Πουλλικκάς: Τι κάνουν οι ευρωπαϊκές χώρες για το υδρογόνο – Η ανταγωνιστικότητα και οι προκλήσεις

Στην ευρωπαϊκή στρατηγική για το υδρογόνο και τις προκλήσεις που εμποδίζουν τη χρήση του αναφέρθηκε ο κ. Ανδρέας Πουλλικκάς, Καθηγητής Ενεργειακών Συστημάτων στο Frederick University και πρώην πρόεδρος ΡΑΕΚ, μιλώντας την Τρίτη το απόγευμα στο 3o Hydrogen & Green Gases Forum που διοργανώνει το Energypress.

Ο κ. Πουλίκας επεσήμανε ότι η ευρωπαϊκή στρατηγική υδρογόνου αναπτύσσεται σε τρεις φάσεις. Η μία αφορά στην περίοδο 2020-2024 η οποία προβλέπει έως το 2024 την εγκατάσταση μονάδων ηλεκτρόλυσης για παραγωγή πράσινου υδρογόνου δυναμικότητας τουλάχιστον 6 γιγαβάτ, η δεύτερη αφορά στην περίοδο 2025-2030 όπου το υδρογόνο προβλέπεται να καταστεί αναπόσπαστο μέρος του ευρωπαϊκού ενεργειακού συστήματος με την εγκατάσταση μονάδων πράσινου υδρογόνου 40 γιγαβάτ και παραγωγή μέχρι 10 εκατ. τόνους πράσινου υδρογόνου, την ανάπτυξη τοπικών κοιλάδων υδρογόνου και τη δημιουργία του βασικού δικτύου υδρογόνου για την επαναχρησιμοποίηση τμημάτων του υπάρχοντος συστήματος φυσικού αερίου. Η τρίτη φάση αφορά στην περίοδο 2030-2050 όπου οι τεχνολογίες ωριμάζουν και το πράσινο υδρογόνο θα καλύψει το 10% των ενεργειακών αναγκών της ΕΕ.

Με βάση πρόσφατη μελέτη του ACER για την παρακολούθηση της αγοράς υδρογόνου, 22 κράτη της ΕΕ έχουν δημοσιεύσει στρατηγική ή χάρτη πορείας ή το έχουν συμπεριλάβει στο ΕΣΕΚ και παρέχουν έγγραφα για μεσοπρόθεσμους στόχους (μέχρι το 2030) ενώ κάποια κράτη επικεντρώνονται και σε μακροπρόθεσμους στόχους (μέχρι το 2050). Όλες οι στρατηγικές θέτουν στόχους για δυναμικότητα μονάδων ηλεκτρόλυσης αλλά μέχρι στιγμής βρίσκονται σε λειτουργία 216 μεγαβάτ, δυναμικότητα αρκετά μικρότερη από το στόχο των 6 γιγαβάτ για το 2024. Ωστόσο 19 κράτη έχουν θέσει ρητό στόχο για εγκατάσταση μονάδων μέχρι το 2030 με συνολική δυναμικότητα 59-62 γιγαβατ, δυναμικότητα που ξεπερνά το στόχο. Ταυτόχρονα, όπως σημείωσε, οι στρατηγικές που έχουν καταρτιστεί δεν περιλαμβάνουν στόχους για την προσφορά και τη ζήτηση και λίγες περιλαμβάνουν τις ανάγκες για εισαγωγές ή τις διαθέσιμες ποσότητες για εξαγωγές.

Μέχρι το 2030 αναμένεται η παραγωγή πράσινου υδρογόνου συνδυαστικά με την παραγωγή χαμηλών εκπομπών να φθάσει τα 4,4-6,6 εκατ. τόνους, κάτω από το στόχο των 10 εκατ. τόνων. Ο στόχος για παραγωγή 10 εκατ. τόνων πράσινου υδρογόνου απαιτεί υψηλότερη δυναμικότητα και επενδύσεις .

Στο θέμα της ανταγωνιστικότητας, υπογράμμισε ότι το κόστος του πράσινου υδρογόνου πρέπει να μειωθεί από τα 5 δολάρια στα 1,5 δολάρια το κιλό ενώ πρέπει να εξεταστεί και η πιθανή χρήση μικρών αρθρωτών πυρηνικών αντιδραστήρων.

Οι προκλήσεις για το υδρογόνο

Οι προκλήσεις για την ανάπτυξη του υδρογόνου έχουν δύο σκέλη. Από τη μία υπάρχει θέμα ανθεκτικότητας του εξοπλισμού και από την άλλη το θέμα του κόστους. Το θέμα της ανθεκτικότητας του εξοπλισμού φαίνεται ότι λύνεται μέσω της τεχνολογίας αλλά δεν συμβαίνει και το ίδιο με το θέμα του κόστους. Όπως σημείωσε, για το κόστος του πράσινου υδρογόνου απαιτείται αρκετή δουλειά ώστε να αποκτηθεί εμπειρία για τη βελτίωση της αποδοτικότητας των υποδομών.  Μάλιστα, έφερε ως παράδειγμα το έργο πράσινου υδρογόνου στη Σαουδική Αραβία ύψους 5 δις δολαρίων το οποίο θα εγκαταστήσει ΑΠΕ 4 γιγαβάτ με στόχο την παραγωγή 650 τόνων πράσινου υδρογόνου την ημέρα και επιδίωξη να πέσει το κόστος στα 1,5 δολάρια το κιλό και να καταστεί η χώρα εξαγωγέας υδρογόνου. Όπως εκτίμησε, οι χώρες της Μεσογείου θα μπορούσαν επίσης να ακολουθήσουν το παράδειγμα της Σαουδικής Αραβίας και να πρωτοπορήσουν στην οικονομία υδρογόνου αλλά αυτό απαιτεί στρατηγική.