ROUTE 2025 – Μια πτήση προς τη βιωσιμότητα για το αεροδρόμιο της Αθήνας

“Το Net Zero είναι ο στόχος μια χώρα, εταιρεία ή οικονομία να έχει καθαρές μηδενικές εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, δηλαδή οι εκπομπές που παράγει να ισοσκελίζονται από ισόποση μείωση ή απορρόφηση. Ωραία στη διατύπωση, δύσκολο στην πολιτική, εκρηκτικό στην καθημερινότητα, όταν μεταφράζεται σε ακριβότερη ενέργεια και περισσότερους περιορισμούς χωρίς ρεαλιστική μετάβαση”.

Η ορθοδοξία των ημερών θέλει η πράσινη μετάβαση να κινείται στη σφαίρα του ρομαντικού και πρακτικά του αδύνατου, αφού η μόνη “ρεαλιστική” πολιτική είναι το status quo. Υπάρχουν όμως και κάποια γεγονότα που έρχονται στην πράξη να κονιορτοποιήσουν αυτό το συντηρητικό αφήγημα. Και δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερο παράδειγμα από το αεροδρόμιο της Αθήνας.

Τον Δεκέμβριο του 2019, ο Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών ξεκίνησε ένα ιδιαίτερα φιλόδοξο και τολμηρό έργο με την ονομασία “ROUTE 2025”, με σκοπό να πετύχει, έως το 2025 (25 χρόνια πριν από τον κοινό στόχο του 2050 των ευρωπαϊκών αεροδρομίων αλλά και της αεροπορικής βιομηχανίας γενικότερα) μηδενικό ισοζύγιο εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, μέσω αυτοπαραγωγής, αποθήκευσης και ιδιοκατανάλωσης καθαρής και ανανεώσιμης ηλεκτρικής ενέργειας που θα παράγεται εντός του αεροδρομίου.

Έξι χρόνια μετά, η Εταιρεία Αεροδρομίου ολοκλήρωσε, εντός του χρονικού στόχου της, τον “Οδικό Χάρτη” του “ROUTE 2025” και παρέδωσε σε πλήρη λειτουργία τη δεύτερη φάση του έργου, και έτσι τα φωτοβολταϊκά αυτοκατανάλωσης του αεροδρομίου έχουν πλέον συνολική εγκατεστημένη ισχύ 51,5 MWp. Παράλληλα, εγκαταστάθηκαν μπαταρίες ονομαστικής χωρητικότητας 123,84 MWh (και ωφέλιμης χωρητικότητας 82 MWh), εξασφαλίζοντας ότι το αεροδρόμιο θα παράγει κατά το βέλτιστο τρόπο την ενέργεια που καταναλώνει. Και μάλιστα, ο στόχος αυτός δεν αφορά απλώς ένα έτος αλλά σχεδιάστηκε ώστε το σύστημα να καλύπτει όλες τις ανάγκες του αεροδρομίου ως το 2046 (οπότε και λήγει η σύμβαση παραχώρησης του αεροδρομίου), λαμβάνοντας υπόψη τις επεκτάσεις που θα διπλασιάσουν ουσιαστικά τις υποδομές στα χρόνια που έρχονται.

Πρόκειται για τον μεγαλύτερο φωτοβολταϊκό σταθμό αυτοκατανάλωσης με αποθήκευση σε αεροδρόμιο παγκοσμίως που ανοίγει καινούργιους δρόμους, καθώς μερικά από τα μεγαλύτερα αεροδρόμια του κόσμου πρόκειται να ακολουθήσουν σύντομα.

Παράλληλα, εξηλεκτρίστηκαν πλήρως οι εσωτερικές μεταφορές (με 19 λεωφορεία, 13 οχήματα Follow-Me, 29 vans), αναπτύχθηκε ένα εκτεταμένο δίκτυο φορτιστών για επιχειρησιακά και επιβατικά ηλεκτρικά οχήματα, εγκαταστάθηκαν αντλίες θερμότητας καταργώντας το φυσικό αέριο στα κτίρια του αεροδρομίου, και εγκαταστάθηκε ένα σύστημα ψηφιακής διαχείρισης της ενέργειας για την ενιαία παρακολούθηση, βελτιστοποίηση και εξισορρόπηση παραγωγής–αποθήκευσης–κατανάλωσης σε πραγματικό χρόνο.

Και όλα αυτά δεν “μεταφράζονται σε ακριβότερη ενέργεια”, όπως ψευδώς ισχυρίζονται κάποιοι, αλλά σε ένα καλό business case όπως δικαίως υπερηφανεύεται ο Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών.

Έχοντας συμβάλλει στο εγχείρημα αυτό, ως ένας εκ των μελετητών του έργου, ελπίζω αντίστοιχες προσπάθειες να μη προσγειωθούν απότομα στον “ρεαλισμό” της πεπατημένης, αλλά να ακολουθήσουν την πτήση προς τη βιωσιμότητα που επέλεξε το αεροδρόμιο της Αθήνας.