Το παράλληλο σύμπαν για τη ΔΕΗ

Διαβάζω τη σχετική αρθρογραφία για την εξέλιξη της Δημόσιας επιχείρησης ηλεκτρισμού και τα συναισθήματα μου είναι ανάμεικτά. Πολλές φορές θέλω να γελάσω, αλλά τις περισσότερες θέλω να κλάψω. Ανεξαρτήτως των προσωπικών συναισθημάτων που είναι άρρηκτα συνδεδεμένα τα τελευταία χρόνια με τη ΔΕΗ λόγω του γεγονότος ότι πολλοί φίλοι δούλεψαν στη ΔΕΗ ως πλέον μάχιμοι απλοί εργαζόμενοι, πολλοί από αυτούς ως Διευθυντικά στελέχη αλλά και πολλοί που έχασαν τη ζωή τους πάνω στο καθήκον, οφείλω να πω την αλήθεια, ανεξαρτήτως για το πόσο σκληρή είναι για την περιοχή μου. Ζούμε σε ένα παράλληλο σύμπαν για τη ΔΕΗ που πολλοί από εμάς ακόμη δεν έχουμε αντιληφθεί τη μετάβαση.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να αλλάξει στη ΔΕΗ είναι το όνομα της. Τι θα πει Δημόσια; Το δημόσιο χαρακτήρα της θα τον χάσει παντελώς και η κατάσταση είναι ανεπιστρεπτί. ΑΔΜΗΕ και ΔΕΔΔΗΕ δεν θα μπορούν να χαρακτηρισθούν δημόσιοι φορείς μετά τις αποφάσεις που έχουν ληφθεί για εμάς χωρίς εμάς, και εννοώ τους καταναλωτές. Αυτό που με ενοχλεί είναι ότι ως καταναλωτής οφείλουν να μου εξασφαλίσουν φθηνή μεταφορά και διανομή ρεύματος, ανεξαρτήτως ποιον παραγωγό θα επιλέξω. Η διανομή και η μεταφορά είναι ένα δεδομένο μοναδικής επιλογής και μάλιστα, ακόμη και τώρα πληρώνω αδρά. Ο κ. Χατζηδάκης φοβάται black – out και δεν κοιμάται ήσυχος τα βράδια. Περίπτωση black out για μένα δεν υφίσταται, γιατί ακόμη και αν συμβεί θα είναι περιορισμένο. Ξέρω ότι οι εργαζόμενοι δουλεύουν. Όμως αυτό πρέπει να μας βάλει στη σειρά για να ενισχυθούν τα δίκτυα και μάλιστα, με τα λεφτά που ο κόσμος δίνει αδρά για να υπάρχει ασφαλές και επαρκές δίκτυο. Εκεί δημιουργείται το ερώτημα, κρατάμε τα δίκτυα δημόσια και δίνουμε την παραγωγή εξ’ ολοκλήρου στους ιδιώτες ή δίνουμε και τα δίκτυα στους ιδιώτες. Αν επιλέξουμε το δεύτερο οφείλει ο κ. Χατζηδάκης να βάλει όρους και να κάνει σωστή συμφωνία, ώστε και ο καταναλωτής να είναι εξασφαλισμένος, αλλά και ο ιδιώτης να γνωρίζει εκ των προτέρων τις υποχρεώσεις του, όμως και το κράτος να είναι εντάξει απέναντί του τηρώντας τις δικλείδες ασφαλείας. Γιατί το μεγάλο πρόβλημα στην ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα είναι η αφερεγγυότητα του κράτους που πρέπει να εξαφανίσει η νέα κυβέρνηση.

Για τα δίκτυα τα πράγματα είναι ξεκάθαρα, πρέπει να επιλέξει έναν από τους δύο δρόμους, όποιον και να επιλέξει είναι θέμα φερεγγυότητας και συνέπειας του κράτους. Ως προς την παραγωγή της ΔΕΗ, η κατάσταση είναι ξεκάθαρή. Η λιγνιτική παραγωγή έφτασε στο τέλος της. Και το λέω ευθέως άσχετά αν κάποιοι στην περιοχή μου με χαρακτηρίσουν «λαγό». Θέλουμε, δεν θέλουμε η λιγνιτική παραγωγή είναι πολύ ακριβή για να κρατήσει τη χώρα. Αν χρειάζεται μόνο σε περιπτώσεις εκτάκτων αναγκών όπως βαρύ χειμώνα ή καύσωνα. Οπότε για τον κ. Χατζηδάκη είναι μονόδρομος πλέον να τελειώσει τη λιγνιτική παραγωγή στη χώρα. Με μηδενική παραγωγή δεν τίθεται και θέμα ανταγωνισμού. Από τις μονάδες Αμύνταιο και Καρδιά θα κλείσουν και οι υπόλοιπες θα μπούνε στο φυσικό αέριο, με ανυπολόγιστες συνέπειες για την περιοχή μου, τη Δυτική Μακεδονία. Όμως ο χείμαρρος των εξελίξεων στην ενέργεια μας επιφέρουν αναπάντεχες αλλαγές. Από τη στιγμή που η ΔΕΗ δεν μπήκε στις ΑΠΕ, τα υδροηλεκτρικά θα αποτελέσουν τη βάση της για την επόμενη εποχή χωρίς κανένα κόστος. Αυτό θα την κάνει να αποτελεί έναν εγγυητή της ισχύος στη χώρα. Όμως σε καμία περίπτωση δεν θα την καθιστά ανταγωνιστικό παίχτη. Απλά έναν «εξισορροπητή τάσης». Αυτή θα είναι η μοίρα της ΔΕΗ. Από τον εγγυητή για τα δάνεια του Ελληνικού κράτους στη δεκαετία του 1970, στον εγγυητή της σταθερότητας του συστήματος. Κάποιοι κέρδισαν πολλά χρήματα τις προηγούμενες δεκαετίες από το φαγοπότι, όμως οι εποχές των παλιών αγελάδων τελείωσαν. Αυτό που πρέπει να κάνει το νέο ΔΣ είναι να μαζέψει σιγά σιγά τα χρωστούμενα και να κλείσει τα χρέη της επιχείρησης.

Όσο για τους συνδικαλιστές, επειδή γράφονται πολλά, επιρρίπτω ευθύνες μεν όμως δεν είναι και η αιτία του κακού. Άλλοι φταίνε για την κατάντια της ΔΕΗ και το ξέρουν. Και μάλιστα θεωρώ ότι την τη δεκαετία 2005-2015 έγιναν τέτοιες ενέργειες που καθοριστικά συνέβαλαν στην αλλαγή της οικονομικής κατάστασης της ΔΕΗ. Η ιστορία της ΔΕΗ έχει μεγάλο παρασκήνιο. Οι πολιτικοί έχουν μεγάλη ευθύνη για τη σχεδιασμένη παρακμή της και το προδιαγεγραμμένο σχέδιο για την μετάλλαξη των ενεργειακών της χώρας. Η μετάλλαξη ήρθε, τα οικονομικά θα στρώσουν, τα ενεργειακά θα προσαρμοστούν στα νέα και Ευρωπαϊκά δεδομένα. Οι μεγάλοι χαμένοι, οι κοινωνίες της λιγνιτικής παραγωγής που πέφτουν μέρα με τη μέρα στην άβυσσο του οικονομικού αδιεξόδου.