Skip to main content
Menu
English edition Live Blog Weekly Issues

Τρελάθηκαν στον ΣΕΒ. Θέλουν υπουργείο Βιομηχανίας!!!

Οι βιομήχανοι και ο ΣΕΒ είναι σε παράκρουση. Ίσως τους τρέλανε ο Τσίπρας όταν τον καλούσαν για συμβουλές... Με πρωθυπουργό τον Τσίπρα ή με συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ σε κυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ-ΠΟΤΑΜΙ και με αντιπολίτευση το κόμμα της δραχμής-Λαφαζάνη, το ΚΚΕ και την Χρυσή Αυγή ονειρεύονται βιομηχανική πολιτική και, άκουσον-άκουσον, αυτοτελές υπουργείο Βιομηχανίας.  

Σε μια εβδομάδα θα χορεύουνε στο Σύνταγμα για τον Τσίπρα πρωθυπουργό της χώρας ή αντιπρόεδρο κυβέρνησης που όμως θα ακούει επενδυτές και βιομήχανους και θα τινάζει το γιακά του και οι βιομήχανοι θέλουν δικό τους υπουργείο. 

Και που όλα αυτά; Στην αριστερή Ελλάδα που υπουργοί της αποκαλούν την Αγία Πετρούπολη Λένινγκραντ και τον Πούτιν πατερούλη-Λένιν που θα στείλει ρούβλια στο ανατολικό μπλοκ των Βαλκανίων για να ενισχυθεί το κόμμα...

Φαίνεται ότι στον ΣΕΒ ζούνε στον δικό τους περιμαντρωμένο κόσμο της οδού Ξενοφώντος και έχουν μείνει στο 1981 που μπήκε η Ελλάδα στην ΕΟΚ και νόμιζαν, όπως και εμείς, ότι η ένταξη ήταν αρκετή για να πούμε πως γίναμε Ευρωπαίοι και άρα ξεχωρίσαμε από τα Βαλκάνια του τότε Σοβιετικού μπλοκ.

Ξεχνάνε ίσως στις Οργανώσεις της βιομηχανίας ότι το 1981 που ενταχθήκαμε στην ΕΟΚ λειτουργούσε στην χώρα αυτοτελές υπουργείο Βιομηχανίας (το οποίο μάλιστα διευρύνθηκε το 1977 ως Βιομηχανίας-Ενέργειας) αλλά ένα χρόνο μετά, το 1982, με την "αλλαγή" και τις ντουντούκες της τριτοκοσμικής Ελλάδας καταργήθηκε το υπουργείο Βιομηχανίας.

Υποβαθμίστηκε σε Γενική Γραμματεία Βιομηχανίας και από τότε περιφέρεται σαν την άδικη κατάρα από υπουργείο σε υπουργείο... με βασικές αρμοδιότητες την αστυνόμευση των επιχειρήσεων...

Από τότε και για 35 χρόνια ούτε που νοιάστηκε κανείς αν η Ελλάδα ως μοναδική χώρα στην Ευρώπη δεν έχει υπουργείο που να σχεδιάζει και να παρακολουθεί με γνώσεις και με φροντίδα την βιομηχανία και γενικότερα την δευτερογενή παραγωγή που μέχρι και το 1982 απασχολούσε 1.000.000 εργάτες και υπαλλήλους.  

Τα μηνύματα για την, εντός ΕΟΚ, τριτοκοσμική και αποβιομηχανοποιημένη Ελλάδα δόθηκαν, το 1975-1976, με τις κρατικοποιήσεις των αερομεταφορών, των συγκοινωνιών, των ναυπηγείων, των πετρελαίων, των μεταλλείων, του ορυκτού πλούτου. 

Εμείς όμως τότε το γλεντούσαμε γιατί έπεφταν τα κάστρα του καπιταλισμού...

Αντιληπτά κάπως έγιναν μετά το 1983 όταν πέρασαν στα χέρια της νομενκλατούρας 43 βιομηχανίες που με το πρόσχημα των κοινωνικοποιήσεων έγιναν βίλες, ντάτσες και Καγιέν, ενώ τα εργοστάσια είναι τα κουφάρια που τα βλέπουμε στις εθνικές οδούς. 

Αισθητά τα ίδια μηνύματα έγιναν μετά το 2010 της μεγάλης αποβιομηχάνισης, της επιχειρηματικής μετανάστευσης και των 400.000 λουκέτων που έφεραν τους 1.500.000 ανέργους εκ των οποίων οι μισοί είναι βιομηχανικοί και βιοτεχνικοί εργατοϋπάλληλοι. 

Σήμερα λοιπόν που ο επιχειρηματίας στην Ελλάδα κατάντησε συνώνυμο του απατεώνα, του τυχοδιώκτη, του δυνάστη και του μόνιμου φοροφυγά έρχονται οι εκπρόσωποί του και του ζητάνε υπουργείο Βιομηχανίας και βιομηχανική πολιτική για να οδηγήσει την χώρα στην ανάπτυξη. 

Το σημερινό μου σημείωμα έχει ως ερέθισμα πρώτον ότι πέρασε εντελώς στα ψιλά προχθεσινό άρθρο που γράφηκε στον ΣΕΒ και υπέγραψαν ο πρόεδρός του και οι πρόεδροι όλων των περιφερειακών βιομηχανικών Οργανώσεων με ορθότατες επισημάνσεις για συμμετοχή και της Ελλάδας στην νέα, προχωρημένη ήδη, προσπάθεια της Ε.Ε. για παραπέρα βιομηχανική ανάπτυξη της Ευρώπης. 

Κατά την γνώμη μου οι εκπρόσωποι της βιομηχανίας πράττουν πολύ σωστά ακόμη και όταν βροντοφωνάζουν αυτά που πρέπει να ξέρουν οι πολιτικοί αλλά και όλοι μας. Είναι άλλωστε υποχρέωση τους. 

Δεύτερο ερέθισμα ήταν το σχόλιο του αξιοπρόσεκτου Stefanos_Lazaridis  στοχθεσινό μου σημείωμα για την ασυνέπεια του κράτους προς τους επενδυτές των κινήτρων του αναπτυξιακού νόμου. 

"Παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ο ευρωπαϊκός "καπιταλισμός" κε Κράλογλου. Ίσως θα μπορούσατε κάποια στιγμή να εξηγήσετε πως είναι δυνατόν ένας "επενδύτης" να περιμένει κρατική ενίσχυση-επιχορήγηση-αναπτυξιακούς νόμους και λοιπά φαιδρά για να κάνει μια επένδυση. Συνήθως το οικονομικό κέρδος είναι η κινητήριος δύναμη των ιδιωτικών επενδύσεων και καινοτόμων προσπαθειών, οι κρατικές επιχορηγήσεις παραπέμπουν σε συστήματα ολοκληρωτικού κεντρικού οικονομικού σχεδιασμού. Αν και απαράδεκτο μεν, να μην τηρεί ολόκληρο Κράτος τα υπεσχημένα, τέτοιοι "επενδύτες", που προσδοκούν σε σίγουρο κι επιχορηγούμενο κέρδος, αχρείαστοι επιεικώς είναι, δε θα τους λυπηθεί και κανείς." 

Συνδύασα τα δύο παραπάνω ερεθίσματα γιατί συνθέτουν την, κατά πλειοψηφία, παγιοποιημένη (για πολλές δεκαετίες) αρνητική θέση της κοινής γνώμης προς την ελληνική επιχειρηματικότητα. 

Κατά την γνώμη μου το αίτημα της βιομηχανίας για υπουργείο Βιομηχανίας και βιομηχανική πολιτική, πέρασε εντελώς στα ψιλά γιατί στην αριστερή Ελλάδα ο ιδιώτης επιχειρηματίας (πολύ δε περισσότερο ο βιομήχανος) ταυτίζεται τουλάχιστον με ύποπτο κοινωνικό στοιχείο. 

Το δε (κατά γενική ομολογία) ελληνικό κράτος απατεώνας έχει "ελαφρυντικά" στην κοινή γνώμη γιατί η εμπειρία από την μορφή και τον χαρακτήρα επενδύσεων και επενδυτών μέσα από κίνητρα και χρηματοδοτήσεις κουβαλάει αμαρτήματα και πικρές ιστορίες. 

Όταν όλα αυτά εντάσσονται μέσα σε ένα περιβάλλον που, για μισό περίπου αιώνα, κυριαρχεί η αριστερή προπαγάνδα (έστω και της κακιάς ώρας) κάνει τις όποιες φιλελεύθερες προτάσεις για ανάπτυξη από ιδιώτες να μοιάζουν με πράξεις εθνικής μειοδοσίας. Μετρήστε λοιπόν, όλοι σας, τις ευθύνες σας για το κλίμα που δημιουργήσατε και αν καταφέρετε να το αλλάξετε τα ξαναλέμε.

(του Γιώργου Κράλογλου, capital.gr)



ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ

-A +A

Σχετικά άρθρα