Όταν το μέγεθος δεν έχει σημασία

Όπως έχω αναφέρει και προηγούμενα άρθρα η τακτική του ΟΠΕΚ  για να αντιμετωπίσει την αυξανόμενη παραγωγή αργού από τους παραγωγούς σχιστόλιθου στις ΗΠΑ, είναι να μην μειώσει την παραγωγή, με σκοπό να πέσουν αρκετά οι τιμές και για αρκετό διάστημα, με σκοπό να τους κλείσει αν μπορεί.

Όπως έχω επίσης αναφέρει, πολλοί αναλυτές εκτιμούν ότι κάτω από τα 70 δολάρια το βαρέλι οι παραγωγοί αυτής της κατηγορίας πονούν, ενώ κοντά στα 60 δολάρια το βαρέλι σταματούν την παραγωγή, διότι παράγουν με χασούρα.

Πράγματι μπορεί να είναι έτσι, αλλά πέραν από τους παραγωγούς αυτής της κατηγορίας, η εξόρυξη αργού στις ΗΠΑ δεν είναι τόσο ακριβή όσο ορισμένοι από εμάς νομίζαμε. Αυτό τουλάχιστον σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία για το κόστος παραγωγής στις ΗΠΑ από το Reuters.

Για παράδειγμα στην πολιτεία της North Dakota το μέσο κόστος παραγωγής είναι μόνο 42 δολάρια το βαρέλι. Αυτός είναι ο λόγος, λένε πολλοί αναλυτές, που δεν έχουν μειωθεί οι επενδύσεις ακόμα στον κλάδο.

Από την μία σημαίνει ότι για να πονέσουν οι συμβατικοί παραγωγοί, το πετρέλαιο θα πρέπει να πέσει πολύ ακόμα. Το δεύτερο που σημαίνει είναι ότι ακόμα και αν σταματήσουν πολλοί παραγωγοί σχιστόλιθου να παράγουν, το πιο πιθανό είναι άλλοι πιο συμβατικοί παραγωγοί να εμφανιστούν, ή απλά οι ήδη υπάρχων να αυξήσουν την παραγωγή τους.

Ειδικά όσον αφορά την παραγωγή αργού, την διαφορά την κάνει η τεχνολογία. Στις ΗΠΑ λέει το Reuters έχουν επενδυθεί 7 δισ. δολάρια την τελευταία δεκαετία από μικρές εταιρείες που χρησιμοποιούν εξελιγμένες μεθόδους σεισμογραφικής απεικόνισης καθώς και μεθόδους άντλησης πετρελαίου με ατμό, που έχει μειώσει το κόστος παραγωγής κατά πολύ.

Ως εκ τούτου, η τακτική της Σουηδικής Αραβίας να προσπαθήσει να πτωχεύσει άλλες παραγωγικές χώρες, με απώτερο σκοπό μακροπρόθεσμα να μπορεί να εξουσιάζει τις τιμές, ίσως αποτύχει.

Η Ρωσία δεν ήταν η χώρα που, κατά μερικούς θα μας δάνειζε ένα βουνό από λεφτά με ελάχιστο επιτόκιο;; Ελπίζω κάποιους να τους δανείσει τώρα διότι η μείωση τιμής του αργού ίσως είναι το τελειωτικό χτύπημα της Ρωσίας

Να το κάνουμε πιο λιανά, όταν ένα πολύ μεγάλο μέρος της οικονομίας σου βασίζεται στην ενέργεια, και έχεις κάνει και τεράστιες επενδύσεις πάνω στην ενέργεια, παίρνοντας σαν παραδοχή ότι μακροπρόθεσμα οι τιμές θα είναι τέτοιες που μπορείς να αποπληρώσεις αυτές τις επενδύσεις και ξαφνικά δεν μπορείς, τότε υπάρχει θέμα.

Μέσα σε αυτό τον Δεκέμβριο μόνο, Ρωσικές εταιρείες έχουν να κάνουν μετακύλιση η αποπληρωμή 35 δισ. δολάρια. Δεν λέω ότι είναι ένα μεγάλο ποσό, αλλά αν αναλογιστεί κανείς πόσο έχει πέσει το ρούβλι τους τελευταίους μήνες (χτυπάει αρνητικό ρεκόρ σχεδόν κάθε μέρα), καταλαβαίνει ότι όσο μειώνεται το ρούβλι, τόσο δυσκολότερο είναι για ορισμένες (όχι όλες) εταιρείες  να μπορούν να αποπληρώσουν αυτά τα δάνεια. Και με μια επιθετική χρεοκοπία την περασμένη δεκαετία, η αγορά πουλά ό,τι λέει Ρωσία πρώτα και έπειτα κάνει ερωτήσεις.

Η κατάληξη είναι ότι στις αγορές όσο μεγάλος και να νομίζεις ότι είσαι, αν δεν προσέξεις και αν δεν μελετήσεις το θέμα από κάθε πλευρά, θα έρθει η στιγμή που το μέγεθος σου δεν θα έχει σημασία και δεν θα μπορείς πλέον να έχεις το πάνω χέρι στη διαμόρφωση τιμών.

Επίσης, δεν μπορείς να επικεντρωθείς μόνο σε έναν κλάδο όπως η Ρωσία, διότι ποτέ δεν ξέρεις πότε θα αλλάξουν τα δεδομένα, και οι παραγωγικές επενδύσεις που έκανες θα αποδειχτούν σκάρτες, διότι δεν θα μπορείς να πληρώσεις  για αυτές.

Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πως ξετυλίγεται αυτό το κουβάρι, διότι οικονομίες που πριν μερικά χρόνια νομίζαμε ότι ήταν teflon, ξαφνικά δείχνουν να λιώνουν, καθώς δείχνουν απροετοίμαστες για τις τωρινές εξελίξεις.

(capital.gr, 4/12/2014)