Ο Πρόεδρος έγινε «εμίρης» της Μεσογείου και εκτόξευσε στα ύψη την ευθύνη του

Δεν μπορούσε χθες να κρύψει τη χαρά του ο πρόεδρος της Δημοκρατίας για το κοίτασμα-μαμούθ των Αιγύπτιων. Ούτε δικό μας να ήταν. Αρχικά προσπάθησε να συγκρατηθεί. Περιορίστηκε στο ενδεχόμενο να επεκτείνεται το κοίτασμα και στην κυπριακή ΑΟΖ, αφού γειτνιάζει με τα οικόπεδα 10,11, 12. Πώς να κρύψει, όμως, τόση χαρά. Αμέσως μετά το ομολόγησε: «Είναι και η αναβάθμιση του ρόλου που η Κύπρος γεωστρατηγικά, γεωπολιτικά αποκτά», είπε. Και συνέχισε: «Τα μεγάλα αποθέματα στη Μεσόγειο θα αποτελέσουν μέγιστο ενδιαφέρον για την ΕΕ ως υπαλλακτική πηγή ενέργειας. Χωρίς την Κύπρο, δεν μπορεί να διοχετευθεί προς την Ευρώπη αέριο, αλλά ούτε και προς την Τουρκία». Τόσος ήταν ο ενθουσιασμός του Προέδρου, που άρχισε να νιώθει σαν εμίρης της Μεσογείου. Κλειδοκράτορας της ενέργειας στην περιοχή και σ’ ολόκληρη την Ευρώπη. Ήταν ασυγκράτητος: «Αν υποθέσουμε ότι η Τουρκία επιδιώξει, για τις δικές της ανάγκες ή για τους όποιους λόγους δικής της πολιτικής, να αποκαταστήσει τις σχέσεις της με Ισραήλ και Αίγυπτο, προκειμένου να έχει τις προμήθειες τις οποίες έχει ανάγκη, θα πρέπει να λύσει το κυπριακό πρόβλημα. Διαφορετικά, ο όποιος αγωγός, είτε το θέλουν είτε όχι, θα πρέπει να διέρχεται είτε δια της Κύπρου, είτε εντός της ΑΟΖ της. Οπότε αυτό αναβαθμίζει το ρόλο της Κυπριακής Δημοκρατίας και της ανάγκης επίλυσης του Κυπριακού, αν θέλουν να έχουν τα προσδοκώμενα αποτελέσματα».
  Προσέξτε, ολόκληρη ΕΕ, η Τουρκία, το Ισραήλ, η Αίγυπτος και γενικά ολόκληρη η νοτιοανατολική Μεσόγειος εξαρτώνται πλέον, από την Κύπρο. Ξαφνικά το λιλιπούτειο νησί μετατράπηκε σε… υπερδύναμη! Ιδιαίτερα πρέπει να προσεχθεί μία φράση του Αναστασιάδη. «Ο όποιος αγωγός, είτε το θέλουν είτε όχι, θα πρέπει να διέρχεται είτε δια της Κύπρου, είτε εντός της ΑΟΖ της». Καταλάβατε κύριοι, είτε το θέλουν είτε όχι! Οφείλω να ομολογήσω ότι φούσκωσε το στήθος μου χθες. Τέτοια εθνική υπερηφάνεια είχε χρόνια να νιώσω. Έτσι μπράβο Πρόεδρε μου. Μαγκιόρικα, λεβέντικα, παλικαρίσια. Όπως αρμόζει σε μια «υπερδύναμη». Τους εγκλωβίσαμε όλους, Αμερικάνους, Ευρωπαίους, Τούρκους, Ισραηλινούς και Αιγύπτιους. Ό,τι και αν θελήσουν να κάνουν εξαρτάται πια από την μικρή αλλά νέα υπερδύναμη! Τυχαία νομίζετε έδωσε η κυβέρνηση ονόματα βασιλέων (Κινύρας, Ονασαγόρας, Ευαγόρας, Πράξανδρος κ.α.) στις διάφορες γεωτρήσεις που έγιναν ή που θα γίνουν στην κυπριακή ΑΟΖ; Ήταν για να ανταποκρίνεται η αξία τους με την αστραφτερή λάμψη που θα αποκτήσει το μεγαλονήσι.
  Το σενάριο των Αμερικανών είχε αποκαλυφθεί εμμέσως από δημοσίευμα κυπριακής εφημερίδας μερικούς μήνες πριν τις προεδρικές εκλογές του 2013, όταν μιλούσε για το «όραμα» δημιουργίας ενός «ΟΠΕΚ της Μεσογείου», με τα κράτη που έχουν ενεργειακά κοιτάσματα στη νοτιοανατολική Μεσόγειο. Το Ισραήλ ανακάλυψε τεράστια κοιτάσματα. Αμέσως μετά επιβεβαιώθηκε η ύπαρξη κοιτασμάτων και στην κυπριακή ΑΟΖ. Μόλις, όμως, άρχισαν να ακούγονται αντιδράσεις γιατί ο αγωγός να περάσει από την Τουρκία, ήρθαν εξελίξεις να μας προσγειώσουν απότομα. Κατ’ αρχήν, η «Αφροδίτη» φάνηκε να διαθέτει πολύ λιγότερες ποσότητες υδρογονανθράκων απ΄ ότι αναμενόταν. Λίγο μετά, σε άλλο οικόπεδο, δύο γεωτρήσεις απέδωσαν… αέρα κουπανιστό. Τότε προέκυψε ο Ακιντζί, που ξαφνικά έκανε τη μεγάλη έκπληξη κερδίζοντας τον Έρογλου. Άρχισαν οι συνομιλίες, αφού το Μπαρμπαρός αποχώρησε. Μαζί του αποχώρησε … για τεχνητούς λόγους και το γεωτρύπανο της ΕΝΙ. Οι γεωτρήσεις πάγωσαν, αλλά ζεστάθηκαν οι συνομιλίες με βόλτες στη Λήδρας και θέατρα. Ξαφνικά το γεωτρύπανο βρέθηκε στην αιγυπτιακή ΑΟΖ να ανακαλύπτει τεράστιο κοίτασμα.
  Όλο αυτό το σενάριο –θα μπορούσε να ήταν ταινία του Σπίλμπεργκ- έχει δίκαιο ο Αναστασιάδης ότι έχει μια προϋπόθεση για να λειτουργήσει στην εντέλειά του. Τη λύση του Κυπριακού. Διότι για να υπάρξει απόλυτη συνεργασία στα πλαίσια ενός νέου «ΟΠΕΚ» στη Μεσόγειο, πρέπει βάσει του αμερικανικού σεναρίου, να χρησιμοποιηθεί και η Τουρκία. Με αγωγό που θα περνά από το έδαφος της και θα μεταφέρει το αέριο του Ισραήλ και της Κύπρου, ίσως και μέρος του αερίου της Αιγύπτου με ενδιάμεσο σταθμό την Κύπρο. Έχει επίσης, δίκαιο ο Αναστασιάδης όταν λέει, ότι ακόμη και αν η Τουρκία αποκαταστήσει τις σχέσεις της με το Ισραήλ και την Αίγυπτο, δεν θα μπορεί να λειτουργήσει το σενάριο αν δεν αποκαταστήσει και τις σχέσεις της με την Κύπρο. Εδώ προκύπτει ο αναβαθμισμένος ρόλος της Κύπρου, που έκανε χθες τον Πρόεδρο να φτεροπετά και έλυσε τη γλώσσα του, «αποκαλύπτοντας» ποιο είναι το χοντρό παιγνίδι. Πλην όμως, μέσα στον ενθουσιασμό, του διέφυγε κάτι. Ότι με τέτοιο ισχυρό ρόλο που έχει πια η Κύπρος, δεν υπάρχουν δικαιολογίες για άκρως επώδυνους συμβιβασμούς, για ελλιπή διεκδικητικότητα, για κατάληξη σε μια υπερβολικά άδικη λύση. Με τόσο αναβαθμισμένο ρόλο δεν χωράνε δικαιολογίες. Λέγοντας πως «είτε το θέλουν είτε όχι» θα πρέπει να λύσουν το Κυπριακό για να πάρουν αέριο, έχει εκτοξεύσει στα ύψη και τις προσδοκίες και τη δική του υποχρέωση να συμφωνήσει μόνο με λύση που θα είναι τουλάχιστον, ικανοποιητική. Αν για παράδειγμα, σήμερα με ευκολία δεχόταν ότι οι χρήστες έχουν ίσα δικαιώματα με τους ιδιοκτήτες, τώρα έχει επιπρόσθετη υποχρέωση να επιμείνει στη μόνη δίκαιη θέση.
   Μια τόσο αναβαθμισμένη θέση της Κύπρου έχει αξία μόνο αν αξιοποιηθεί για την εξασφάλιση μιας καλής (ο ορισμός δίκαιη έσβησε προ πολλού) λύσης. Που να διασφαλίζει ότι θα είναι λειτουργική και για τις μελλοντικές γενιές. Όταν στην τ/κ ηγεσία ενδεχομένως να υπάρχει κάποιος άλλος Ντενκτάς… Διαφορετικά, ο ρόλος του κλειδοκράτορα με τον οποίο, περίπου έχρισε χθες τον εαυτό του, θα αποδειχθεί μία ακόμη ψευδαίσθηση και ο λαός θα είναι για μία ακόμη φορά θύμα της.

(Φιλελεύθερος)