Το ελληνο-γερμανικό "Desertec", το Κατάρ και ο Αστακός...

Ακούγοντας χθες το γερμανό υφυπ. Οικονομίας Καπφέρερ και τον υπουργό Ανταγωνιστικότητας Μ. Χρυσοχοίδη, να αναλύουν τα πλεονεκτήματα της ελληνογερμανικής συνεργασίας, πως μου ήρθε στο μυαλό, το project του... Αστακού. Ισως, με έκανε να το σκεφτώ η παραίτηση νωρίτερα του Χάρη Παμπούκη, του ανθρώπου που είχε επωμιστεί όλες τις επαφές και προεργασίες για να υπογραφεί εκείνος ο "αραβώνας" στη Νέα Υόρκη των 5 δισ. δολαρίων- όπως γράφαμε τότε- της Ελλάδας με έναν από τους πέντε μεγαλύτερους επενδυτικούς ομίλους στον κόσμο, της Qatar Investment Authority. Τελικά, ούτε... μισό δολάριο δεν είδαμε από τα 5 δισ., ο Αστακός και το Ελληνικό έμειναν στην ηυσχία τους, και κανείς δεν ασχολείται σήμερα με τους Καταριανούς και τους πολλούς εκείνη την εποχή Ελληνες φίλους τους. Ελπίζω λοιπόν σε ένα χρόνο από σήμερα, να μη συζητάμε για το ναυάγιο του ελληνικού Desertec, όπως τότε με τους Καταριανούς. Βέβαια, οι δύο περιπτώσεις έχουν πολλές και σημαντικές διαφορές. Το project του Αστακού ήταν αμφιλεγόμενο, το ελληνο-γερμανικό σχέδιο δεν αφορά σε ένα έργο αλλά πιάνει όλο το φάσμα της οικονομίας, τα κεφάλαια που θα επενδυθούν θα είναι πολλαπλάσια, οι Γερμανοί τόσο από πλευράς νοοτροπίας όσο και οργανωτικά δεν μοιάζουν με τους Αραβες, και η συγκυρία για την Ελλάδα είναι πολύ χειρότερη απ' ότι το 2010, επομένως... στραβοπατήματα απαγορεύονται. Μοιάζει με τεράστια ευκαιρία, που στο χέρι μας είναι να την αξιοποιήσουμε.

Υ.Γ. Αρκεί να μην εμπλακούν στη μέση τίποτα αεριτζήδες - τύπου λιβανέζοι ή άλλοι... φίλοι- όπως συνέβη προ ενός έτους.