Οι ποντιοπιλατισμοί των άλλων κι εμείς

Η Τουρκία παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και πιο συγκεκριμένα το δίκαιο της θάλασσας και οι «φίλοι» της Κύπρου, οι φίλοι του άλλου πολέμου που θα έλεγε και ο ποιητής, ποντιοπιλατίζουν! Ο ίδιος ο αντιπρόσωπος του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο μιλά για κάποιες «θαλάσσιες διαφορές», σαν να πρόκειται για μικροδιαφορές δυο καλών γειτόνων και όχι για μια μορφή δεύτερης εισβολής με στόχο την κατοχή και του θαλάσσιου χώρου μιας ανεξάρτητης χώρας, όσης απέμεινε, εννοείται, από την εισβολή του 1974. Και οι Εγγλέζοι, σε αυτούς αναφερόταν ο ποιητής ως τους «φίλους» του άλλου πολέμου, εμπόδισαν, λέει, την Ευρωπαϊκή Ένωση να απευθύνει διάβημα στα Ηνωμένα Έθνη για τις τουρκικές παραβιάσεις της κυπριακής ΑΟΖ. Κι ο λόγος; Για να μη χαλάσει, λένε, το καλό κλίμα των διαπραγματεύσεων! Αυτοί είναι οι αιώνιοι αποικιοκράτες! Που έσπερναν πάντα διχασμό και ζιζάνια σε αυτό τον τόπο. Όσο για τους Αμερικανούς, η ίδια πολιτική των ίσων αποστάσεων, όπου θύμα και θύτης εξισώνονται. Στην ΕΕ κάποιες δειλές φωνές αρθρώνονται εδώ και εκεί για τα κυπριακά δίκαια, αλλά και πολλοί ποντιοπιλατισμοί. Πολλοί και εκεί οι επιτήδειοι ουδέτεροι, πολλοί και αυτοί που στηρίζουν, έμμεσα τουλάχιστον, τον εισβολέα. Ακόμη κι όταν η Άγκυρα στηρίζει νομικά τις ενέργειές της στη «συνθήκη» που υπέγραψε, λέει, με το μόρφωμα των κατεχομένων που η ίδια δημιούργησε, επικρατεί σιωπή...

Βεβαίως το ερώτημα που προκύπτει και που από αυτή τη στήλη το θέσαμε και τις προηγούμενες εβδομάδες είναι πώς προετοιμάσαμε εμείς το έδαφος, δεδομένου ότι οι τουρκικές απειλές ήταν πάντα εκεί και εμείς σφυρίζαμε σχεδόν αδιάφοροι... Δεν είναι δυνατόν να θυμούμαστε κάποια πράγματα μόνο την ώρα της κρίσης. Η εξωτερική πολιτική των κρατών είναι  μια μακροπρόθεσμη υπόθεση και οικοδομείται μέσα στη διάρκεια του χρόνου με σωστή στρατηγική και σωστούς σχεδιασμούς. Με την οικοδόμηση συμμαχιών που στηρίζονται σε κοινά συμφέροντα. Με μια πολυδιάστατη πολιτική και όχι με την πολιτική του «καλού παιδιού» και τις διαχρονικές φοβίες. Με καθαρούς στόχους και όραμα. Θα ρωτήσει ίσως κάποιος αν όλα αυτά είναι δυνατά για μια μικρή χώρα όπως η Κύπρος. Η απάντηση είναι, χωρίς να παραγνωρίζεται ο παράγοντας μέγεθος, πως ναι, όλα αυτά είναι δυνατά, επειδή η Κύπρος διαθέτει πολλαπλά άλλα πλεονεκτήματα, ένα από τα οποία, ίσως το πιο σημαντικό, είναι η γεωστρατηγική της σημασία σε μια ταραγμένη περιοχή όπως η Ανατολική Μεσόγειος και γενικότερα η Μέση Ανατολή. Το γεωστρατηγικό αυτό πλεονέκτημα αναβαθμίστηκε επιπλέον με την εξεύρεση του φυσικού αερίου και τη μετατροπή της περιοχής σε σημαντικό ενεργειακό κόμβο. Δυστυχώς η πολιτική ηγεσία του τόπου και ειδικά η τελευταία κυβέρνηση και ο πρόεδρος Αναστασιάδης δεν εκμεταλλεύτηκαν όλα αυτά τα πλεονεκτήματα και υιοθέτησαν μια φοβική πολιτική που υπακούει στους ετσιθελισμούς της Τουρκίας και τα ξένα συμφέροντα. Για παράδειγμα, θυσιάστηκε το τερματικό που θα αναβάθμιζε τον ρόλο της Κύπρου και θα δημιουργούσε χιλιάδες θέσεις εργασίας, με την υπόδειξη των Αμερικανών και άλλων ξένων κέντρων εξουσίας, για να διατηρηθεί, υποτίθεται, το «καλό κλίμα» του δικοινοτικού διαλόγου, χωρίς όμως αυτό να εμποδίζει την Τουρκία να εισβάλλει στην κυπριακή ΑΟΖ. Χάθηκε επίσης η σοβαρότητα απέναντι   στο Ισραήλ που, πριν ακόμη ανακαλυφτούν τα κυπριακά κοιτάσματα, επιθυμούσε και επιδίωκε τη δημιουργία τερματικού στην Κύπρο. Αυτό για να διασκεδαστεί και το παραμύθι της δήθεν ανεπαρκούς ποσότητας κυπριακού φυσικού αερίου για ένα τέτοιο εγχείρημα. Με την ίδια λογική καθυστέρησαν και οι γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ, όπως καθυστερεί και η εμπορευματοποίηση του αερίου. Η μονομέρεια άλλωστε της πολιτικής Αναστασιάδη οδήγησε στην αποξένωση και άλλων δυνητικών συμμάχων της Κύπρου όπως της Ρωσίας και όχι μόνον. Τώρα που τους έχουμε ανάγκη τρέχουμε, αλλά φυσικά δεν είναι την ώρα της κρίσης που οικοδομούνται οι σοβαρές συμμαχίες.

Τέλος η εγκληματική πολιτική που μας οδήγησε στο μνημόνιο αποδυναμώνει σημαντικά την Κυπριακή Δημοκρατία και υποθηκεύει πολλές δυνατότητές της. Η οικονομική ανάκαμψη μετά την εισβολή, με όλα τα στραβά της, βοήθησε αφάνταστα την επιβίωσή μας. Και όμως παρά την οικονομική καταστροφή που επήλθε με το κούρεμα και το μνημόνιο, η κυπριακή Δικαιοσύνη κυνηγά τον Βέργα και τις «βεργούλες» -και καλά κάνει φυσικά- και αφήνει στο απυρόβλητο αυτούς που κατέστρεψαν τον τόπο. Ακόμη και τον Βγενόπουλο, γράφτηκε, προσπαθούν από την πλευρά της Κεντρικής Τράπεζας να τον ρίξουν στα μαλακά!

Ο τόπος αυτός δεν έχει σωτηρία αν δεν εγκαταλειφθεί η κουλτούρα της ατιμωρησίας και αν δεν σταματήσει η διαπλοκή και η διαφθορά που δηλητηριάζει την πολιτική ατμόσφαιρα. Πώς όμως θα επιτευχθεί  αυτό με ένα διαβρωμένο πελατειακό πολιτικό σύστημα; Όταν μάλιστα τα δύο μεγάλα κόμματα που ηγεμονεύουν τον τόπο ετοιμάζονται για τη δική τους αυτοπροστασία να αλλάξουν το εκλογικό μέτρο και να επιφέρουν και άλλες ευνοϊκές για τα ίδια αλλαγές; Για ποια σωτήρια εξωτερική πολιτική να μιλάμε λοιπόν με αυτά τα δεδομένα; Οι πολίτες, αν θέλουν φυσικά να παραμείνουν πολίτες και όχι κομματικά ενεργούμενα ενός χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος, και αν επιθυμούν να σώσουν ό,τι ακόμη σώζεται, έχουν τον λόγο.

* Ο Στέφανος Κωνσταντινίδης είναι καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Κεμπέκ του Καναδά και επιστημονικός συνεργάτης του Πανεπιστημίου Κρήτης.

(philenews)