Ποιοι στρέφονται στην αυτοκατανάλωση;

Η αυτοκατανάλωση μειώνει τους λογαριασμούς ρεύματος και διευρύνει την ενεργειακή δημοκρατία. Λογικά λοιπόν ο καθένας θα είχε ενδιαφέρον και συμφέρον να στραφεί σε αυτήν. Τι συμβαίνει όμως στην πράξη; Έχοντας κλείσει πλέον μια δεκαετία με κάποιο θεσμικό πλαίσιο αυτοκατανάλωσης (net-metering στην αρχή και τώρα net-billing) ας επιχειρήσουμε μια ανάλυση για το ποιοι στράφηκαν στην αυτοκατανάλωση. Στη δεκαετία που πέρασε, είχαμε τόσο οικονομικά κίνητρα για αυτοκατανάλωση (π.χ. πρόγραμμα “Φωτοβολταϊκά στη στέγη”) όσο και απίστευτες γραφειοκρατικές δυσκολίες (περίπτωση net-billing). Ανεξάρτητα πάντως από τις συνθήκες κατά καιρούς, μια στατιστική ανάλυση μας επιτρέπει την εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων.

Χρησιμοποιώντας στοιχεία του ΔΕΔΔΗΕ, ας δούμε κατ’ αρχάς την κατανομή των εγκατεστημένων  συστημάτων αυτοκατανάλωσης με βάση την ισχύ τους. Στο πρώτο διάγραμμα βλέπουμε τον αριθμό συστημάτων ανά κατηγορία ισχύος, ενώ στο δεύτερο την ποσοστιαία συμμετοχή της κάθε κατηγορίας.

Όπως βλέπουμε κυρίαρχες είναι δυο κατηγορίες συστημάτων. Των 10 kWp (τριφασικές παροχές) και των 5 kWp (μονοφασικές παροχές). Η κατηγορία έως 3 kWp έχει ένα ελάχιστο μερίδιο, ενώ τα άνω των 10,8 kWp είναι εμπορικά συστήματα (λίγα σε αριθμό, όπως αναμενόταν, αλλά με σημαντική συμβολή σε εγκατεστημένα μεγαβάτ).

Έχει επίσης σημασία να δούμε τι ετήσια κατανάλωση έχουν αυτοί οι αυτοκαταναλωτές με βάση την οποία επέλεξαν το μέγεθος του συστήματος.

Θυμίζουμε ότι η μέση κατανάλωση ενός ελληνικού νοικοκυριού είναι περίπου 4.000 kWh ετησίως. Ένα πρώτο συμπέρασμα λοιπόν είναι πως η πλειονότητα των αυτοκαταναλωτών (άνω του 80%) δεν κατατάσσεται στο “μέσο όρο”, αλλά καταναλώνει πολύ περισσότερη ηλεκτρική ενέργεια. Είναι εύλογο να θεωρήσουμε πως, εκτός από ότι διαθέτουν μεγαλύτερη κατοικία,  χρησιμοποιούν ηλεκτρική ενέργεια για θέρμανση-ψύξη (αντλίες θερμότητας και κλιματιστικά), ενώ κάποιοι από αυτούς διαθέτουν και ηλεκτρικό αυτοκίνητο. Σε αυτή την περίπτωση καταναλώνουν τουλάχιστον 1.500-8.500 kWh επιπλέον από το μέσο όρο (ανάλογα με την κλιματική ζώνη) για θέρμανση-ψύξη και περίπου 2.000 kWh ετησίως για τη φόρτιση ενός ηλεκτρικού αυτοκινήτου.

Ένα δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι στην κατηγορία κάτω του 1 kWp, η αγορά αυτοκατανάλωσης είναι πρακτικά ανύπαρκτη. Γι’ αυτό είχε νόημα η υιοθέτηση με χωριστή ρύθμιση των plug-in φωτοβολταϊκών με μέγιστη ισχύ έγχυσης έως 800 W, που τα ξεχωρίζει από τους κανονισμούς που διέπουν την αυτοκατανάλωση στα μεγαλύτερα συστήματα.