Διχάζει και προκαλεί διαμαρτυρίες για αύξηση του κόστους, το τέλος ασφάλειας εφοδιασμού

Ως μη ορθολογική και σίγουρα επιβαρυντική για το κόστος του φυσικού αερίου, επικρίνεται από καταναλωτές του φυσικού αερίου, η απόφαση για την επιβολή τέλους εφοδιασμού που εφαρμόζεται και επισήμως στην αγορά μετά τη δημοσίευσή της σε ΦΕΚ, προ ημερών.

Τι είναι το τέλος ασφάλειας εφοδιασμού; Είναι ένα τέλος που πληρώνουν οι καταναλωτές αερίου προκειμένου να δημιουργηθεί ένα «μαξιλάρι» δυνατότητας εναλλαγής του καυσίμου σε μονάδες ηλεκτροπαραγωγής που χρησιμοποιούν φυσικό αέριο, ώστε σε περιπτώσεις κρίσης, να μπορούν να χρησιμοποιούν εναλλακτικά καύσιμο ντίζελ.

Το σχετικό τέλος επιβλήθηκε μέσω του νόμου 4001/2011 (επί υπουργίας Τ. Μπιρμπίλη) και προ ημερών δημοσιεύτηκε σε ΦΕΚ η απόφαση της ΡΑΕ που προσδιορίζει το ανώτατο όριο του τέλους ανά κατηγορία καταναλωτή.

Η λογική πίσω από την επιβολή του είναι ότι καθώς το σύνολο των ποσοτήτων φυσικού αερίου που καταναλώνονται στην Ελλάδα εισάγεται και δεν υπάρχει προς το παρόν εγχώρια εγκατάσταση αποθήκης αερίου, τυχόν έλλειμμα τροφοδοσίας αυτή τη στιγμή καλύπτεται είτε με περικοπές φορτίου ή/και με εισαγωγές έκτατων φορτίων. Επίσης από την ανάλυση διαφόρων σεναρίων κρίσης διαπιστώθηκε ότι υπάρχουν κάποια σενάρια υψηλού κινδύνου, που για να μην κοπεί το αέριο σε ευάλωτους προστατευόμενους καταναλωτές,  θα χρειαστεί να περικοπούν φορτία προς τους ηλεκτροπαραγωγούς και κατά συνέπεια να υπάρχει κίνδυνος για διακοπές της ηλεκτροδότησης.

Για αυτό λοιπόν θεσπίζεται το τέλος ώστε να μπορεί να εξασφαλιστεί η δυνατότητα εναλλαγής καυσίμων σε αυτές τις περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης.

Αυτή η δυνατότητα λοιπόν βάσει του νόμου του 2011 καλύπτεται από τους καταναλωτές, οι οποίοι πλέον θα πρέπει να πληρώσουν αυτό το τέλος.

Αιτιάσεις

Ωστόσο από την πλευρά τους, οι καταναλωτές αερίου επισημαίνουν ότι παρά τις εξαγγελίες για ελάφρυνση του ενεργειακού κόστους, οι βιομηχανίες συνεχίζουν να πληρώνουν το ακριβότερο φυσικό αέριο με τον υψηλότερο συντελεστή ΕΦΚ.

Η επιβολή τέλους ασφάλειας εφοδιασμού έρχεται να επιβαρύνει ακόμη περισσότερο το κόστος αυτό.

Το βασικότερο επιχείρημα που προβάλλεται είναι ότι τα χρήματα αυτά αποτελούν στην ουσία ένα μια δαπάνη, μη ανταποδοτική, για μια υπηρεσία η οποία το πιθανότερο είναι ότι δε θα χρειαστεί ποτέ.

Και εν πάσει περιπτώσει, όπως αναφέρουν πηγές των καταναλωτών ακόμη και σε περίπτωση που υπάρξει πρόβλημα στην ασφάλεια εφοδιασμού του αερίου, οι ανάγκες του συστήματος καλύπτονται από τις  μονάδες της ΔΕΗ, η οποία ούτως ή άλλως κρατάει αποθέματα. Εάν λοιπόν απαιτηθεί μια τέτοια λειτουργία, τότε η αποζημίωση θα μπορούσε να υπολογιστεί στη διαφορά κόστους μεταξύ του ντίζελ και του φυσικού αερίου, εάν βεβαίως δεν επαρκεί η αποζημίωση από την ημερήσια αγορά. Όμως σε τέτοιες περιπτώσεις είναι γνωστό ότι η ΟΤΣ αυξάνεται στο ανώτατο επιτρεπόμενο όριο, δηλαδή θα υπάρξει μια ικανοποιητική αποζημίωση.

Και επιπλέον με τη ζήτηση ηλεκτρικής ενέργειας λόγω κρίσης να είναι χαμηλή, είναι ερωτηματικό εάν θα χρειαστούν επιπλέον μονάδες για να αποφευχθούν διακοπές ρεύματος.

Μια λύση που είχε προταθεί στο πλαίσιο της διαβούλευσης χωρίς ωστόσο να γίνει αποδεκτή ήταν το όποιο πραγματικό κόστος της ασφάλειας εφοδιασμού, εάν υπάρξει κάποιο πρόβλημα στην πράξη, να επιμεριστεί στις σχετικές αγορές (ηλεκτρισμού και αερίου) και να αποπληρωθεί από τους διαχειριστές.

Κόστος

Τα κόστη που αποφασίστηκαν τελικά από τη ΡΑΕ (και τα οποία είναι μικρότερα από τις ακόμη μεγαλύτερες αρχικές εισηγήσεις) για το τέλος ασφάλειας εφοδιασμού έχουν ως εξής:

0,16 euros /MWh φυσικού αερίου για τους ηλεκτροπαραγωγούς
0,18 euros /MWh για τη βιομηχανία που δεν είναι ηλεκτροπαραγωγοί
0,46 euros /MWh για οικιακή χρήση

Η εφαρμογή του τέλους ξεκίνησε με τη δημοσίευση σε ΦΕΚ στις 23 Σεπτεμβρίου (δημοσίευση στη διαύγεια 1η Οκτωβρίου)