Χ. Φλουδόπουλος: Μπαίνει μέσα 2,5 εκατ. ευρώ την ημέρα η χαλυβουργία

Όποιος θεωρήσει ότι η περίπτωση της Χαλυβουργικής είναι το τελευταίο επεισόδιο στο σίριαλ της κρίσης του κλάδου της ελληνικής χαλυβουργίας βρίσκεται σε πλάνη. Τα τελευταία στοιχεία που δημοσιεύτηκαν για την κατασκευαστική δραστηριότητα δείχνουν ότι η εγχώρια ζήτηση ακόμη δεν έχει βρει τον πάτο του βαρελιού, καθώς το 2014 αλλά και στις αρχές του 2015 καταγράφεται νέα υποχώρηση. Την ίδια στιγμή, καταγράφονται τα πρώτα σημάδια ανησυχίας και από το μέτωπο των δημοσίων έργων, από όπου είχαν προέλθει κάποιες αναλαμπές τούς περασμένους μήνες. 

Πιο αναλυτικά, η κατάσταση στην αγορά χάλυβα διαμορφώνεται ως εξής: Υπάρχει σαφώς νέα πτώση στη ζήτηση σε ό,τι αφορά τον οικοδομικό τομέα, ο οποίος, όμως, ήταν ήδη κοντά στο μηδέν, οπότε η νέα πτώση δεν επηρεάζει ουσιαστικά την ούτως ή άλλως χαμηλή ζήτηση. Αλλά και στον τομέα των δημοσίων έργων έχει κάνει την εμφάνισή της αξιοσημείωτη υποχώρηση, η οποία, ωστόσο, δεν περιγράφεται ως δραματική, ιδιαίτερα, μάλιστα, όταν τα έργα είναι δρομολογημένα και προχωρούν, έστω και με πιο αργούς ρυθμούς από ό,τι αναμενόταν. 

Εκρηκτικό κοκτέιλ 

Εκεί, όμως, που η κατάσταση είναι δραματική είναι στο κομμάτι της ρευστότητας, όπου υπάρχει ένα εκρηκτικό κοκτέιλ. Αφενός οι εταιρείες καλούνται να εξυπηρετήσουν τον υψηλό δανεισμό τους, αλλά και να προμηθευτούν πρώτες ύλες, με τους προμηθευτές να ζητούν προπληρωμή, και, αφετέρου, την ίδια στιγμή βρίσκονται αντιμέτωπες με τις κλειστές πόρτες των τραπεζών αλλά και με σημαντικές καθυστερήσεις από πελάτες οφειλέτες. Όλα αυτά δημιουργούν ένα σκηνικό όπου οι μέτοχοι καλούνται να διαχειριστούν μια εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση και, στην πραγματικότητα, να «τετραγωνίσουν» τον κύκλο. Ποια είναι η λύση; Εξαγωγές, στις οποίες οι ελληνικές εταιρείες καλούνται να ευθυγραμμίσουν τις τιμές τους με την παγκόσμια αγορά, συσσωρεύοντας ζημίες, λόγω του υψηλού ενεργειακού κόστους αλλά και των άλλων επιβαρύνσεων (κόστος χρηματοδότησης, έλλειψη ρευστότητας). 

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Πληροφορίες αναφέρουν ότι, υπό τις παρούσες συνθήκες νεκρωμένης εγχώριας ζήτησης, κλειστών τραπεζικών κρουνών και έλλειψης ρευστότητας στην αγορά, κάθε ημέρα λειτουργίας μεταφράζεται σε 2,5 εκατ. ευρώ ζημία. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Χαλυβουργικής, η οποία από το 2013 έως σήμερα έχει προχωρήσει σε αλλεπάλληλες αυξήσεις κεφαλαίου, που ξεπερνούν τα 15 εκατ. ευρώ, προτού ληφθεί η απόφαση για το κλείσιμο του κλιβάνου και τη μετατροπή του χαλυβουργείου σε ελασματουργείο. Αντίστοιχες κινήσεις έγιναν και θα χρειαστεί να γίνουν και από τις άλλες χαλυβουργίες, των οποίων οι μέτοχοι καλούνται εκ νέου να βάλουν το χέρι στην τσέπη. Αυτό ισχύει τόσο για τη Σιδενόρ του ομίλου Βιοχάλκο, αλλά και για τη Χαλυβουργία Ελλάδος, που συντηρούν τις μονάδες τους σε Βόλο και Θεσσαλονίκη με επί ζημία εξαγωγές αλλά και με τις αναιμικές εγχώριες πωλήσεις. 

Μοναδική ελπίδα για τον κλάδο, πλέον, αποτελούν τα μέτρα στα οποία προσβλέπει συνολικά η βιομηχανία για την ελάφρυνση του ενεργειακού κόστους, με το θέμα της διακοψιμότητας να βρίσκεται στην κορυφή της ατζέντας. Το μέτρο αναμένεται να δώσει ανάσα στον κλάδο, περιορίζοντας σημαντικά το κόστος ενέργειας. 

Ωστόσο, εκτιμάται ότι θα χρειαστούν και άλλες παρεμβάσεις στο μέτωπο της ρευστότητας, κάτι που έχει ήδη διαμηνυθεί προς την κυβέρνηση αλλά και το εποπτεύον υπουργείο Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, το οποίο φαίνεται ότι θέτει ως προϋπόθεση για την εφαρμογή ενός πλαισίου μέτρων διευκόλυνσης του κλάδου τη δέσμευση, από την πλευρά των επιχειρήσεων, αρχικά για διατήρηση των θέσεων εργασίας και σε δεύτερη φάση για επενδύσεις και νέες προσλήψεις. 

(capital.gr, 2/5/2015)