Οι τσάρκες του «Μπαρμπαρός» αποκάλυψαν τον ύπνο των ταγών

Συμφώνησαν είπαν οι πολιτικοί ταγοί στη χθεσινή σύσκεψη στο Προεδρικό, να γίνουν δηλώσεις μόνο από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, ώστε να σταλεί μήνυμα ενότητας και σοβαρότητας. Δεν άντεξαν όμως. Με το που βγήκαν από το Προεδρικό στήθηκαν μπροστά στις κάμερες. Άλλοι άντεξαν λίγο περισσότερο και πήγαν στο γραφείο τους να τις περιμένουν. Τόσο κρατάει η σοβαρότητα και η ενότητα των ταγών. Μερικά λεπτά. Ακόμη και σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή, η εικόνα της σιωπής χάριν της ενότητας, νικήθηκε από την εικόνα της αυτοπροβολής… Παρωνυχίδα αυτό βεβαίως, μπροστά στην ουσία. Ακούσαμε τον γενικό γραμματέα του ΑΚΕΛ να αναφέρεται σε πρόταση που κατέθεσε και η οποία έγινε αποδεκτή, όπως ετοιμαστεί από το Συμβούλιο Γεωστρατηγικών Μελετών ανάλυση των τουρκικών σχεδιασμών. Στη βάση αυτής της επιστημονικής μελέτης, είπε, θα αποφασίσουν τι ενέργειες θα κάνουν, ώστε να αποτραπούν οι ενδεχόμενες συνέπειες από τη νέα τουρκική προκλητικότητα.

Είναι θετική εξέλιξη το γεγονός πως οι σοφοί ταγοί αισθάνονται πλέον την ανάγκη να αναζητήσουν την επιστημονική εμπειρογνωμοσύνη και εγκαταλείπουν –ως ένα βαθμό- την πάγια τακτική του ξερόλα. Δεν παύουν όμως, να στριφογυρίζουν σε κάθε μυαλό που διαθέτει στοιχειώδες λογική, βασανιστικά ερωτήματα: Τι έκαναν τόσο καιρό; Γιατί τώρα; Ποια μελέτη και ποια στρατηγική είχαν κάνει; Δεν γνώριζαν τον κίνδυνο κάποια στιγμή η Τουρκία να προχωρήσει από τις φραστικές απειλές στις πρακτικές; Γιατί δεν προετοιμάστηκαν γι’ αυτό το ενδεχόμενο; Ο αιφνιδιασμός είναι αποκαλυπτικός της γύμνιας που χαρακτήριζε την πολιτική μας στο θέμα των υδρογονανθράκων. Χρόνια ολόκληρα έβγαλε κάποιων η γλώσσα μαλλιά στιγματίζοντας το γεγονός ότι η μόνη στρατηγική που ακολουθείτο ήταν αυτή του «πάμε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα». Ακόμη και μετά την τελευταία καταστροφή, αποδεικνύεται ότι δεν βάλαμε μυαλό.

Όπως και να ΄χει, ο Πρόεδρος αποφάσισε χθες, με καθυστέρηση μηνών (από τότε που πρωτοάρχισε τις τσάρκες το «Μπαρμπαρός», εκθέτοντας τον ανεπανόρθωτα όταν προειδοποιούσε ότι θα αποχωρήσει από τις συνομιλίες αν υπάρξει τουρκική παρενόχληση στην ΑΟΖ) να αναστείλει τις συνομιλίες. Δεν είχε και άλλη επιλογή. Ωστόσο, οι πληροφορίες για τα λεχθέντα εντός της χθεσινής σύσκεψης, μόνο προβληματισμό προκαλούν. Πρώτον, διότι διαφαίνεται πως δεν υπάρχει καμία διασφάλιση ούτε από τους εταίρους μας στην ΕΕ ούτε από τον περιβόητο υπερατλαντικό «στρατηγικό εταίρο» μας ότι θα κόψουν το βήχα στον σουλτάνο. Δεύτερον, διότι διαφαίνεται πως κάποιοι από τους πολιτικούς φωστήρες δεν έχουν προφανώς αντιληφθεί τη σοβαρότητα της επίθεσης (διότι περί αυτού πρόκειται βάσει των διεθνών σχέσεων) της Άγκυρας και αναμασούν τα περί κινδύνου από την αναστολή των συνομιλιών.

Ούτε καν το ξεγύμνωμα της πολιτικής επιλογής να τοποθετηθούν όλα τα αυγά στο αμερικανικό καλάθι δεν φαίνεται να αφύπνησε μερικούς. Διότι τι άλλο από ξεγύμνωμα ήταν η επιδερμική αντίδραση του πανίσχυρου «στρατηγικού εταίρου»; Η μοναδική τοποθέτηση που υπήρξε προήλθε από την εκπρόσωπο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Τζεν Ψάκι. Ούτε από τον πολυδιαφημιζόμενο Μπάιντεν ούτε από τον πολυαναμενόμενο στη νησί μας Κέρι. Από μια απλή εκπρόσωπο. Κι αυτή τι είπε; Φυσικά και δεν τράβηξε το αυτί της Άγκυρας. Δεν είναι εποχή για τέτοια. Η πλανητική δύναμη καίγεται για τους τζιχαντιστές και η Τουρκία είναι πολύτιμη… Ούτε καν καταδίκασε την τουρκική επίθεση. Περιορίστηκε να αναγνωρίσει το δικαίωμα της Κ.Δ. να αναπτύξει τους πόρους της εντός της ΑΟΖ της (να ανοίξουμε άραγε σαμπάνια;). Και μας υπενθύμισε ότι τα έσοδα από αυτούς τους πόρους πρέπει να μοιρασθούν δίκαια μεταξύ των δύο κοινοτήτων (εδώ σίγουρα ανοίγουν σαμπάνιες).

Κάποιοι ενδεχομένως να ρωτήσουν, ε και τι άλλο μπορούμε να κάνουμε; Αυτό το ερώτημα ωστόσο, είναι ανόητο να υποβάλλεται την ώρα που αποδεικνύεται πως η απαθής πολιτική και η απλή πρόσδεση του άρματος στην ουρά μιας δύναμης, δεν αποδίδει καρπούς. Το ερώτημα έπρεπε να είχε τεθεί στην αρχή του ταξιδιού. Τότε υπήρχαν μανούβρες που θα μπορούσαν να σώσουν το σκάφος. Όπως ας πούμε μια δυναμικότερη συμπεριφορά που να αναγκάζει όσους ενδιαφέρονται για αξιοποίηση του υποθαλάσσιου πλούτου να αντιληφθούν ότι αν δεν φρενάρουν τις ορέξεις της Τουρκίας, δεν θα προχωρήσει η υπόθεση των αερίων. Με ταυτόχρονες ενέργειες στην ΕΕ, η οποία επίσης καίγεται για τα αέρια, που θα την υποχρέωναν να έπαιρνε ξεκάθαρη θέση έναντι του τουρκικού θράσους.

Στο τέλος της ημέρας, ακόμη και αν αυτές οι κινήσεις δεν θ’ απέφεραν καρπούς, τουλάχιστον, θα ένοιωθε ο λαός ότι του απέμεινε η αξιοπρέπεια. Κάτι που οι ταγοί, ποτέ δεν αντιλήφθηκαν πόσο σπουδαία είναι…

* του Γ. Καλλινίκου

(philenews.com)