Η νέα πραγματικότητα των 80+ δολαρίων για το πετρέλαιο δοκιμάζει τα όρια της παραγωγής

Το πετρέλαιο ποικιλίας Brent εισήλθε πλέον για τα καλά στα επίπεδα των 80 και πλέον δολαρίων ανά βαρέλι, καθώς χθες εμπορευόταν έναντι 81,5 υπό το βάρος των ολοένα και χαμηλότερων εξαγωγών του Ιράν. Ως εκ τούτου, η εποχή του φθηνού πετρελαίου φαντάζει ήδη μακρινή και οι περισσότεροι αναλυτές προβλέπουν νέα άνοδο κοντά στα 100 δολάρια αφού η ζήτηση καλπάζει και η παραγωγή δεν μοιάζει επαρκής για να την καλύψει.

Καθώς η Τεχεράνη περιορίζει αναγκαστικά τις εξαγωγές της ως αποτέλεσμα των αμερικανικών κυρώσεων, προσπαθεί να βρει τρόπους να πουλήσει ορισμένες ποσότητες για να στηρίξει την οικονομία της. Πηγές του ναυτιλιακού κλάδου που μίλησαν στο energypress τόνισαν ότι το Ιράν θα μπορέσει να συνεχίσει να πωλεί ορισμένα φορτία εκμεταλλευόμενο τα διάφορα τεχνάσματα που είναι διαθέσιμα, όπως η μεταπώληση του πετρελαίου στα διεθνή ύδατα. Οι ποσότητες, όμως, αυτές είναι χαμηλές σε σύγκριση με την απώλεια που θα υποστεί η ιρανική οικονομία, καθώς ήδη πολλοί μεγάλοι πελάτες απομακρύνονται επ αόριστον.

Κατ΄ επέκταση, η παγκόσμια προσφορά έχει να αντιμετωπίσει την απώλεια σημαντικού μέρους της ιρανικής παραγωγής για τα επόμενα χρόνια, καθώς ακόμα και αν το 2020 εκλεγεί άλλος πρόεδρος στις ΗΠΑ, θα χρειαστεί χρόνος μέχρι να απομακρυνθούν οι κυρώσεις.

Παράλληλα, η παγκόσμια παραγωγή στερείται τις ποσότητες που θα μπορούσε να προσφέρει η Βενεζουέλα και η Ανγκόλα, ενώ αβέβαιη παραμένει η κατάσταση στη Λιβύη.

Ενώ λοιπόν η ζήτηση ενδέχεται να φτάσει στα επίπεδα-ρεκόρ των 100 εκατ. βαρελιών στα τέλη αυτού του έτους, η παραγωγή υπολείπεται και μόνο λίγες χώρες είναι σε θέση να προσφέρουν υψηλότερες ποσότητες. Αυτές οι χώρες είναι η Σ. Αραβία, η Ρωσία και οι ΗΠΑ, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το επιθυμούν κιόλας.

Στην περίπτωση της Σ. Αραβίας, η παραγωγή ήδη έχει αυξηθεί σημαντικά, κοντά στα 11 εκατ. βαρέλια, και περαιτέρω αύξηση θα σήμαινε ότι θα χρησιμοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό το διάσημο “μαξιλαράκι” που διαθέτει το βασίλειο, το οποίο εκτιμάται σε 2 εκατ. βαρέλια. Δεδομένου του ότι ολόκληρη η στρατηγική του βασιλείου βασίζεται παραδοσιακά στην ύπαρξη αυτού του περιθωρίου, το Ριάντ δεν είναι διατεθειμένο να στριμωχτεί, ιδίως σε ένα περιβάλλον αυξανόμενων τιμών, που σε τελική ανάλυση είναι και ο στόχος.

Κρίσιμη για τη συνέχεια θα είναι η κατεύθυνση που θα λάβει η συνεργασία της Σ. Αραβίας με τη Ρωσία, η οποία τείνει να διαμορφώνει ολοένα και περισσότερο την αγορά, παραμερίζοντας τον ίδιο τον ΟΠΕΚ. Για τη Σ. Αραβία, η συνεργασία αυτή έχει πολλαπλές διαστάσεις οι οποίες δεν περιορίζονται μονάχα στον πετρελαϊκό και τον οικονομικό τομέα. Το Ριάντ βλέπει τη σχέση του με τη Μόσχα μέσα και από το πρίσμα της γεωπολιτικής τριβής με το Ιράν. Καθώς η Ρωσία είναι παραδοσιακός σύμμαχος της Τεχεράνης, οι Σαουδάραβες βλέπουν ένα τρόπο να προσεταιριστούν τους Ρώσους με τη βοήθεια του πετρελαίου.

Τέλος, ερωτηματικό αποτελεί το παραγωγικό “ταβάνι” της σχιστολικής παραγωγής στις ΗΠΑ, όπου οι διάφορες ιδιωτικές εταιρείες θα ήθελαν να παράγουν όσο περισσότερο πετρέλαιο μπορούν στο σημερινό ευνοϊκό περιβάλλον (ρυθμιστικά, πολιτικά και τιμολογιακά). Στην περίπτωση αυτή, τα όρια έχουν να κάνουν περισσότερο με τεχνικά θέματα, ενώ η παραγωγή της χώρας παρουσιάζει αυξητικές τάσεις τελευταία αγγίζοντας τα 11 εκατ. βαρέλια.