Στα 15 Γιγαβάτ οι σταθμοί ΑΠΕ που έχουν όρους σύνδεσης και αναζητούν χρηματοδότηση και τρόπους για να υλοποιηθούν – Εξαίρεση στον κανόνα τα «βαλτωμένα» έργα

Τα επίπεδα των 15 Γιγαβάτ προσεγγίζει πλέον η ισχύς των έργων ΑΠΕ που έχουν εξασφαλίσει όρους σύνδεσης, αποδεικνύοντας ότι παρά τις προκλήσεις ο κλάδος συνεχίζει να έχει δυναμική. Μάλιστα, σε αυτό το χαρτοφυλάκιο, για τη μεγάλη πλειονότητα των επενδύσεων προχωρά κανονικά η «ωρίμανσή» τους από τους παραγωγούς, οι οποίοι αναζητούν οικονομικά βιώσιμες διεξόδους για την υλοποίησή τους.

Σε αυτή τη διαδικασία «ωρίμανσης», για τα έργα που έχουν κατακυρώσει δυναμικότητα, το βασικό εμπόδιο εντοπίζεται στη χρηματοδότησή τους. Η απουσία διαγωνιστικών διαδικασιών για λειτουργική ενίσχυση έχει μεταβάλει σημαντικά το τοπίο, καθώς οι τράπεζες εμφανίζονται ιδιαίτερα επιφυλακτικές στο να χρηματοδοτήσουν σταθμούς ΑΠΕ που δεν διαθέτουν εξασφαλισμένα και προβλέψιμα έσοδα. 

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, βασική επιλογή αποτελεί η αναζήτηση ευκαιριών σύναψης διμερών συμβολαίων αγοραπωλησίας ενέργειας (PPAs). Μάλιστα, σύμφωνα με παράγοντες της αγοράς, για να θεωρηθεί ένα έργο «τραπεζικά ώριμο», απαιτείται η δέσμευση μέσω PPA του μεγαλύτερου (όχι όμως όλου) ποσοστού παραγωγής, το οποίο συνήθως κυμαίνεται μεταξύ 60% και 70%.

Παράλληλα, η διάρκεια των συμβολαίων θα πρέπει να είναι ικανοποιητική, δηλαδή να έχει τουλάχιστον εξαετή ορίζοντα. Το υπόλοιπο ποσοστό της παραγωγής μπορεί να διατεθεί στις χονδρεμπορικές αγορές.

Στην αναζήτηση όμως τέτοιων deals, το πρόβλημα στην εγχώρια αγορά είναι πως υπάρχουν περιορισμένοι off-takers για την ικανοποίηση της προσφοράς από ένα τόσο μεγάλο χαρτοφυλάκιο. Μάλιστα, τα δεδομένα είναι ακόμη πιο δυσοίωνα στην περίπτωση των «απλών» φωτοβολταϊκών, καθώς η «πύκνωση» των περικοπών και των μηδενικών-αρνητικών χονδρεμπορικών τιμών μειώνει κατακόρυφα την ελκυστικότητα μακροχρόνιας προμήθειας ηλιακής παραγωγής από έναν off-taker.

Όπως είναι φυσικό, η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική στην περίπτωση των ενδο-Ομιλικών PPAs, καθώς για τους συγκεκριμένους «παίκτες» η υλοποίηση του διμερούς συμβολαίου είναι αδιάφορη ως προς τη διακύμανση των χονδρεμπορικών τιμών.

Σε αυτό το πλαίσιο, διαφοροποίηση παρατηρείται στην περίπτωση των ενδο-ομιλικών PPAs. Για τους «παίκτες» που διαθέτουν καθετοποιημένη δραστηριότητα, τα διμερή συμβόλαια εντός του ίδιου ομίλου αποτελούν ασφαλή επιλογή, καθώς οι συμβάσεις είναι αδιάφορες οικονομικά για τη διακύμανση των τιμών της αγοράς. Έτσι, τα συγκεκριμένα έργα εμφανίζουν μεγαλύτερη ευκολία στην υλοποίηση.

Σε κάθε περίπτωση, αναφορικά με το σύνολο των έργων ισχύος 15 Γιγαβάτ που έχουν εξασφαλίσει ηλεκτρικό «χώρο», η συντριπτική πλειονότητα αφορά επενδύσεις οι οποίες βρίσκονται ενεργά σε αναζήτηση εμπορικής λύσης. Αντίθετα, ένα σαφώς μικρότερο μερίδιο έχει να κάνει με έργα που έχουν «κολλήσει» σε επιμέρους στάδια της αδειοδοτικής διαδικασίας, εξαιτίας αντικειμενικών εμποδίων, όπως προσφυγές ή καθυστερήσεις στις εγκρίσεις.

Τα παραπάνω σημαίνουν που είναι πλέον περιορισμένος ο αριθμός των λεγόμενων «βαλτωμένων» έργων – δηλαδή έργων που έχουν ξεχαστεί σε κάποιο συρτάρι, καθώς οι παραγωγοί τους έτσι κι αλλιώς τα προωθούσαν εξαρχής χωρίς σκοπό να τα υλοποιήσουν οι ίδιοι, αλλά να τα πουλήσουν. 

Υπό αυτό το πρίσμα, ακόμη και η πιθανή επιβολή αυστηρότερων φίλτρων για το ξεσκαρτάρισμα του ώριμου χαρτοφυλακίου από έργα που δεν σχεδιάζονταν εξαρχής να υλοποιηθούν, εκτιμάται ότι θα είχε μικρό αντίκτυπο ως προς την απελευθέρωση ηλεκτρικού «χώρου».