Βαγγέλης Ζαγοράκης: Μια αλήθεια που δεν έχει ειπωθεί για τα Φωτοβολταϊκά

Το σχέδιο του ΥΠΕΚΑ φαίνεται ότι πέτυχε τον στόχο του. Η δραματική μείωση της ταρίφας, η αναστολή των αδειοδοτήσεων ακόμα και για έργα που θα απολάμβαναν εξαιρετικά χαμηλές ταρίφες και τέλος η έκτακτή εισφορά, στραγγάλισε εν μια νυκτί τον μόνο κλάδο που αντιστεκόταν σθεναρά εν μέσω κρίσης, δίνοντας δουλειά σε χιλιάδες εργαζόμενους.

Δεν θα ήθελα το άρθρο αυτό να χρωματιστεί ως ένα ακόμα άρθρο διαμαρτυρίας ή καταγγελίας. Δεν πρόκειται πλέον για αυτό. Θεωρώ ότι το ξεπεράσαμε αυτό το σημείο και πλέον βρισκόμαστε στην επόμενη μέρα. Την ημέρα που μπορούμε να κάτσουμε λίγο πιο ψύχραιμα, και να αξιολογήσουμε την όλη κατάσταση. Θα ήθελα απλά να προσθέσω ένα δεδομένο στην όλη ιστορία το οποίο ομολογουμένως μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση που δεν έχει αναφερθεί από κανέναν σχετικό ή μη με τον χώρο και το οποίο αφενός αναδεικνύει τις επενδύσεις σε Φωτοβολταϊκά ως επενδύσεις που συμφέρουν ιδιαίτερα το Κράτος και αφετέρου επιτάσσει άμεσα την αναθεώρηση της άδικης πολιτικής που εφαρμόστηκε στα Φωτοβολταϊκά.

Οι αποφάσεις του ΥΠΕΚΑ στηρίχθηκαν προφανώς στο δεδομένο ότι τα ελλείμματα του ΛΑΓΗΕ αυξάνονταν εκθετικά και ο ένοχος δεν μπορεί να ήταν άλλος από τα Φωτοβολταϊκά με τις ακριβές ταρίφες τους.

Κρίνοντας τα Φωτοβολταϊκά σαν επένδυση και κυρίως στο οικονομικό αντίκτυπο που θα έχει η λειτουργία τους στο ταμείο του Ελληνικού κράτους, το ΥΠΕΚΑ τα δίκασε και τα καταδίκασε βλέποντας την 20ετή διάρκεια της επένδυσης που καλύπτεται από την Σύμβαση Αγοραπωλησίας με τον ΛΑΓΗΕ, και προφανώς παραβλέποντας τα επόμενα 20 ή και 30 χρόνια όπου τα έργα αυτά θα συνεχίσουν να παράγουν και να προσφέρουν ενέργεια στο δίκτυο της χώρας με τιμή που θα ορίσει το κράτος και που προφανώς, σύμφωνα με την προσωπική μου εκτίμηση, δεν θα είναι πολύ ή και καθόλου μεγαλύτερη από την Οριακή Τιμή Συστήματος.

Είναι πιστεύω γνωστό ότι όλοι οι κατασκευαστές φωτοβολταϊκών πλαισίων παρέχουν με κάποιες παραλλαγές εγγύηση ότι μετά από 25 έτη λειτουργίας η απόδοσή τους θα είναι τουλάχιστον 80% της ονομαστικής τους ισχύος. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι αν στη χώρα μας έχουν εγκατασταθεί 1500MWp φωτοβολταϊκών, από το 2035 έως και το 2065 αυτά θα συνεχίσουν να προσφέρουν τουλάχιστον 1200MWp με 1000MWp ισχύος χωρίς να αμοίβονται από τις υψηλές τους ταρίφες, αφού απλά θα είναι χρονικά εκτός της προαναφερόμενης Σύμβασης Αγοραπωλησίας με τον ΛΑΓΗΕ.

Κάτω από αυτό το πρίσμα θα μπορούσε το Υπουργείο αλλά και όλοι μας να βλέπαμε τις επενδύσεις φωτοβολταϊκών αλλά και των υπολοίπων ΑΠΕ, σαν Συμπράξεις Δημοσίου Ιδιωτικού Τομέα, δηλ σαν τα περίφημα ΣΔΙΤ. Χαρακτηριστικό έργο ΣΔΙΤ είναι η Αττική Οδός όπου το δημόσιο παραχώρησε την χρήση της στον εργολάβο που την έφτιαξε για 30 χρόνια κατά τα οποία αυτός αποσβαίνει την επένδυσή του και αποκομίζει τα κέρδη του μέσω των διοδίων, ενώ μετά τα 30 χρόνια η Αττική Οδός θα περάσει στο Δημόσιο. Νομίζω ότι οι ομοιότητες είναι εμφανείς. Οι επενδυτές χρηματοδότησαν και έφτιαξαν τα φωτοβολταϊκά πάρκα, πληρώνονται (?) για την παραγόμενη ενέργεα για είκοσι χρόνια από το Δημόσιο αλλά για τα επόμενα 30 χρόνια θα παράγουν ενέργεια με μηδαμινό κόστος για το Δημόσιο.

Έχω την αίσθηση ότι αυτή η παράμετρος της εξίσωσης τεχνηέντως παραβλέπεται από το Υπουργείο. Ελπίζω  με την πίεση των σχετικών φορέων, να ληφθεί υπόψη του ΥΠΕΚΑ τόσο για την διόρθωση των ανακοινωθέντων αποφάσεων όσο και για τον εξορθολογισμό των φημολογούμενων νέων αποφάσεων σχετικά με την αναθεώρηση του στόχου 20-20-20.

(Βαγγέλης Ζαγοράκης, Endergy)