Κοινή κάθοδος στις εκλογές

Η διαφαινόμενη ενίσχυση των άκρων στις επικείμενες εκλογές -η γιγάντωσή τους, αν πιστέψουμε τις δημοσκοπήσεις- προκαλεί προβληματισμό εντός και εκτός Ελλάδας.

Η δύσκολη οικονομική συγκυρία αναπόφευκτα οδηγεί σε ενίσχυση των δυνάμεων που αναλώνονται σε αδιέξοδες αντιδράσεις χωρίς να προσφέρουν ρεαλιστικές εναλλακτικές λύσεις: του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ στα αριστερά του πολιτικού φάσματος, των Ανεξάρτητων Ελλήνων και του ΛΑΟΣ στα δεξιά.

Οι φωνές της δημιουργικής κριτικής, αλλά και της ουσιαστικής συμμετοχής μέσα από ρεαλιστικές προτάσεις συρρικνώνονται. Παραδοσιακά οι μετριοπαθείς ψηφοφόροι συναντώνται στους κόλπους της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ. Ομως, από τη στιγμή που τα δύο αυτά κόμματα δικαίως καταβάλλουν σήμερα σημαντικό πολιτικό κόστος για τις σπατάλες και την ανομία των τελευταίων τριάντα ετών που μας έφεραν στο χείλος της καταστροφής, μεγάλο τμήμα των πλέον παραγωγικών δυνάμεων, που δεν περιορίζονται σε αδιέξοδη κριτική των πάντων αλλά θα μπορούσαν να οικοδομήσουν σε αυτό το δύσκολο κοινωνικό περιβάλλον, έχει εγκλωβιστεί.

Ακόμη και αυτοί που επιλέγουν να συμμετάσχουν, αναπτύσσοντας ποικίλες κοινωνικές και οικονομικές δράσεις, είναι σήμερα θύματα των πολιτικών συσχετισμών και απειλούνται με αφανισμό. Οι υγιείς φιλελεύθερες δυνάμεις αδυνατούν να επηρεάσουν τη διαμόρφωση του νομοθετικού έργου ή και αυτή ακόμη την άσκηση της εκτελεστικής εξουσίας διότι είναι κατακερματισμένες. Και όμως, αθροιζόμενες δύνανται να αποτελέσουν σημαντικό πυλώνα επιρροής.

Η χώρα θα ωφεληθεί από την είσοδο στη Βουλή πολιτικών σχημάτων με φιλελεύθερο φιλοευρωπαϊκό προσανατολισμό (Δημοκρατική Συμμαχία, Δράση κ.ά.) που προκρίνουν την αξιοκρατία και την ισότητα ευκαιριών, σε αντίθεση με τις διαστρεβλώσεις των κομματικών προνομίων υπέρ συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων οι οποίες εκ των πραγμάτων συντελούνται εις βάρος κάποιων άλλων.

Η ρεαλιστική αποτίμηση του σημερινού πολιτικού σκηνικού οδηγεί στην εκτίμηση ότι στις επικείμενες εκλογές θα προκύψει κυβέρνηση συνεργασίας με κύριους πυλώνες τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ. Ακόμη και αν εξασφαλίσουν κοινοβουλευτική πλειοψηφία τα δύο μεγάλα κόμματα, τα οποία διαθέτουν πολλά και ικανά στελέχη, θα ήταν χρήσιμο στη διακυβέρνηση της χώρας να συμμετάσχει και αυτός ο τρίτος πόλος. Για να διεκδικήσει, όμως, τη συμμετοχή του στην άσκηση της εξουσίας ή, έστω, στον καλύτερο έλεγχό της σε νομοθετικό επίπεδο, ο χώρος αυτός πρέπει προηγουμένως να ενωθεί. Με ποιο τρόπο και βάσει ποίας συμφωνίας είναι ζήτημα των ίδιων των δυνάμεων που τον απαρτίζουν. Αλλά πρέπει να υπάρξει κάποιου είδους συνεργασία και κοινή πορεία. Οι προτάσεις και οι παρεμβάσεις τους θα είναι πιο αποτελεσματικές εάν βρίσκονται στη νέα Βουλή, πιθανώς με ένα ποσοστό που θα τους επιτρέψει να συγκροτήσουν Κοινοβουλευτική Ομάδα.

Μέχρι στιγμής οι ηγεσίες δεν έχουν καταφέρει να «συναντηθούν». Ομως, το ζητούμενο δεν είναι η προσωπική προβολή, αλλά η διάσωση της χώρας. Εάν η συνεργασία αυτών των δυνάμεων προϋποθέτει την ανάδειξη νέων, καταξιωμένων και, κυρίως, άφθαρτων στελεχών, τότε αυτό πρέπει να γίνει. Οι νυν πρόεδροι και αρχηγοί ας παραμείνουν στις επάλξεις, προσφέροντας με την εμπειρία τους και εξαργυρώνοντας προς όφελος της χώρας την αξιοπιστία που διαθέτουν στο εξωτερικό, χωρίς απαραίτητα να βρίσκονται στην ηγεσία.

Ο χρόνος πιέζει. Οι αποφάσεις πρέπει να ληφθούν άμεσα. Ακόμη και αν έχει επιλεγεί η αυτόνομη κάθοδος, τα αντικειμενικά δεδομένα επιβάλλουν αναθεώρηση. Εάν, οι αρχηγοί όντως πιστεύουν αυτά που διακηρύσσουν, δεν μπορεί να τους ικανοποιεί η εκ νέου παραμονή στο περιθώριο. Τους προσφέρεται μια ευκαιρία να διεκδικήσουν την ενεργό συμμετοχή τους στην οικοδόμηση της νέας Ελλάδας. Δεν δικαιούνται να την απολέσουν αυτοεγκλωβιζόμενοι σε πολιτική ανυπαρξία.
(ΠΗΓΗ: Καθημερινή, 29/3/2012)