Μ. Φασουλοπούλου: Οι Βρετανοί, η EDF και το χαμένο τρένο του γαλλικού επιχειρείν

Με το χρόνο για τις προεδρικές εκλογές του 2017 να μετρά πλέον αντίστροφα, η αδημονία του Ελιζέ για την προώθηση σχεδίων και project που θα στηρίξουν την… επιστροφή στην ανάπτυξη είναι σαφής. Στην απόγνωση του, όμως, δεν αποκλείονται και λάθη, με χαρακτηριστικό το ντόρο που έχει ξεσπάσει για τα σχέδια της EDF.

Η υπόθεση αφορά στην ανάμειξη του ενεργειακού κολοσσού της Elecricite de France, που ελέγχεται σε ποσοστό 85% από το γαλλικό Δημόσιο, στο mega project του Hinkley Point, ήτοι του πρώτου νέου πυρηνικού σταθμού που θα κατασκευαστεί στη γειτονική Βρετανία, εδώ και δεκαετίες. Η υπερσύγχρονη μονάδα στο Σόμερσετ, που θα καλύψει έως και το 7% των ενεργειακών αναγκών της Βρετανίας, αναβαθμίζοντας όλο το δίκτυο της, πρόκειται να κατασκευαστεί από μια κοινοπραξία της EDF με τη κινεζική CGN, σε αναλογία 66,5%-33,5%. Όμως, με το προβλεπόμενο εκτιμώμενο κόστος να έχει μόλις προ ημερών εκτοξευτεί κατά 15%, στις 20,7 δισ. στερλίνες, υπάρχουν πλέον έντονες αμφιβολίες για τη δυνατότητα της υπερχρεωμένης κατά 37 δισ. ευρώ EDF να ανταποκριθεί στο έργο.

Οι αμφιβολίες αυτές, μάλιστα, δεν εκφράζονται μόνο από παράγοντες της αγοράς. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόλις προ ημερών, ο Βρετανός υπουργός Ενέργειας, λίαν ανήσυχος για την προώθηση ενός έργου που είναι ψηλά στα πλάνα της κυβέρνησης Κάμερον, δήλωσε στη βρετανική Βουλή ότι οι Κινέζοι είναι έτοιμοι να παρέμβουν και αν χρειαστεί να αναλάβουν εξ ολοκλήρου το έργο.

Φοβούμενος ότι πλέον τίθεται θέμα συνολικής αξιοπιστίας της γαλλικής επιχειρηματικής σκηνής, και του γαλλικού Δημοσίου, ο Φρανσουά Ολάντ με δήλωση του χθες έσπευσε να επιβεβαιώσει δημοσίως τη πλήρη στήριξη του στο project του Hinkley Point. Όμως, αυτό δεν λύνει το πρακτικό πρόβλημα που υπάρχει: το που θα βρεθούν τα λεφτά και τι συνεπάγεται για τον απλό Γάλλο φορολογούμενο. Στοιχείο που μπορεί να στρέψει σε μπούμερανγκ ένα φιλόδοξο έργο του Ελιζέ για τη τόνωση του γαλλικού επιχειρείν και δη, τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.

Ήδη από το περασμένο μήνα η κυβέρνηση έχει εγκρίνει τη στήριξη της EDF με 3 δισ. ευρώ, στα πλαίσια της δρομολογούμενης αύξησης κεφαλαίου της εταιρίας κατά 4 δισ. ευρώ. Όμως, πέρα από το γεγονός ότι αναλυτές και εργατικά συνδικάτα εκφράζουν σοβαρές αμφιβολίες για το αν τα χρήματα αυτά θα είναι αρκετά για να καλύψουν την τεράστια μαύρη τρύπα της EDF, έντονη είναι η κριτική που ασκείται στη κυβέρνηση για την ίδια την απόφαση της να δαπανήσει με τον τρόπο αυτό κρατικά κονδύλια.

Με λίγα λόγια, δεν είναι απίθανο, και το Δημόσιο να βάλει βαθιά το χέρι στη τσέπη για να στηρίξει την εταιρία ώστε να προχωρήσει το project, και τελικά τα κονδύλια αυτά να μην είναι αρκετά και το project να καταλήξει να ελέγχεται κυρίως από τους Κινέζους.

Στην όλη υπόθεση, υπάρχει και μια ακόμη αμφιλεγόμενη διάσταση που έχει να κάνει με το που θα βρει η κυβέρνηση τα κονδύλια που χρειάζεται για την EDF. Σύμφωνα, λοιπόν, με πρόσφατο αποκαλυπτικό δημοσίευμα των Financial Times, οι γαλλικές αρχές σχεδιάζουν να ξεπουλήσουν μετοχές του Δημοσίου σε διάφορες επιχειρήσεις έτσι ώστε να μαζέψουν τα περίφημα 3 δισ. ευρώ που έχουν καταρχήν δεσμευτεί να «ρίξουν» στην αύξηση κεφαλαίου της EDF.

Στη λίστα, λοιπόν, πέρα από τη πώληση των αεροδρομίων της Νίκαιας και της Λυών –που έχουν ήδη αναγγελθεί- φημολογείται η ρευστοποίηση πακέτων μετοχών της Renault και της αμυντικής Safran. Μόνο που χρηματιστηριακοί αναλυτές σχολιάζουν ότι με τις τιμές των εν λόγω μετοχών να έχουν υποχωρήσει, το Δημόσιο θα καταλήξει να μαζέψει λιγότερα χρήματα από ότι υπολόγιζε, γεγονός που ενδεχομένως να υποχρεώσει τη κυβέρνηση να στραφεί και σε άλλα «ασημικά» του χαρτοφυλακίου της.

Σημειωτέον ότι το γαλλικό Δημόσιο, μέσω της εταιρίας holding APE, ελέγχει περιουσιακά στοιχεία συνολικής αξίας άνω των 60 δισ. ευρώ, με μετοχικά μερίδια σε τουλάχιστον 14 πρωτοκλασάτες εταιρίες, όπως η Renault, η Peugeot, η Airbus, η Thales, η Safran, η Orange και η Engie.

(fmvoice.gr)