Μόνιμη θέση «κέρδισε» η Ελλάδα στα σχέδια εξαγωγής «πράσινου» υδρογόνου προς την Γερμανία – «Κλειδί» στο όλο εγχείρημα οι «dedicated» ΑΠΕ

Σημείο εκκίνησης για τον «Νότιο Διάδρομο Υδρογόνου» της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναμένεται να αποτελέσει η Ελλάδα και επίσημα μετά την πρόσφατη απόφαση του σχετικού working group, όπως αναφέρουν αρμόδιες πηγές, να προτείνει στην ελληνική αντιπροσωπεία την θέση του μόνιμου παρατηρητή με την τελική απόφαση να ανήκει στην ευχέρεια του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας.

Ειδικότερα, το θέμα προέκυψε σε συνέχεια των επαφών που πραγματοποίησε το προηγούμενο διάστημα, ο Έλληνας Διαχειριστής του Συστήματος Μεταφοράς Φυσικού Αερίου, ΔΕΣΦΑ με ομολόγους του σε Γερμανία, Ιταλία και Αυστρία με την συμμετοχή εκπροσώπων από τα αντίστοιχα Υπουργεία Ενέργειας των χωρών σε μια προσπάθεια να διερευνηθεί το σενάριο παραγωγής «πράσινου» υδρογόνου στην Ελλάδα και εξαγωγής του μέσω Ιταλίας και Αυστρίας στη Γερμανία.

Το σχέδιο συνιστά κατ’ ουσία «τροποποίηση» του «Νότιου Διαδρόμου Υδρογόνου» που έχει χαράξει η Ευρωπαϊκή Ένωση και ξεκινάει από την Βόρεια Αφρική, διασχίζοντας τις Ιταλία και Αυστρία για να φτάσει στην αγορά της Γερμανίας.

Υπενθυμίζεται, όπως έχει γράψει το energypress, ότι το εν λόγω σενάριο, που θέλει την Ελλάδα μέρος του προαναφερόμενου σχεδίου, εδράζεται σε μελέτη που εκπονήθηκε για λογαριασμό της GIZ, για να ακολουθήσουν στη συνέχεια νέες συζητήσεις και διαβουλεύσεις μέχρι τα σήμερα που ο ΔΕΣΦΑ έχει μπει στην διαδικασία να μελετήσει εκ νέου τα νούμερα προκειμένου να καταλήξει σε ασφαλέστερα συμπεράσματα σχετικά με την προοπτική ενός τέτοιου σχεδίου.

Κατά συνέπεια, η πρόταση για μονιμοποίηση της Ελλάδας στα πλαίσια της ομάδας εργασίας κατοχυρώνει καταρχήν την χώρα ως βασικό «συνομιλητή» στις σχετικές συζητήσεις με τα επόμενα βήματα να κρίνονται προϊόντος τόσο της ωρίμανσης της αγοράς υδρογόνου όσο και των αποφάσεων που θα λαμβάνουν τα εμπλεκόμενα μέρη στη βάση των νέων δεδομένων που θα προκύπτουν για το σχέδιο.

Off-grid ΑΠΕ για την παραγωγή «πράσινου» υδρογόνου

Αξίζει να σημειωθεί, όπως επισημαίνουν αρμόδιες πηγές που συνομίλησαν με το energypress για το θέμα ότι το όλο εγχείρημα περί παραγωγής «πράσινου» υδρογόνου στην Ελλάδα εξαγωγής του προς την αγορά της Γερμανίας έχει νόημα μονάχα στην περίπτωση που υπάρξουν «dedicated» έργα ΑΠΕ για την ηλεκτροδότηση των μονάδων ηλεκτρόλυσης.

Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση, όπως σχολιάζουν οι ίδιες πηγές, «το πηλίκον είναι μείον» με το κόστος παραγωγής να καταλήγει να κυμαίνεται σε μη ανταγωνιστικά επίπεδα που δεν επιτρέπουν «σκέψεις» για εξαγωγές προς άλλες αγορές. Η Ελλάδα διαθέτει αξιόλογο αιολικό και ηλιακό δυναμικό το οποίο υπό προϋποθέσεις και σε συνδυασμό με συστήματα αποθήκευσης που δεν εξαντλούνται μονάχα στο κομμάτι των μπαταριών, μπορεί να αποδώσει εξαιρετικά ανταγωνιστικά νούμερα που να δικαιολογήσουν το όλο εγχείρημα.

Η «άσκηση» σταματάει να βγαίνει στην περίπτωση των συνδεδεμένων ΑΠΕ στο δίκτυο καθώς αυτές «κινούνται» με βάση την ΟΤΣ, επιβαρύνοντας, ταυτόχρονα, το τελικό κόστος παραγωγής ενέργειας και με τα υπόλοιπα «βάρη» που συνοδεύουν την σύνδεση ενός πάρκου στο δίκτυο.

Υπό αυτό το πρίσμα, όπως προκύπτει τόσο από σχετικές μελέτες όσο και από την συνολικότερη ανάλογη ευρωπαϊκή εμπειρία, η παραγωγή «πράσινου» υδρογόνου διατηρεί «ανταγωνιστικό πρόσημο» μόνο στην περίπτωση που συναρτάται με την ύπαρξη ενός μεμονωμένου χαρτοφυλακίου ΑΠΕ, γεγονός, βέβαια, που με την σειρά του, «ανοίγει δρόμο» για νέα «πράσινα» έργα ηλεκτροπαραγωγής «online» και τα οποία μέχρι σήμερα βρίσκουν «τοίχο» στους περιορισμούς του δικτύου.

«Game maker» η γερμανική αγορά

Σε κάθε περίπτωση, η ανάπτυξη της εφοδιαστικής αλυσίδας από το «α μέχρι το ω» και ακολούθως των δρόμων διέλευσης συναρτάται, όπως τονίζουν αρμόδιες πηγές, από την πορεία που θα ακολουθήσει η Γερμανία ως προς τους στόχους «πράσινου» υδρογόνου. Με άλλα λόγια η γερμανική αγορά αποτελεί το «έδαφος» πάνω στο οποίο δύναται να ευδοκιμήσουν τα σχέδια παραγωγής και μεταφοράς «πράσινου» υδρογόνου.

Σε διαφορετική περίπτωση, όπως σχολιάζουν οι ίδιες πηγές, που η Γερμανία «στρίψει» το καράβι και εγκαταλείψει τους στόχους για «πράσινο» υδρογόνο, αυτομάτως τα νούμερα περνούν στο «αρνητικό τεταρτημόριο» με την πιθανότερη κατάληξη των λοιπών ευρωπαϊκών σχεδίων να μένουν στα χαρτιά.

Ο παράγοντας ζήτηση

Τέλος, ο «ελέφαντας στο δωμάτιο» ως προς την ανάπτυξη του «πράσινου» υδρογόνου, όπως επισημαίνουν οι ίδιες πηγές, παραμένει η ζήτηση του καυσίμου σε μια «πραγματικότητα» εξ’ ορισμού περιορισμένη με το πράσινο υδρογόνο να χρησιμεύει προς επίτευξη υψηλών θερμοκρασιών αρχικά και κύρια στη μεταλλουργία και δευτερευόντως στην παραγωγή συνθετικών καυσίμων. Αν λοιπόν η περιορισμένη ζήτηση συνδυαστεί και με ακριβό κόστος παραγωγής τότε οι προοπτικές αξιοποίησης του καυσίμου επιδεινώνονται επί τα χείρω παρασάγγας.