Στρατηγική 2050: Υπό διερεύνηση πως θα υποκατασταθεί το φυσικό αέριο - Βιοάεριο, υδρογόνο και συνθετικό μεθάνιο προβληματίζουν

Ο ρόλος του φυσικού αερίου ως καύσιμο-γέφυρα, όπως αυτός αποτυπώνεται στο πλαίσιο του Εθνικού Σχεδίου για την Ενέργεια και το Κλίμα με ορίζοντα το 2030 δημιουργεί μια σειρά προκλήσεις για την μετά το 2030 πορεία του ενεργειακού συστήματος, όπως υπογραμμίζεται στην υπό διαβούλευση μακροπρόθεσμη στρατηγική με άξονα το 2050.

Με το φυσικό αέριο να προορίζεται να συντελέσει ρόλο εξισορρόπησης της διακύμανσης των ΑΠΕ στο ηλεκτρικό σύστημα μέχρι το 2030, η μακροχρόνια στρατηγική για το 2050 φιλοδοξεί να αντισταθμίσει την εν λόγω λειτουργία με την μεγάλη ανάπτυξη συστημάτων αποθήκευσης και τον περιορισμό των συνθετικών καυσίμων και υδρογόνου στην παροχή στρεφόμενης εφεδρείας από θερμικές μονάδες καθώς και στη εποχιακή αποθήκευση.

Ο περιορισμός των συνθετικών καυσίμων και του υδρογόνου έγκειται στο γεγονός ότι τα εν λόγω αέρια παράγονται με ηλεκτρική ενέργεια με σχετικά μικρούς βαθμούς απόδοσης και κατά συνέπεια επιφέρουν μεγάλη μεγέθυνση του ηλεκτρικού τομέα.

Μακροχρόνια, η διατήρηση του φυσικού αερίου δεν συνάδει με την κλιματική ουδετερότητα εκτός εάν εφαρμοσθεί σε μεγάλη κλίμακα δέσμευση και αποθήκευση διοξειδίου του άνθρακα, κάτι όμως που δεν διαφαίνεται βάσει των σεναρίων του ΥΠΕΝ. Η λύση που προκρίνεται για το διάστημα 2030-2050 είναι η «στροφή» στα κλιματικά ουδέτερα αέρια και τα οποία είναι βιοαέριο, υδρογόνο και συνθετικό μεθάνιο, λαμβάνοντας βέβαια υπόψη την παραπάνω επισήμανση. Μάλιστα, ο ρόλος των αερίων καυσίμων εμφανίζεται ενισχυμένος μακροχρόνια σε όλα τα σενάρια της μακροχρόνιας στρατηγικής.

Εντούτοις, αξίζει να υπογραμμίσουμε τον προβληματισμό που εκφράζεται μέσα από τις σελίδες του σχεδίου μακροχρόνιας στρατηγικής, όπου υπογραμμίζεται πως το φυσικό αέριο είναι επίσης μεγάλης σημασίας για τις τελικές καταναλώσεις ενέργειας λόγω μειωμένης ρύπανσης, κόστους, ευκολίας και ειδικών εφαρμογών ιδίως στη βιομηχανία.

Για τους λόγους αυτούς, όπως διατυπώνεται, είναι δύσκολη η πλήρης υποκατάστασή του από ηλεκτρική ενέργειας αλλά και μη επιθυμητή σε μεγάλη κλίμακα ώστε να διατηρηθούν σε κάποιο βαθμό η υποδομή και τα οφέλη (κόστος και ευκολία) για τους καταναλωτές.