Η απομυθοποίηση της ενεργειακής προπαγάνδας και τα "γεράκια" που περιμένουν τον Νίκο Κοτζιά στην Ουάσιγκτον

Τα ελληνικά ΜΜΕ ευλόγως επικεντρώθηκαν στο Σκοπιανό και στη συνάντηση Τσίπρα-Ζάεφ στα πλαίσια της Συνόδου ΕΕ- Δυτικών Βαλκανίων, στη Σόφια, στις 17.5.2018. Παρέλειψαν όμως να αναφέρουν ότι ο Γάλλος πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν έφερε αντιρρήσεις στην εσπευσμένη ένταξη των Δυτικών Βαλκανίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με το σοβαρό επιχείρημα ότι οι χώρες αυτές  υποφέρουν από χρόνια πολιτικο-οικονομική κρίση λόγω διαφθοράς

Από την άλλη πλευρά, ταυτόχρονα, η Ουάσιγκτον πιέζει αφόρητα για την ένταξη των Δυτικών Βαλκανίων στο ΝΑΤΟ το συντομότερο δυνατόν, προκειμένου προφανώς να εγκαταστήσει εκεί τα στρατιωτικά της προγεφυρώματα. Στο πλαίσιο αυτό  απαιτεί από την Ελλάδα την άμεση επίλυση του Σκοπιανού ώστε η ΠΓΔΜ να ενταχθεί στη Δυτική Συμμαχία τον προσεχή Ιούλιο.

Για το σκοπό αυτό ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Μάικλ Πενς τηλεφώνησε στον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα και καλείται εσπευσμένα στις ΗΠΑ ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς για περαιτέρω συνομιλίες με τους έμπιστους του Ντόναλντ Τράμπ που ηγήθηκαν μυστικών υπηρεσιών, όπως ο υπουργός Εξωτερικών και πρώην διοικητής της ΣΙΑ Μάικ Πομπέο και το γνωστό φιλοπόλεμο "γεράκι" και σημερινός Σύμβουλος Ασφαλείας του Λευκού Οίκου Τζον Μπόλτον. Σημασία έχει εδώ να θυμηθούμε ότι η πρώτη συνάντηση Κοτζιά με στέλεχος της κυβέρνησης Τραμπ είχε γίνει με τον πρώην Σύμβουλο Ασφαλείας και λομπίστα των Τούρκων, στρατηγό Μάικλ  Φλιν.

Προφανώς έχουμε να κάνουμε για σοβαρή σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ των Ευρωπαίων και των Αμερικανών, μεταξύ στην ουσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ή τουλάχιστον ενός μεγάλου τμήματός της και της Ουάσιγκτον που χρησιμοποιεί το ΝΑΤΟ, ή έστω ένα μεγάλο κομμάτι του και την Ελλάδα να βρίσκεται στη μέση και να καλείται να πάρει θέση σε ευαίσθητα εθνικά, ενεργειακά και εξοπλιστικά θέματα.

Η Ελλάδα όμως δεν είναι μόνη γιατί θέση στους ανταγωνισμούς ΕΕ-ΗΠΑ-Ρωσίας- Κίνας καλούνται να πάρουν και άλλες δυνάμεις στον κόσμο οι οποίες καλούνται να προσαρμοστούν στο δόγμα "Πρώτα η Αμερική " του Ντόναλντ Τραμπ, με διακύβευμα τον οικονομικό-πολιτικό και ενεργειακό ελέγχο του πλανήτη..

Για την μικρή Ελλάδα το πολιτικο-οικονομικό της πλαίσιο είναι πάνω-κάτω προδιαγεγραμμένο και η ενδεχόμενη αντικατάσταση του πολιτικού προσωπικού της δεν θα αλλάξει σχεδόν τίποτα στον κεντρικό προσανατολισμό της χώρας. Το πολύ-πολύ, αυτοί που κυνηγούν τους άλλους σήμερα για την υπόθεση Novartis, μπορεί να βρεθούν αύριο οι ίδιοι κυνηγημένοι για κάποια άλλη υπόθεση και πάει λέγοντας.... Οι εξελίξεις όμως στα θέματα της  ενέργειας θα έχουν καθοριστικές και μακροχρόνιες συνέπειες που δεν πρέπει να αγνοηθούν.

H εξωτερική πολιτική του Τραμπ χαρακτηρίζεται από μονομερείς κινήσεις που ωφελούν κυρίως τους δισεκατομμυριούχους φίλους του Αμερικανού προέδρου. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνεται η απόσυρση από τη συμφωνία του Ιράν που προκάλεσε την κατακραυγή των Ευρωπαίων, η μεταφορά της αμερικανικής πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ που άνοιξε νέους "Ασκούς του Αιόλου" στο Μεσανατολικό και η αύξηση των πιέσεων εναντίον της Ρωσίας και της Βενεζουέλας, τη στιγμή που εμφανίζεται ότι τα "βρήκε"  με την Κίνα και τη Βόρειο Κορέα.

Στην περιοχή μας η Ουάσιγκτον ασκεί ανοιχτή πίεση επί της Ελλάδας να συμβιβαστεί στο θέμα της ονομασίας των Σκοπίων με στόχο την επέκταση του ΝΑΤΟ στα Δυτικά Βαλκάνια, σε αντίθεση με την πολιτική της ΕΕ στην περιοχή που συνιστά συγκρατημένες κινήσεις. Ο εξαναγκασμός με διάφορους άμεσους και έμμεσους τρόπους των χωρών -μελών του ΝΑΤΟ να αυξήσουν τους εξοπλισμούς τους, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας και η αμερικανική απαίτηση από τις χώρες της Μέσης Ανατολής και όχι μόνο να προσφύγουν σε περαιτέρω εξοπλισμούς, αυξάνει τη γενική ρευστότητα.

Στην περίπτωση της Ελλάδας η πανάκριβη αγορά νέων αμερικανικών εξοπλιστικών συστημάτων , έστω υπό μορφή συντήρησης παλαιότερων,  παρόλο που η άμοιρη χώρα ήδη πληροί τις νατοϊκές προδιαγραφές της δαπάνης του 2% του ΑΕΠ της για εξοπλισμούς, πραγματοποιείται χωρίς στρατηγικά ή οικονομικά ανταποδοτικά "οφέλη", όπως π.χ. μια κάποια συμμαχική εγγύηση για την προστασία της  από τον κίνδυνο εξ Ανατολών, βοήθεια στην αντιμετώπιση του μεταναστευτικού, σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου στο Αιγαίο, στα κυριαρχικά δικαιώματα, στα νησιά, στην ΑΟΖ, στα δικαιώματα εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων κλπ.

Η μονομερής, εγωιστική αυτή εφαρμογή του δόγματος "Πρώτα η Αμερική" και ιδιαίτερα η μείωση της παραγωγής υδρογονανθράκων στο Ιράν και στη Βενεζουέλα, λόγω αμερικανικής παρέμβασης,  έχουν σαν άμεσο αποτέλεσμα την μεγάλη αύξηση των τιμών του πετρελαίου και φυσικού αερίου, κάτι που κάνει τους φίλους του Τραμπ, μεγαλο-παραγωγούς πετρελαίου στο Τέξας, αλλά και τις κυβερνήσεις των πετρελαιο-παραγωγικών  χωρών στη Μέση Ανατολή και τη Ρωσία να τρίβουν από χαρά τα χέρια τους. Το ίδιο δεν ισχύει για τους απλούς καταναλωτές και ιδιαίτερα τους φτωχούς Έλληνες, που καλούνται να πληρώσουν για την, σε τελική ανάλυση, "έκρηξη" νεοφιλελευθερισμού που προωθεί με ανοιχτό πλέον τρόπο η αμερικανική κυβέρνηση.

Βέβαια  η αύξηση αυτή των τιμών θα μπορούσε να περιοριστεί μέσω μιας αύξησης της παραγωγής σχιστολιθικού αερίου και πετρελαίου στις ΗΠΑ, αλλά "κατά σύμπτωση" δεν υπάρχουν οι αγωγοί στο αμερικανικό έδαφος για να το μεταφέρουν στην υπόλοιπη Αμερική και στα λιμάνια για εξαγωγή. Επιπλέον, σε ότι αφορά τα σχιστολιθικά αποθέματα των ΗΠΑ η πράξη απέδειξε ότι δεν προτιμούν να εξαχθούν στην Ευρώπη διότι, όπως δήλωσε και ο Βλαδίμιρ Πούτιν μετά την πρόσφατη συνάντησή του με την Άγγελα Μέρκελ στο Σότσι της Μαύρης Θάλασσας, είναι πιο ακριβά κατά 25 με 30 % από τους ρωσικούς υδρογονάνθρακες.

Με τον ίδιο τρόπο, το αέριο που θα μεταφέρει ο ΤΑΡ από το Αζερμπαϊζάν, που εισάγει αέριο από τη Ρωσία, θα είναι ακριβότερο αυτού της Γκαζπρόμ που θα έλθει στην περιοχή μας μέσω του Turkish Stream, Επιπλέον το LNG των Ρώσων ανταγωνίζεται ήδη επιτυχώς αυτό των ΗΠΑ, ο πλωτός σταθμός LNG στην Αλεξανδρούπολη καθυστερεί περίεργα και ο αγωγός αερίου East Med μαζί με τις  έρευνες της ExxonMobil και TOTAL στις ελληνικές θάλασσες αποτελούν σύμφωνα με σοβαρούς αναλυτές ...αμερικανικές προπαγανδιστικές ασκήσεις επί χάρτου, όπως εκείνες των ρωσικών αγωγών Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης και South Stream λίγα χρόνια νωρίτερα.

Αυτό που γίνεται στην πράξη όμως είναι ότι το ρωσικό αέριο θα  φτάσει ενισχυμένο στη Γερμανία μέσω του North Stream-2, φτάνει σε λίγο επίσης ενισχυμένο στην Τουρκία μέσω του Turkish Stream και νέες μεγάλες ποσότητες αερίου της Γκαζπρόμ χτυπούν την πόρτα της Ελλάδας και της υπόλοιπης Ευρώπης μέσω του δεύτερου αγωγού του Turkish Stream.

Ας πάμε λοιπόν στο "δια ταύτα" για την Ελλάδα.

α) Σπάνια στο παρελθόν είχε τη γεωστρατηγική σημασία που έχει σήμερα για τις ΗΠΑ, λόγω βασικά της στροφής της Άγκυρας προς τη Μόσχα και την επιθυμία της Ουάσιγκτον να δημιουργήσει προγεφυρώματα εναντίον της Ρωσίας στα Δυτικά Βαλκάνια. Συνεπώς θα έπρεπε εμείς να υπαγορεύαμε πολιτική στο θέμα και όχι να εγκαλούμεθα από τις ΗΠΑ.

β) Σπάνια η Αθήνα υπέστη τόσο ισχυρές πιέσεις από την Ουάσιγκτον για το Σκοπιανό, τους εξοπλισμούς, το Κυπριακό, αλλά και τη μοιρασιά του Αιγαίου και της Κύπρου με τους υδρογονάνθρακες τους. Αντί να κατοχυρώσει την Ελλάδα με έστω λεκτικά "οφέλη" έναντι της Τουρκίας, η Ουάσιγκτον την αφήνει έκθετη να τα βγάλει πέρα αβοήθητη μόνη της, όπως είπαμε παραπάνω, "υποχρεώνοντάς" την ταυτόχρονα να αγοράσει πανάκριβα αμερικανικά όπλα τα οποία σε τελική ανάλυση δεν θα την βοηθήσουν πολύ.

γ) Σπάνια ελληνική κυβέρνηση ήταν τόσο συνεργάσιμη με τις ΗΠΑ. Δεν γνωρίζουμε τι της υποσχέθηκαν οι Αμερικανοί σαν αντάλλαγμα, αλλά αν η ανταμοιβή περιορίζεται στην υπόθεση  Novartis, ή στην αποκάλυψη και άλλων σκανδάλων για να τη βοηθήσει να επανεκλεγεί, τότε μπορεί να συμπεράνει κανείς αβίαστα ότι τα πράγματα στο "Κλεινόν Άστυ" δεν πάνε καθόλου καλά.

δ) Απομυθοποιήθηκε και η σχέση Αθήνας-Μόσχας, αφού η δεύτερη εστράφη, μετά από προσπάθειες είναι αλήθεια ετών ετών για συνεργασία με την Ελλάδα, προς την Τουρκία.

Κλείνουμε μνημονεύοντας απλώς ότι μετά τη διεθνή συνάντηση της περασμένης εβδομάδας στη Σόφια, έχει προγραμματιστεί για τον Ιούλιο 2018  στη Βουλγαρία νέα διεθνής συνάντηση 16 χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένων και 11 χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με την Κίνα για το μέλλον των κινεζικών επενδύσεων στην Ευρώπη και επισημαίνουμε ότι η γειτονική μας χώρα αναβαθμίζεται ταυτόχρονα σε Βρυξέλλες, Ουάσιγκτον, Μόσχα και Πεκίνο.