Ο αναπτυξιακός στην παραμετροποίηση του new deal και η δικτατορία της πλειοψηφίας

Από τον αναγνώστη μας κ. Θανάση Καμπούρη, Φυσικό του Πανεπιστημίου Αθηνών με συμπληρωματική εκπαίδευση στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, επενδυτή στα φωτοβολταϊκά και μέλος του ΣΠΕΦ, πήραμε την παρακάτω ενδιαφέρουσα επιστολή:
Αγαπητοί κύριοι του ΥΠΕΚΑ, των Τραπεζών και ειδικά  αγαπητοί και σεβαστοί συνάδελφοι  του ΔΣ του ΣΠΕΦ. Θα επαναλάβω κάτι που έχω επισημάνει πολλές φορές αλλά που δυστυχώς η πορεία των πραγμάτων δείχνει ότι αγνοείται.
Πρόκειται, όπως όλα δείχνουν, να δαιμονοποιηθεί με τον χειρότερο τρόπο ο Αναπτυξιακός. Tο μόνο μέτρο που λειτούργησε με βάση τα παγκοσμίως αποδεκτά πρότυπα των κρατικών ενισχύσεων, την επιχειρηματική και αναπτυξιακή λογική, αλλά και την κοινή λογική. Δηλαδή το μόνο μέτρο που λειτούργησε αμιγώς σαν κίνητρο και εργαλείο ανάπτυξης για να εκκινήσει και να αναπτυχθεί μια νέα άγνωστη δραστηριότητα η οποία λογικό ήταν να δημιουργεί αρχικά στους επενδυτές επιφυλακτικότητα, φόβο, δυσπιστία, ανησυχία, …, με απώτερο σκοπό να επιτευχθούν οι Εθνικοί στόχοι που τέθηκαν. Το μόνο μέτρο που εφαρμόστηκε στο αρχικό στάδιο κατά το οποίο όχι μόνο δεν είχε επέλθει κορεσμός λόγω υπεραδειοδότησης και υπερπαραγωγής  αλλά ήταν και αμφίβολο το αν οι στόχοι τελικά θα επιτευχθούν. Το μόνο μέτρο που πολύ σοφά αποσύρθηκε εγκαίρως όταν πλέον ο μηχανισμός είχε τεθεί σε λειτουργία και άρχισε να διαφαίνεται η επίτευξη των στόχων.
Αν με την ίδια σοφή λογική και τα ίδια αντανακλαστικά είχαν δράσει οι διοικούντες και στα υπόλοιπα πεδία: προσαρμογή στις ταρίφες, έλεγχος στο ρυθμό αδειοδότησης και  συμβασιοποίησης έργων… , προφανώς σήμερα δεν θα συζητούσαμε ούτε για έλλειμμα ούτε για κούρεμα.
Γενικά με την έκτακτη εισφορά, με το όποιο «new deal», ειδικότερα όμως με την είσοδο του αναπτυξιακού στην παραμετροποίηση, τιμωρούνται αμείλικτα οι πρωτοπόροι, οι τολμηροί, οι καινοτόμοι, οι επιχειρηματικά ανήσυχοι και «ψαγμένοι», οι καλά ενημερωμένοι, αυτοί δηλ. που οι επενδύσεις τους προηγήθηκαν, ήταν εντός Εθνικών στόχων γι αυτό και επιδοτηθήκαν. Αυτοί λοιπόν όχι μόνο καλούνται να πληρώσουν για το έλλειμμα που δημιούργησαν όσοι μπήκαν, πολύ αργότερα «κατά ριπάς», σαν πλεονάζοντες, αλλά θα κληθούν απ’ ότι φαίνεται να επιστρέψουν ποσό πολλαπλάσιο από αυτό που εισέπραξαν σαν επιδότηση. Δηλαδή τα κίνητρα και η επιβράβευση των βασικών συστατικών της έννοιας της επιχειρηματικότητας μετατρέπονται τελικά σε αμείλικτη τιμωρία.
Δυστυχώς αυτοί οι γνήσιοι επενδυτές, που αποτελούν πλέον μειοψηφία, όπως δείχνουν τα πράγματα, θα είναι υποχρεωμένοι να υποταχθούν στην δικτατορία της πλειοψηφίας η οποία, χωρίς διάθεση γενίκευσης και μηδενισμού, περιλαμβάνει στους κόλπους της σε μεγάλο ποσοστό: αντιγραφείς και μιμητές ψευτοεπενδυτές, που καιροφυλακτούσαν  να κλέψουν, αντιγράφοντας  τους τολμηρούς και πρωτοπόρους, μερίδιο από την επιτυχία τους ή να διδαχτούν από πιθανή αποτυχία τους.