FSRU σε αναμονή: Γεωπολιτική αβεβαιότητα και ευρωπαϊκά ερωτήματα «φρενάρουν» τις νέες επενδύσεις LNG

Σε καθεστώς επιφυλακής βρίσκονται οι αποφάσεις για την ανάπτυξη νέων πλωτών σταθμών υγροποιημένου φυσικού αερίου (FSRU) στην Ελλάδα, καθώς η γεωπολιτική ρευστότητα και οι αμφιβολίες για τη μακροπρόθεσμη ενεργειακή στρατηγική της Ευρώπης επηρεάζουν άμεσα το επενδυτικό περιβάλλον. Παρά το γεγονός ότι η χώρα έχει αναβαθμίσει τον ρόλο της ως κόμβος LNG στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, οι τελικές επενδυτικές αποφάσεις μετατίθενται χρονικά.

Σήμερα, το ελληνικό σύστημα φυσικού αερίου διαθέτει δύο βασικές πύλες εισόδου LNG: τον τερματικό σταθμό της Ρεβυθούσα και το FSRU Αλεξανδρούπολης. Οι δύο εγκαταστάσεις καλύπτουν επαρκώς τις εγχώριες ανάγκες και ήδη λειτουργούν εξαγωγικά, τροφοδοτώντας αγορές των Βαλκανίων στο πλαίσιο της περιφερειακής ενεργειακής ασφάλειας.

Η ευρωπαϊκή απόφαση για απαγόρευση των εισαγωγών ρωσικού φυσικού αερίου έως το 2027 δημιουργεί, θεωρητικά, ένα παράθυρο ευκαιρίας για την Ελλάδα να εξελιχθεί σε βασική πύλη εισόδου αμερικανικού LNG προς τη Νοτιοανατολική και Κεντρική Ευρώπη, με προοπτική κάλυψης αναγκών ακόμη και της Ουκρανίας. Αν ο στόχος αυτός υλοποιηθεί, η αγορά εκτιμά ότι θα απαιτηθούν πρόσθετες υποδομές, πιθανότατα ένα ή δύο ακόμη FSRUs.

Τα πιο ώριμα έργα που βρίσκονται στο τραπέζι είναι η δεύτερη μονάδα FSRU στην Αλεξανδρούπολη, το FSRU της Θεσσαλονίκη που προωθεί η Helleniq Energy, καθώς και το project Διώρυγα Gas του ομίλου Motor Oil. Παρά την πρόοδο σε επίπεδο αδειοδοτήσεων και σχεδιασμού, οι εταιρείες αποφεύγουν προς το παρόν να προχωρήσουν στη λήψη τελικής επενδυτικής απόφασης.

Ο βασικός λόγος είναι ότι τα FSRU αποτελούν επενδύσεις με ορίζοντα δεκαετιών και υψηλό κεφαλαιουχικό κόστος. Το κρίσιμο ερώτημα για τους επενδυτές είναι αν η Ευρωπαϊκή Ένωση θα παραμείνει αμετακίνητη στη στρατηγική πλήρους απεξάρτησης από το ρωσικό αέριο ακόμη και μετά το τέλος του πολέμου στην Ουκρανία. Παρότι επισήμως αυτή είναι η γραμμή των Βρυξελλών, στην αγορά εκφράζονται αμφιβολίες για το αν, σε βάθος χρόνου, η Ευρώπη θα διατηρήσει την ίδια στάση υπό διαφορετικές γεωπολιτικές και οικονομικές συνθήκες.

Επιπλέον, καθοριστικό ρόλο παίζουν και οι ρυθμιστικές εκκρεμότητες, κυρίως σε σχέση με τον λεγόμενο κάθετο διάδρομο φυσικού αερίου. Η εξασφάλιση σταθερών και ανταγωνιστικών ροών προς τις αγορές της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης θεωρείται προϋπόθεση για τη βιωσιμότητα των νέων έργων LNG.

Έτσι, παρότι η Ελλάδα έχει ήδη εδραιώσει τη θέση της στον χάρτη του LNG, οι νέες επενδύσεις παραμένουν σε αναμονή, μέχρι να ξεκαθαρίσει αν το ευρωπαϊκό ενεργειακό τοπίο θα προσφέρει την απαιτούμενη βεβαιότητα για έργα που καλούνται να λειτουργήσουν και να αποσβεστούν σε βάθος πολλών δεκαετιών.