Η απόφαση της Πέμπτης φέρνει την Ελλάδα ένα βήμα πιο κοντά στην έξοδο από το ευρώ...

Η πρόσφατη συμφωνία της Ευρωζώνης αποτελεί ένα ουσιαστικό βήμα προς την κατεύθυνση της δημοσιονομικής και πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης. Η οριστική λύση απέχει και η απόφαση αυτή ενδέχεται να επιταχύνει τον εξοστρακισμό της Ελλάδας από τη ζώνη του ευρώ.

Κατ΄ αρχάς η ανακεφαλαίωση των ευρωπαϊκών τραπεζών από το EFSF και ESΜ, χωρίς να χρεώνονται οι κρατικοί προϋπολογισμοί, προϋποθέτει την εποπτεία από την ΕΚΤ. Αυτή είναι μια διαδικασία, που με τα μέχρι τώρα δεδομένα χρειάζεται χρόνια για να ολοκληρωθεί.

Άρα, η απόφαση της περασμένης εβδομάδας έχει αξία απέναντι στις αγορές σαν μια προληπτική κίνηση προεξόφλησης. Τα αποτελέσματα αυτής της κίνησης θα τα διαπιστώσουμε προσεχώς.

Υπάρχουν βέβαια μερικά πρακτικά προβλήματα. Π.χ. το   EFSF- ESΜ εγγυάται την ανακεφαλαίωση και τις καταθέσεις. Πρακτικά πως μπορεί να συμβεί αυτό με κεφάλαια 500 δισ. ευρώ και αυτά μοχλευμένα; Πως μπορεί να εγγυηθεί κάποιος 5 τρισ. καταθέσεις με 500 δισ. ευρώ διαθέσιμα;

Το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί στις επόμενες εβδομάδες και μήνες. Παρ’ όλα αυτά αποτελεί ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση.

Η περίπτωση Ελλάς...

Η απόφαση της περασμένης εβδομάδας κάνει ακόμη πιο φανερή τη διαφορά του ελληνικού προβλήματος από αυτά των υπολοίπων χωρών.

Το πρόβλημα της χρεοκοπίας στην Ελλάδα ξεκίνησε από τη χρεοκοπία του κράτους και είχε σαν συνέπεια την χρεοκοπία των τραπεζών.  Χρεοκοπία Κράτους > Χρεοκοπία Τραπεζών...

Το πρόβλημα των Ισπανίας-Ιρλανδίας ξεκίνησε από την χρεοκοπία των τραπεζών. Η ανάγκη ανακεφαλαιοποίησης των χρεοκοπημένων τραπεζών από τα κράτη, εκτίναξε το κρατικό χρέος των χωρών αυτών πέρα από τα όρια φυσιολογικής εξυπηρέτηση με αποτέλεσμα τη χρεοκοπία. Χρεοκοπία Τραπεζών> Χρεοκοπία Κρατών...

Αυτό σημαίνει τα εξής απλά: Τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη με την προοπτική ανάληψης των τραπεζικών χρεών από τον ESΜ επιστρέφουν σε κατάσταση μη χρεοκοπίας και άρα στις αγορές.

Για την Ελλάδα η νέα απόφαση, στο βαθμό που συμπεριληφθεί σε αυτήν, σημαίνει μείωση του χρέους κατά 50 δισ. ευρώ θεωρητικά, αλλά 30-35 δισ. ευρώ πρακτικά.  Τα 50 δισ. ευρώ φτάνει το ύψος ανακεφαλαιοποίησης με το οποίο θα επιβαρυνθεί το δημόσιο χρέος αλλά εν συνεχεία, μετά την εξυγίανση και πώληση των μετοχών των τραπεζών, περί τα 15-20 δισ. θα επιτρέψουν. Το ΔΝΤ είχε υπολογίσει πως το κράτος μπορεί να εισπράξει περί τα 16 δισ. από τις συμμετοχές του.

Στο στόχο του μνημονίου το 2020 το χρέος θα έχει πέσει στο 120% του ΑΕΠ, η εξέλιξη αυτή λογιστικά βελτιώνει την εικόνα, αλλά δεν λύνει το πρόβλημα. Λύνοντας το πρόβλημα για τους άλλους η συμφωνία αυτή απομονώνει την Ελλάδα, καθιστώντας τη θέση της περισσότερο δυσχερή  και χωρίς συμμάχους.

Το βασικό πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι αν το 2020 το χρέος θα είναι 120% ή 100% του ΑΕΠ. Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι μέχρι το 2020 να καταφέρει να ανακόψει τη φυγή καταθέσεων, επιχειρήσεων και εργαζομένων υψηλής αξίας και να προσελκύσει καταθέσεις και επενδύσεις που θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας.

Στην Ελλάδα της δημαγωγίας και του λαϊκισμού κυκλοφορεί ευρέως και έχει καταστεί κοινή πεποίθηση,  η άποψη πως η έξοδος από τη χρεοκοπία μπορεί να προέλθει κατά κάποιο μαγικό τρόπο, χωρίς λιτότητα από την ευημερία με δανεικά, χωρίς δραστική μείωση και αναδιοργάνωση του κράτους εκ του μηδενός, χωρίς αναστολή των συντάξεων των 55άρηδων, χωρίς την δημιουργία συνθηκών ευελιξίας στην ιδιωτική οικονομία που στραγγαλίζεται χωρίς, χωρίς...

Η απόφαση της περασμένης εβδομάδας αποκαλύπτει ακόμη περισσότερο πόσο εκτός τόπου και χρόνου είναι αυτή η άποψη και μια τέτοιου είδους ερμηνεία της κρίσης.

Η Ελλάδα λοιπόν  που παράγει ακόμη δημοσιονομικό και τεράστιο εμπορικό έλλειμμα, με την νέα απόφαση της συνόδου της περασμένης Πέμπτης διαχωρίζεται και απομονώνεται ακόμη περισσότερο.

Κατά συνέπεια η απόφαση της περασμένης εβδομάδας μάλλον φέρνει την Ελλάδα ένα βήμα πιο κοντά στον εξοστρακισμό από τη ζώνη του ευρώ, παρά ένα βήμα πιο κοντά στην παραμονή σε αυτό.

Το δημοσίευμα του γερμανικού περιοδικού  Focus πως  ο Σόϊμπλε προμηνύει ελληνική χρεοκοπία και έξοδο, το οποίο διαψεύστηκε από το γερμανικό υπουργείο οικονομικών, φαίνεται να έχει βάση με αυτό το σκεπτικό. Η κοινή λογική των εξελίξεων είναι που καθοδηγεί τις αποφάσεις των μεν και των δε και όχι τα νήματα κάποια συνωμοσίας.

Φυσικά, η Ελλάδα έχει ένα περιθώριο μερικών εβδομάδων με θεαματικές κινήσεις να αλλάξει τα δεδομένα, αλλά οι πολιτικοί συσχετισμοί και η αντίληψη της πραγματικότητας από την κρατούσα κοινή γνώμη δεν επιτρέπουν αισιοδοξία.

(capital.gr, 2/7/2012)