Rystad Energy: Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή θέτει σε κίνδυνο τα έργα CCUS σε παγκόσμια κλίμακα

Η κλιμάκωση της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή θέτει σε δοκιμασία τα έργα δέσμευσης, αξιοποίησης και αποθήκευσης διοξειδίου του άνθρακα (CCUS) της περιοχής, αναφορικά με την οικονομική βιωσιμότητά τους, όταν διακόπτονται οι δραστηριότητες εξόρυξης υδρογονανθράκων.

Καθώς η πλειοψηφία των projects συνδέονται με τις αλυσίδες αξίας του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, το pipeline των έργων σε περιφερειακό επίπεδο, επανεκτιμάται ως υψηλότερου κινδύνου.

Σύμφωνα με την Rystad Energy, το βασικό σενάριο για 20 εκατ. τόνους ετησίως (Mtpa) ικανότητας δέσμευσης έως το 2030, φαίνεται πλέον απίθανο, αφού αναμένονται καθυστερήσεις, με τις προτεραιότητες να αλλάζουν και να ανακατανέμεται το κεφάλαιο. Αποτέλεσμα αυτού είναι να υιοθετείται το λιγότερο φιλόδοξο σενάριο, που θέτει ως ορίζοντα το 2035.

Συνολικά, ένας παρατεταμένος πόλεμος θα μπορούσε να πλήξει τα σχεδιαζόμενα έργα CCUS σε παγκόσμιο επίπεδο, εκθέτοντάς τα σε πληθωριστικές διαταραχέ. Σύμφωνα με την ανάλυση, μια αύξηση 50% στις τιμές της ενέργειας θα μπορούσε να αυξήσει το σταθμισμένο κόστος δέσμευσης και μεταφοράς CO₂ κατά περίπου 30%, ενισχύοντας την ανάγκη αντιστάθμισης του αυξημένου κόστους.

Αν και η διαταραχή επικεντρώνεται στη Μέση Ανατολή, οι μεσοπρόθεσμες έως μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της θα μπορούσαν να είναι παγκόσμιες. Ένα παρατεταμένο κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ θα οδηγούσε πιθανώς σε αύξηση των τιμών της ενέργειας, πίεση στις αλυσίδες εφοδιασμού και αύξηση του κόστους του εξοπλισμού, αυξάνοντας το κόστος των έργων CCUS τόσο σε περιφερειακό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο.

Κατά συνέπεια, οι υψηλότερες τιμές της ενέργειας θα αύξαναν τα λειτουργικά κόστη, ενώ ο πληθωρισμός θα οδηγούσε σε αύξηση των δαπανών για εξοπλισμό και EPC. Οι ανάδοχοι ενδέχεται έτσι, να δώσουν προτεραιότητα σε έργα πετρελαίου και φυσικού αερίου με υψηλότερα περιθώρια κέρδους, περιορίζοντας την προσφορά για CCUS και αυξάνοντας τις επενδύσεις σε πάγια περιουσιακά στοιχεία.

Με τιμή στα 85-100 δολάρια ανά τόνο για το LCOC, τα έργα που υποστηρίζονται από το κράτος ή είναι στρατηγικής σημασίας, εκτιμάται ότι μπορούν να προχωρήσουν. Ωστόσο, στο σενάριο της ανόδου από τα 120 δολάρια ανά τόνο, ο χρόνος επένδυσης γίνεται όλο και πιο αβέβαιος, καθώς το κόστος υπερβαίνει τα αναμενόμενα επίπεδα του EU ETS για το 2030. Ως εκ τούτου, οι υψηλότερες τιμές ηλεκτρικής ενέργειας, η ανατίμηση κεφαλαίων και η μειωμένη διαθεσιμότητα αποτελούν διαρθρωτικό κίνδυνο για την οικονομική βιωσιμότητα των έργων σε συνθήκες αναταραχών, αποδυναμώνοντας σημαντικά τις προοπτικές επέκτασης μετά το 2030 και περιορίζοντας την πρόοδο κυρίως σε στρατηγικά ή κρατικά υποστηριζόμενα έργα.