Τα κοιτάσματα αξίζουν κι ας μην φέρνουν 350 εκατ. δολάρια…

Με την ευκαιρία να σας πω πως έχουν τα πράγματα: ο Πρίνος, στον οποίο από το 1974 έχουν γίνει πάνω από 50 γεωτρήσεις, είναι κοίτασμα που εκτιμάται στα 300 εκατ. βαρέλια, από τα οποία έχουν αντληθεί τα 115 εκατ. περίπου, ενώ το πρόγραμμα που τρέχει τώρα έχει ως στόχο να αντλήσει τουλάχιστον άλλα 30 εκατ. βαρέλια. Για να βρούμε, λοιπόν, δύο Πρίνους είτε στον Πατραϊκό (όπου, όπως είπαμε, υπάρχει μια αρχική εκτίμηση, όχι όμως ανακάλυψη, για 200 εκατ. βαρέλια) ή οπουδήποτε αλλού, πρέπει μέσω γεωτρήσεων να ανακαλυφθούν κοιτάσματα περί τα 600 εκατ. βαρέλια. Και μετά, βεβαίως, η πορεία θα δείξει ποιο είναι το ποσοστό αποληψιότητας, το οποίο "παίζει" διεθνώς στο 50-60% με τις νέες τεχνολογίες. 

Πάμε τώρα στα έσοδα: ο πρώην ΥΠΕΚΑ Γ, Μανιάτης, (στον οποίο πιστώνεται ότι άνοιξε εκ νέου τον κλειστό για δεκαπέντε χρόνια τομέα), με αφορμή τις δημοσιογραφικές πληροφορίες, δήλωσε δικαιωμένος, εκτιμώντας ότι αυτοί οι "δύο Πρίνοι" (που εξηγήσαμε ότι δεν βρέθηκαν ακόμη αλλά και ότι, αν βρίσκονταν με βάση τα όσα γνωρίζουμε, δεν θα ήταν δύο Πρίνοι αλλά ...2/3 Πρίνου) θα δώσουν 350 εκατ. δολάρια τον χρόνο στο Δημόσιο. Όμως, αυτά τα ετήσια έσοδα, όπως προκύπτει από τεχνοκρατικές παρουσιάσεις, αναφέρονται σε παραγωγή 30.000 βαρελιών ημερησίως και σε τιμές 85 δολάρια ανά βαρέλι! Προς τι το θαυμαστικό; Μα γιατί, η μόνη παραγωγή που αυτή τη στιγμή έχει η χώρα μας είναι στις 4.000 βαρέλια, ενώ οι τιμές είναι στο ...μισό! 

Με όλα αυτά θέλουμε να πούμε ότι χρειάζεται προσοχή και ακρίβεια σε ένα ζήτημα που, όντως, μπορεί να βοηθήσει την ελληνική οικονομία, αλλά που, αν κανιβαλιστεί, μπορεί να εξελιχθεί σε ...νέα φωτοβολταϊκά. Κοινώς, να βρίσκουμε καλά κοιτάσματα που φέρνουν έσοδα και απασχόληση, αλλά να τα απαξιώνουμε, αφού θα έχουμε ανεβάσει τον πήχη στον Θεό...