από τις πολιτικές του σκοπιμότητες, το εξαιρετικά ευαίσθητο θέμα του άμεσου ενεργειακού προσανατολισμού της  Ελλάδας. Διότι εκτός από την ανάγκη προστασίας του περιβάλλοντος, υπάρχει άμεση ανάγκη να δράσουμε για να βρει δουλειά ο κόσμος και να έχει  φτηνή ελληνική ενέργεια.  Να μην περιμένουμε δηλαδή δεκαετίες για τα "Ελντοράντο" των υδρογονανθράκων της Μεσογείου, που ούτως ή άλλως θα έλθουν από μόνα τους όταν έλθει η ώρα τους, διότι εξαρτώνται από ξένες εταιρείες που θα υπαγορεύσουν πολιτική στις μελλοντικές ελληνικές κυβερνήσεις. Οι πολιτικοί μας οφείλουν να ορθώσουν ανάστημα στους Έλληνες και ξένους μεγαλο-εισαγωγείς της ενέργειας και να προωθήσουν την ελληνική ενέργεια τώρα, για το καλό της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού και της νεολαίας μας που ξενιτεύεται επειδή δεν βρίσκει δουλειές.