Η συγκίνηση του Ευάγγελου Μυτιληναίου

Παρακολούθησα χθες την τελετή αναγόρευσης του Ευάγγελου Μυτιληναίου σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου Πειραιώς και θα σας πω δύο πράγματα που μου έκαναν εντύπωση: Πρώτον, το πόσο φανερό ήταν, μπροστά στα μάτια των παρευρισκόμενων, το γιατί κάποιοι γίνονται καθηγητές και κάποιοι άλλοι επιχειρηματίες. Δεύτερον ότι αυτός ο επιχειρηματίας, που όπως όλοι οι αυτοδημιούργητοι της γενιάς του έχει περάσει δια πυρός και σιδήρου (ας βάλει ο καθένας ό,τι πρόσημο θέλει) και, ας μην γελιόμαστε, η ισχύς του είναι τέτοια που η αναγνώριση, τα καλά λόγια και οι τιμές επιδαψιλεύονται -όχι κατ΄ανάγκην ανιδιοτελώς, αλλά εύκολα- στο πρόσωπό του, εμφανίστηκε πραγματικά και βαθύτατα συγκινημένος. Για να το πω σχηματικά: αντιδρώντας με το συγκεκριμένο τρόπο στην τιμή που του έγινε, ο Μυτιληναίος έδειξε να αναγνωρίζει εσωτερικά την αξία και την υπεροχή της μόρφωσης και της πνευματικής καλλιέργειας. Εκτιμητέο...