Το μετα–Μπαρπαρός σκηνικό

Η διενέργεια ερευνών για υδρογονάνθρακες στην κυπριακή Α.Ο.Ζ. από το τουρκικό ερευνητικό σκάφος Μπαρπαρός έχει από τη μια καταδείξει την άκρα αποθράσυνση της Τουρκίας, την περιφρόνηση που δείχνει στο διεθνές δίκαιο, το ότι σταθερά επιδιώκει στόχους που είναι σε βάρος της Κύπρου βάσει συγκεκριμμένης διαχρονικής πολιτικής και ότι το τελευταίο που την ενδιαφέρει είναι τα πραγματικά καλώς νοούμενα συμφέροντα της τ/κ κοινότητας. Όμως από την άλλη βοήθησαν οι ενέργειές της και στο να ξεκαθαρίσουν κάποια άλλα πράγματα και να δούμε πιο καθαρά κάποιες πραγματικότητες σε σχέση με άλλους βασικούς παίχτες, πράγμα που είναι χρήσιμο στη διαμόρφωση στρατηγικής και πολιτικών. Τί προκύπτει:

1.Τ/κ ηγεσία: Διαφάνηκε ξεκάθαρα ότι αυτή είναι ολοκληρωτικά υποταγμένη στην Άγκυρα, εξυπηρετεί εργολαβικά τα συμφέροντα της Τουρκίας και ουδόλως σκέφτεται και ενεργεί «κυπριακά». Πώς θα ευδοκιμήσουν τότε οι συνομιλίες για μια λύση λειτουργική και βιώσιμη, συμβατή με τις προδιαγραφές μιας χώρας-μέλους της ΕΕ και που θα εξυπηρετεί πρωτίστως τα συμφέροντα των νομίμων κατοίκων της Κύπρου;

2.Ευρωπαϊκή Ένωση: Η «ευρωπαϊκή οικογένεια» είναι μεν για μας ένα ασφαλές καταφύγιο από διάφορες απόψεις, αλλά ξεκάθαρα η αλληλεγγύη που είναι αναγκαία για αναστροφή αδικιών παραμένει επιλεκτική. Από τη μια είναι έτοιμη και επιβάλλει κυρώσεις κατά της Ρωσίας για την κατάσταση στην Ουκρανία, αλλά από την άλλη ανέχεται τα καπρίτσια και τις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου εκ μέρους «της φίλης και συμμάχου» Τουρκίας. Ξεκαθαρίζει ότι εκείνο που κυρίως μετρά είναι οι επιλογές και τα συμφέροντα των μεγάλων εταίρων και ότι η ισοτιμία των 28 κρατών-μελών παραμένει στο επίπεδο της θεωρίας.

3.ΗΠΑ: Η μεγάλη υπερδύναμη, οι ΗΠΑ, αναγνωρίζουν μεν και τη στρατηγική σημασία της Κύπρου, τον σταθεροποιητικό της ρόλο σε μια ταραγμένη περιοχή, «αγανακτούν» με πολλές επιλογές της ηγεσίας της συμμάχου Τουρκίας αλλά στη ζυγαριά τους ακόμα βαρεί η Τουρκία περισσότερο. Πέραν από τα παρακάλια προς τους Τούρκους δεν φαίνονται διατεθειμένοι να προχωρήσουν οι Αμερικανοί, εκτός κι αν θιγούν στη συνέχεια καίρια στρατηγικά και οικονομικά τους συμφέροντα.

4.Ρωσία: Ναι μεν αυτή η μεγάλη χώρα δείχνει ότι δεν αδιαφορεί για τις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο που μπορεί να επηρεάσουν τα συμφέροντά της και ότι με την Κύπρο τη συνδέουν ιδιαίτεροι δεσμοί που δεν την αφήνουν αδιάφορη, από την άλλη όμως δεν φαίνεται διατεθειμένη να διακινδυνεύσει και τις σχετικά καλές σχέσεις που διατηρεί και με την Τουρκία, που εδράζονται και σε σημαντικά οικονομικά συμφέροντα. Η κρίση στην Ουκρανία της απορροφά εξάλλου αυτή την περίοδο πάρα πολλή ενέργεια και εκεί στρέφει κυρίως την προσοχή της.

5. Ηνωμένα Έθνη: Αδύνατα όπως πάντοτε και έρμαια στη διάθεση των μεγάλων χωρών, δεν τολμούν να τοποθετηθούν ξεκάθαρα όσον αφορά παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου και συνεχίζουν να τηρούν στην περίπτωση της Κύπρου την πολιτική των ίσων αποστάσεων και της υπομονής.

6. Ηνωμένο Βασίλειο: Οι αμφιλεγόμενες απόψεις που εκφράζονται ανάλογα με το ακροατήριο, οι προσπάθειες που καταβάλλονται για να εξυπηρετήσουν την Τουρκία άσχετα από τη συμπεριφορά της, όπως π.χ. για το άνοιγμα κεφαλαίων για την ενταξιακή της πορεία στην ΕΕ, δείχνουν ξεκάθαρα ότι παραμένει πιστό στην παραδοσιακή πολιτική του να εκμεταλλεύονται την Κύπρο ως αμπελοχώραφό του, συντηρώντας συγκαλυμμένα τη διαίρεση και εφαρμόζοντας πολιτική «μια της πρόκας τζιαι μια του καλλιτζιού». Τί είδους εγγυητές της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι τελικά;

7. Ελλάδα: Οι πολιτικές θέσεις που εκφράζονται μετά την ουσιαστικά νέα εισβολή της Τουρκίας στο θαλάσσιο χώρο της Κύπρου είναι μεν ορθές και θετικές, όμως από την άλλη αντανακλούν και τη σημερινή οικονομική της αδυναμία και τα αρνητικά επακόλουθα στην πολιτική άμυνα και ασφάλειας. Αυτά καταδεικνύουν την ανάγκη να οργανωθεί επιτέλους ως ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος χωρίς αγκυλώσεις, να αξιοποιήσει σωστά τις δυνατότητες της θέσης της και των ανεκμετάλλευτων πόρων που έχει, ώστε να γίνει ένα κράτος που θα εμπνέει σεβασμό και θα μπορεί να διεκδικεί δυναμικά τα δίκαια όλου του ελληνισμού. Μόνο έτσι θα τη σεβασθεί η Τουρκία.

Αυτά όλα τα δεδομένα και άλλα συναφή πρέπει να απασχολήσουν σοβαρά την πολιτική μας ηγεσία ώστε να χαραχθεί πορεία που θα προστατεύει τα συμφέροντα της Κυπριακής Δημοκρατίας μέσα σ' αυτές τις δύσκολες συνθήκες που βιώνουμε. Οι κατάλληλες κινήσεις στην κατάλληλη στιγμή είναι απαραίτητο να είναι μελετημένες και καλά σχεδιασμένες. Οι ενέργειες για δημιουργία συμμαχιών στην περιοχή μας που να βασίζονται σε κοινά συμφέροντα είναι βήμα προς την ορθή κατεύθυνση. Υπάρχουν όμως και πολλά άλλα που πρέπει να γίνουν, όπως η μελετημένη νομική διεκδίκηση, η πιο τολμηρή παρουσίαση των δικαίων μας σε ευρωπαϊκά όργανα, η εντονότερη ενόχληση της Βρετανίας να εκπληρώσει τις συμβατικές της υποχρεώσεις έναντι της Κυπριακής Δημοκρατίας, η ενίσχυση των δυνατοτήτων της Εθνικής Φρουράς σε τομείς προτεραιότητας, η πιο αποτελεσματική διαφώτιση και άσκηση επιρροής σε κέντρα λήψεως αποφάσεων, η δραστηριοποίηση σε δεξαμενές σκέψεις κ.λπ.

Ασφαλώς πάντοτε η πρώτη προτεραιότητά μας θα πρέπει να είναι η ειρηνική επίλυση του Κυπριακού, με λύση που να αρμόζει σε μια χώρα-μέλος της ΕΕ, για το καλό όλων των νομίμων κατοίκων αυτής της χώρας.

*Ο δρ Πέτρος Μ. Καρεκλάς είναι δήμαρχος Κυθρέας και πρώην γενικός διευθυντής υπουργείων.

(philenews.com)