Π. Τσικούρας: Η αλήθεια πρέπει να λέγεται στην αποθήκευση - Μην επιδοτείτε αυτό που η αγορά είναι έτοιμη να κατασκευάσει μόνη της

Είναι γνωστή η έντονα επικριτική θέση μου απέναντι στην κυβερνητική πολιτική στο ζήτημα της αποθήκευσης ηλεκτρικής ενέργειας. Έχω επίσης εκφράσει δημόσια την άποψή μου για τις πολιτικές ευθύνες του Υφυπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας, κ. Νίκου Τσάφου, για τις επιλογές που έχουν γίνει στον συγκεκριμένο τομέα.

Κατά την άποψή μου, η μεγάλη καθυστέρηση στην ανάπτυξη επαρκούς αποθήκευσης έχει συμβάλει σημαντικά στα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ελληνική αγορά ηλεκτρικής ενέργειας, με επιπτώσεις στα νοικοκυριά και στην ανταγωνιστικότητα της ελληνικής βιομηχανίας.

Έχω επίσης διαφωνήσει έντονα με την επιχειρηματολογία ότι η αποθήκευση είναι υπερβολικά ακριβή, καθώς και με τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιείται το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει καταστεί καθαρός εξαγωγέας ηλεκτρικής ενέργειας ως επιχείρημα στη δημόσια συζήτηση για την ενεργειακή πολιτική.

Όμως η αλήθεια πρέπει να λέγεται ακόμη και όταν αφορά κάποιον με τον οποίο διαφωνούμε.

Γι’ αυτό θεωρώ σωστή την απόφαση του κ. Τσάφου να μην προχωρήσει στην υπογραφή επιδότησης για ένα πολύ μεγάλο έργο αποθήκευσης — παρότι έργα αποθήκευσης αυτού του μεγέθους είναι, κατά την άποψή μου, απολύτως αναγκαία και επείγοντα για τη χώρα.

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν χρειαζόμαστε τις μεγάλες μπαταρίες.

Τις χρειαζόμαστε.

Το ερώτημα είναι αν χρειάζεται να τις επιδοτήσει ο Έλληνας φορολογούμενος.

Όταν υπάρχουν επενδυτές που επιθυμούν να υλοποιήσουν έργα αποθήκευσης επενδύοντας ιδιωτικά κεφάλαια χωρίς κρατική επιδότηση, η Πολιτεία οφείλει πρώτα να τους επιτρέψει να επενδύσουν.Οι κρατικές επιδοτήσεις είναι χρήματα των πολιτών. Πρέπει επομένως να κατευθύνονται εκεί όπου είναι πραγματικά αναγκαίες και όπου μπορούν να δημιουργήσουν τη μεγαλύτερη κοινωνική και οικονομική αξία.

Οι κυβερνήσεις οφείλουν να αντιστέκονται στις πιέσεις οποιουδήποτε ζητά δημόσια χρηματοδότηση για μια επένδυση που μπορεί να πραγματοποιηθεί με ιδιωτικά κεφάλαια.

Πού θα έπρεπε, λοιπόν, να κατευθυνθούν κατά προτεραιότητα οι επιδοτήσεις για αποθήκευση;

Στις οικιακές μπαταρίες στις μπαταρίες των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων και στα 11Α και  11Β . 

Για τρεις βασικούς λόγους:

1. Δεν διαθέτουν τις οικονομίες κλίμακας των μεγάλων συστημάτων αποθήκευσης.

2. Μπορούν να μειώσουν το ενεργειακό κόστος των επιχειρήσεων και να ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής παραγωγής.

3. Ενισχύουν την Ενεργειακή Δημοκρατία, δίνοντας σε περισσότερους πολίτες και επιχειρήσεις τη δυνατότητα να παράγουν, να αποθηκεύουν και να διαχειρίζονται τη δική τους ενέργεια.

Η θέση μου, επομένως, είναι απλή:

Οι merchant μπαταρίες μεγάλης κλίμακας στην Ελλάδα δεν πρέπει να επιδοτούνται εφόσον η αγορά είναι διατεθειμένη να τις κατασκευάσει χωρίς επιδότηση.

Αυτό που χρειάζεται είναι να αρθούν τα εμπόδια και να επιταχυνθεί η χορήγηση Όρων Σύνδεσης στα ώριμα και τεχνικά εφικτά έργα.

Αφήστε τις μπαταρίες να λειτουργήσουν.

Αφήστε πρώτα την αγορά να επενδύσει τα δικά της χρήματα.Και αν αποδειχθεί στην πράξη ότι, χωρίς κρατική στήριξη, δεν εγκαθίσταται η αποθηκευτική ισχύς που πραγματικά χρειάζεται το ελληνικό ηλεκτρικό σύστημα, τότε η Πολιτεία θα έχει λόγο να εξετάσει στοχευμένες επιδοτήσεις.

Μέχρι τότε:   Μην επιδοτείτε αυτό που η αγορά είναι έτοιμη να κατασκευάσει μόνη της.

Eπιτέλους   Επιτρέψτε το.

---------------------------------------------------,

Ο  Πέτρος  Τσικούρας είναι  Οικονομολόγος . 

Είναι  Οργανωτικός  Γραμματέας  της  ΠΟΣΠΗΕΦ . 

ΤΟ άρθρο  εκφράζει  προσωπικές  απόψεις του γράφοντος .