Skip to main content
Menu
English edition

Η Μεσοχώρα στο ραδιόφωνο «ΑΘΗΝΑ-9.84»

Τον τελευταίο καιρό έλαβε μεγάλη δημοσιότητα η πραγματικά εντυπωσιακή υπόθεση του έργου Μεσοχώρας, που παρότι κατασκευασμένο (φράγμα, αγωγός μεταφοράς 8 χλμ και εργοστάσιο παραγωγής υδροηλεκτρικής ενέργειας) από το 2001, μετά από 16 χρόνια δεν έχει ακόμη λειτουργήσει. Η γνωστή έρευνα για το θέμα αυτό που έγινε από την ερευνητική ομάδα της «διαΝΕΟσις» (δες σχετικό link) * πρόσφατα, αποτέλεσε αντικείμενο συζήτησης στο ραδιοφωνικό σταθμό «ΑΘΗΝΑ 9,84» με συντονίστρια την δημοσιογράφο κα Nόνη Καραγιάννη η οποία διεύθυνε υποδειγματικά την συζήτηση,  ήταν καλά διαβασμένη και αντικειμενική. Την μόνη παράλειψη που θα μπορούσε κανείς να καταλογίσει είναι η απουσία εκπροσώπησης της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και ειδικότερα του Δήμου Πύλης Τρικάλων που εκπροσωπεί, θεσμικά και ουσιαστικά, τα συμφέροντα των κατοίκων της Μεσοχώρας και της ευρύτερης περιοχής. 

Στον ιστότοπό μας σήμερα σχολιάζουμε τα πιο σημαντικά σημεία των θέσεων που αναπτύχθηκαν στην συζήτηση, τα απομαγνητοφωνημένα πρακτικά της οποίας μπορείτε να βρείτε στα παρακάτω σχετικά link ** .

1. Ένα μέρος της συζήτησης αφιερώθηκε στην ιστορία του θέματος και στον χαρακτήρα του έργου της Μεσοχώρας.  Ακούστηκαν απίστευτες ανακρίβειες και στρεβλώσεις.  Για παράδειγμα η εκπρόσωπος της WWF κα Θεοδώρα Νάντσου ανέφερε ότι η τεχνητή λίμνη της Μεσοχώρας σχεδιάστηκε ως αρδευτικό έργο και δεν προορίζονταν για παραγωγή ενέργειας και δήθεν  κατέληξε στη ΔΕΗ, η οποία, όπως ισχυρίσθηκε η κα Νάντσου, το «φορτώθηκε» στην πλάτη της όπως όλοι μας !

Στο σημείο αυτό κρίνουμε αναγκαία μία παρατήρηση για την  WWF.  Όπως σωστά εντόπισε και η συντονίστρια δημοσιογράφος, ο διεθνής αυτός οργανισμός περιβάλλεται με κάποιο κύρος από το κοινό.  Ανεξάρτητα λοιπόν   εάν συμφωνεί κανείς σε όλες τις απόψεις της WWF, δεν θα έπρεπε τα άτομα που την εκπροσωπούν δημοσίως να είναι πιο ενημερωμένα και (κυρίως) να διακατέχονται από λιγότερη εμπάθεια ;

Ας δούμε όμως τα πραγματικά ιστορικά στοιχεία που θα φωτίσουν κάποιες πλευρές του θέματος και θα εξηγήσουν σε ένα βαθμό, τα γεγονότα. Την δεκαετία του 1970 έγιναν για πρώτη φορά γνωστές οι προθέσεις της ΔΕΗ για την κατασκευή επί του Άνω Αχελώου υδροηλεκτρικών έργων στη Μεσοχώρα Τρικάλων και τη Συκιά Καρδίτσας. Τέθηκε τότε από τη θεσσαλική πλευρά θέμα για την αξιοποίηση ενός μέρους των νερών των τεχνητών λιμνών και για άλλους, πέραν των ενεργειακών, σκοπούς.  Η αντίθεση της ΔΕΗ υπήρξε κάθετη. Ειδικά στην οργανωμένη συζήτηση που διεξήχθη στα πλαίσια συνεδρίου του ΤΕΕ Κεντρικής & Δυτικής Θεσσαλίας το Μάρτιο του 1978 στη Λάρισα (δες σχετικό link) ***, οι αντιπαραθέσεις για τα αποκλειστικά δικαιώματα χρήσης των υδάτων από την ΔΕΗ υπήρξαν ιδιαίτερα έντονες.  Την περίοδο εκείνη, συνοπτικά, το σκηνικό κατέ-γραφε μια κεντρική κυβέρνηση ουδέτερη επί του θέματος σε ρόλο παρατηρητή, μια άκαμπτη ΔΕΗ, μια Θεσσαλία χωρίς ενιαία εκπροσώπηση και με κουλτούρα διαβούλευσης και διαλόγου και από τις δύο πλευρές σχεδόν ανύπαρκτη.  Επόμενο ήταν η όλη αντιπαράθεση να διεξάγεται σε μικρό βάθος επιστημονικής ανάλυσης αλλά σε υψηλούς τόνους και με εμφανή στοιχεία λαϊκισμού.  Τελικά στα μέσα της δεκαετίας του 80 η τότε κυβέρνηση τοποθετήθηκε θετικά ως προς την συναξιοποίηση των υδάτων του Άνω Αχελώου με μεταφορά ενός μέρους τους στην λ. Πηνειού και η ΔΕΗ υποχρεώθηκε να αλλάξει στάση.   Στην πράξη όμως ουδέποτε υπήρξε μια πραγματική διαβού-λευση, με ψύχραιμη προσέγγιση στα μεγάλα θέματα που εκ των πραγμάτων τέθηκαν (τεχνικά και οικονομικά μεγέθη, διαχείριση νερών, περιβαλλοντικές επιπτώσεις, το μέλλον της περιοχής και της τοπικής κοινωνίας και πολλά άλλα). Έτσι λοιπόν, ενώ ο αρχικός σχεδιασμός της ΔΕΗ δεν προέβλεπε καθόλου μεταφορά νερών από την λεκάνη Αχελώου στις λεκάνες Πηνειού και Κάρλας, από τα μέσα της δεκαετίας 80 φθάσαμε στο άλλο άκρο, δηλαδή προτάθηκε μεταφορά όγκου υδάτων μεγαλύτερου του ενός δις κ.μ. και μάλιστα χωρίς σοβαρή περίσκεψη και μελέτη του ζητήματος. Πλήρης ανορθολογισμός.  Η κατάσταση βελτιώθηκε την δεκαετία του 90, το όλο σχέδιο επανε-ξετάστηκε ως προς τον όγκο μεταφοράς που περιορίστηκε στα 600 εκ.κ.μ.,  αλλά ήδη είχε γίνει σοβαρή ζημιά στην αξιοπιστία όλων των πλευρών.  Είχαν εμφανιστεί πλέον αγεφύρωτες αντιθέσεις τοπικιστικές, πολιτικές κ.α. που καθόρισαν αποφασιστικά τις εξελίξεις.  Η εμπλοκή των δικαστηρίων και οι κατά καιρούς αποφάσεις τους αποτέλεσαν την κορυφή του παγόβουνου.

Μέσα στην κατάσταση αυτή υποβαθμίστηκε πλήρως το γεγονός ότι τα έργα αυτά προοριζόταν, εκτός των άλλων, για να παράξουν πολύτιμη υδροηλεκτρική ενέργεια, δηλαδή ένα αγαθό υψηλής αξίας και μάλιστα από ανανεώσιμη πηγή (ΑΠΕ).

Συνοπτικά, για να επανέλθουμε στο έργο της Μεσοχώρας, μελετήθηκε και δρομολογήθηκε αρχικά ως ΑΜΙΓΩΣ υδροηλεκτρικό (έως το 1983), στη συνέχεια με πολιτική απόφαση προωθήθηκε (μαζί με τη Συκιά) ως σύνθετο έργο «πολλαπλού σκοπού», (όπως πολύ συχνά συμβαίνει για τους ταμιευτήρες των ΥΗΕ) και τελικά το 1994 αποσυνδέθηκε ΟΡΙΣΤΙΚΑ από την εκτροπή, η ΔΕΗ το ολοκλήρωσε και η διαχείρισή του της ανήκει αποκλειστικά.  Το συνολικό κόστος του έργου (και όχι μόνο του φράγματος όπως λανθασμένα ακούστηκε) ανήλθε σε επικαιροποιημένες τιμές του 2015 στα 511 εκ. ευρώ.  Στο κόστος αυτό σύντομα θα προστεθούν οι δαπάνες των λίγων συμπληρωματικών εργασιών που απομένουν καθώς και το κόστος απαλλοτριώσεων και μετεγκατάστασης μέρους των κατοίκων.

2. Συζήτηση στον Αθήνα-9.84 έγινε και για το εάν τα ΥΗ έργα κατατάσσονται στις ΑΠΕ. Κατ’ αρχήν είναι γνωστό ότι τον προσδιορισμό μιας πηγής ως «ανανεώσιμης» τον καθορίζει η επιστήμη, η φύση και η λειτουργία της και προφανώς δεν προσφέρεται σε κανένα η δυνατότητα να χρησιμοποιεί τον όρο αυτόν επιλεκτικά.

Εάν πάλι το εξετάσουμε «θεσμικά», ακολουθώντας τους κανόνες της ΕΕ και της χώρας μας, θα διαπιστώσουμε ότι το θέμα αυτό έχει από καιρό επιλυθεί. Ας δούμε για παράδειγμα τι απάντησε ο αρμόδιος επίτροπος της Ε.Ε. τον Ιούνιο του 2012 σε σχετική ερώτηση του τότε ευρωβουλευτή των Οικολόγων Πρασίνων κου Ν. Χρυσόγελου.

"Ενέργεια προερχόμενη από μεγάλα ΥΗ έργα δεν μπορεί να θεωρείται ανανεώσιμη" ισχυρίστηκε ο Έλληνας ευρωβουλευτής. "Η υδροηλεκτρική ενέργεια είναι ανανεώσιμη πηγή ενέργειας η οποία δεδομένου ότι βασίζεται στην αξιοποίηση του φυσικού κύκλου του νερού δεν θα εξαντληθεί ποτέ σε αντίθεση με τις μη ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.  Ως εκ τούτου, σύμφωνα με το άρθρο 2 εδάφιο α) της οδηγίας για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, το σύνολο της ηλεκτρικής ενέργειας που παράγεται από αυτές τις πηγές θεωρείται ως ανανεώσιμη μορφή ενέργειας" απάντησε ο κ. Επίτροπος.  

Θέση σαφής, καθαρή, αδιαμφισβήτητη. Άραγε είναι άγνωστη αυτή σε όσους ισχυρίζονται το αντίθετο; Μάλλον όχι, τους λείπουν όμως τα επιχειρήματα για την «καταδίκη» των ΥΗ έργων, οπότε αναζητούν εναγωνίως ερείσματα, έστω και εάν αυτά δεν έχουν λογική, επιστημονική και θεσμική βάση.  Η εκπρόσωπος της WWF κατά την συζήτηση επανέφερε τη θέση αυτή αγνοώντας επιδεικτικά το ευρωπαϊκό θεσμικό πλαίσιο και τις εγκριτικές αποφάσεις που συνοδεύουν τα ΥΗ έργα.  Τελικά, αυτή φαίνεται ότι είναι και η ουσία, δηλαδή «ελαφρά τη καρδία» επιδιώκουν να αποβάλλουν στο σύνολό τους τα ΥΗΕ από το ενεργειακό μείγμα της χώρας και μάλλον, κατά την άποψή μας, δεν είναι τυχαία η σταθερά αρνητική εξέλιξη της υδροηλεκτρικής ηλεκτροπαραγωγής στο ενεργειακό μείγμα της χώρας μας και η σταθερά ανερχόμενη αντίστοιχη παραγωγή από εισαγόμενες πηγές ενέργειας (π.χ. ιδιωτικές μονάδες φυσικού αερίου.  

3. Επιμονή υπήρξε από την εκπρόσωπο της WWF και άλλους συνομιλητές η σύνδεση της λίμνης Μεσοχώρας με την μεταφορά νερών από τον Αχελώο στην υδρολογική λεκάνη Πηνειού, με ισχυρισμούς ότι «νομικά» είναι έργο κεφαλής της Εκτροπής Αχελώου.

Για να γίνει κατανοητό το πόσο έωλη είναι αυτή η τοποθέτηση είναι σκόπιμο να δούμε ποιο είναι το θεσμικό πλαίσιο που ισχύει για τη διαχείριση των υδάτων.

Ως γνωστόν το 2010 η χώρα μας, έστω και με μεγάλη καθυστέρηση, προχώρησε σε ένα σημαντικό βήμα εκσυγχρονισμού ενσωματώνοντας στην Ελληνική Νομοθεσία την οδηγία 60/2000 της Ε.Ε. που αφορά στην Διαχείριση των Υδάτων και στην παρακολούθηση και αναβάθμιση όλων υδατικών συστημάτων (ποταμοί, λίμνες, υπόγεια κλπ). Στη Θεσσαλία η διαδικασία αυτή αφορούσε στις δύο όμορες λεκάνες, του Αχελώου και του Πηνειού και τελικά το 2014 η πολιτεία ενέκρινε τα Σχέδια Διαχείρισης για τις δύο αυτές υδρολογικές λεκάνες.  Στην απόφαση αυτή  ρητά προβλέπεται ότι σε ότι αφορά την μεταφορά (εκτροπή εάν επιθυμείτε) από την μία λεκάνη στην άλλη τα έργα που θα χρησιμοποιηθούν είναι ο ταμιευτήρας Συκιάς και η σήραγγα μεταφοράς (Πευκοφύτου).  Η Μεσοχώρα θεωρείται και οριστικά αποτελεί ένα αμιγώς ΥΗ έργο.  Μεγαλύτερη σαφήνεια δυστυχώς δεν μπορεί να υπάρξει.

Στο θέμα αυτό θα μπορούσε ενδεχομένως να δείξει κανείς επιείκεια στην άγνοια από την πλευρά κάποιων μεμονωμένων πολιτών που κατά τη συζήτηση παρουσίασαν τη Μεσοχώρα ως «κερκόπορτα» της εκτροπής και άλλα παρόμοια.  Δεν είναι όμως δυνατόν να συγχωρηθεί στην   WWF μια τέτοια κορυφαία άγνοια της νομοθεσίας στην Διαχείριση Υδάτων και των αποφάσεων της πολιτείας. Εκτός πια και εάν δεν πρόκειται για άγνοια αλλά για σκοπιμότητα, ελλείψει άλλων επιχειρημάτων, οπότε η βαρύτητα του ατοπήματος είναι πολλαπλάσια.

4. Μεγάλη συζήτηση έγινε και για τις αποφάσεις του ΣτΕ.  Επάνω σε αυτές μάλιστα θεμελιώθηκαν από αρκετούς ομιλητές, χαρακτηρισμοί για τα έργα του Άνω Αχελώου όπως «αυθαίρετα», «παράνομα» κλπ.  Ειδικά η εκπρόσωπος της WWF «σήκωσε» την σημαία της νομιμότητας, όπως η ίδια χαρακτηριστικά ανέφερε. Στην ίδια κατεύθυνση κινήθηκε και ο κ. Γ. Χονδρός, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ.  Τώρα, που τα τελευταία δύο χρόνια η κυβέρνηση μέσω κορυφαίων στελεχών δήλωσε ότι η Μεσοχώρα θα λειτουργήσει (Σκουρλέτης, Φάμελλος, Γεροβασίλη, Τσιρώνης κ.α.), ο κος Γ. Χονδρός χρησιμοποιεί, αόριστα και γενικά, την έννοια «παρανομία» χωρίς όμως να ζητά δημοσίως εξηγήσεις και να εγκαλεί την κυβέρνηση και τους υπουργούς οι οποίοι, «παράνομα» υποτίθεται, προωθούν την λειτουργία της Μεσοχώρας.

Και όλη αυτή την αντιφατική του πρακτική προσπαθεί να την αποκρύψει υιοθετώντας «σκληρή» τακτική με «επαναστατικό» τύπου προτάσεις για κατεδάφιση του φράγματος και του ΥΗ Σταθμού στη Γλύστρα, θεωρώντας  προφανώς ότι ο κόσμος είναι αφελής και δεν αντιλαμβάνεται το διπλό παιχνίδι που παίζει κινούμενος με ευελιξία «μέσα» στα συστήματα εξουσίας αλλά και κατά της Μεσοχώρας.  Ας επανέλθουμε όμως στο θέμα της νομιμοποίησης των έργων.

Η Μεσοχώρα και γενικά τα έργα Αχελώου απασχολούν μονίμως, για 25 περίπου χρόνια, το ΣτΕ.  Εκεί κατέληγαν, μέσω της εξέτασης των προσφυγών, οι πολιτικές αντιπαραθέσεις, οι τοπικιστικές επιδιώξεις, οι διοικητικές παραλείψεις, οι αντιπαλότητες των συμφερόντων.  Οι προσφυγές αυτές, άλλοτε επενδυμένες με τον μανδύα των περιβαλλοντικών επιπτώσεων, άλλοτε με τον εντοπισμό παραβιάσεων του Ελληνικού ή/και Ευρωπαϊκού θεσμικού πλαισίου, ουσιαστικά οδήγησαν το ΣτΕ σε ορισμένες περιπτώσεις να λειτουργήσει σαν εργαλείο έμμεσης ανατροπής ειλημμένων πολιτικών αποφάσεων.

Μέσα σε ένα περίπλοκο σκηνικό το ΣτΕ έπρεπε να διακρίνει τι πραγματικά συμβαίνει, να αποφασίζει ορθά στα πλαίσια των αρμοδιο-τήτων του και φυσικά να προασπίζει το κύρος του.  Η εκτίμησή μας είναι ότι σε γενικές γραμμές το σύστημα λειτούργησε καλά αν και σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως και από τα μέλη του ΣτΕ  έχει επισημανθεί, εξήλθε από τα όρια του ακυρωτικού ελέγχου και διολίσθησε σε κρίσεις μη συμβατές προς το θεσμικό του ρόλο.  Ανεξάρτητα από αυτό όμως το ΣτΕ με τις αποφάσεις του, υπενθύμισε στην Διοίκηση και το πολιτικό σύστημα την αυτονόητη υποχρέωση τήρησης της Ευρωπαϊκής και Ελληνικής περιβαλλοντικής νομοθεσίας. Εκείνο πάντως  που τελικά κατέστη αναπόφευκτο, ειδικά με τις αποφάσεις περί αναστολής εκτέλεσης έργων και την εμπλοκή του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου (ΔΕΚ), ήταν οι  καθυστερήσεις των έργων, να υπερβούν κάθε όριο. Άλλωστε και οι προσφυγές, πέραν της ουσίας, προσέβλεπαν στην αξιοποίηση του «χρόνου» ως βασικού εργαλείου για την επίτευξη των στόχων τους.

Σε ότι αφορά στα περί «παρανομίας» λόγω παλαιοτέρων αποφάσεων του ΣτΕ, καλό θα ήταν όσοι τα ισχυρίζονται να διατηρούν μια σταθερή στάση για το ΣτΕ και τις αποφάσεις του και να μην επιδεικνύουν τον «σεβασμό» επιλεκτικά. Για παράδειγμα το ΣτΕ με την τελευταία απόφασή του (26/2014) έδωσε «πράσινο φως» για τη Μεσοχώρα, γι’ αυτό άλλωστε η ΔΕΗ ενεργοποιήθηκε για την αδειοδότησή της, γι’ αυτό η κυβέρνηση και ο αρμόδιος υπουργός ανακοίνωσε τις προθέσεις του για την λειτουργία του έργου. Κάτι ανάλογο συνέβη και με την απόφαση 3478/2000, όπου το ΣτΕ ναι μεν και πάλι εξέδωσε ακυρωτική απόφαση, αυτή όμως αφορούσε αποκλειστικά και μόνο σε άλλο έργο και συγκεκριμένα στο υψόμετρο των υδάτων της λίμνης Συκιάς διότι αυτή επηρέαζε το μοναστήρι Αγ. Γεωργίου Μυροφύλλου. Το ίδιο χαρακτηριστική είναι και η απόφαση 3053/2009 όπου και πάλι το ΣτΕ εξέδωσε ακυρωτική απόφαση, όχι όμως για τη Μεσοχώρα, όπως αφήνουν να εννοηθεί οι «αντίπαλοί» της, αλλά για ένα γενικότερο θεσμικό ζήτημα και συγκεκριμένα για την μη τήρηση της θεσμοθετημένης από την ευρωπαϊκή οδηγία 60/2000 διαδικασίας έγκρισης Σχεδίων Διαχείρισης στις επίδικες υδρολογικές λεκάνες Αχελώου και Πηνειού.  Μετά τα παραπάνω άραγε οι «αντίπαλοι» της Μεσοχώρας, που με τόσο πάθος ζητούσαν λόγω «παρανομίας» την κατεδάφιση της κατά την συζήτηση στον Αθήνα 9.84, είναι πρόθυμοι να σεβαστούν και να αναγνωρίσουν τα προαναφερθέντα σκεπτικά των αποφάσεων του ΣτΕ και ειδικά την τελευταία απόφαση του ΣτΕ το 2014 που προαναφέραμε όπου ουσιαστικά «απονομιμοποιεί» τους ισχυρισμούς τους ;  Δυστυχώς οι εμμονές και οι ιδεοληψίες δεν επιτρέπουν, όπως φαίνεται, κάτι τέτοιο.  Από την πλευρά μας πάντως σημειώνουμε ότι πλέον  η ΔΕΗ και η πολιτεία προσαρμόστηκαν ως όφειλαν στους κανόνες της Ε.Ε. και στις απαιτήσεις του ΣτΕ. Άραγε οι ίδιοι προτίθενται να πράξουν το ίδιο;

Τέλος, πολλές φορές παρατηρούνται ηθελημένες συγχύσεις σχετικά με τον ρόλο του ΣτΕ.  Το ίδιο συνέβη και στην συζήτηση στον «Αθήνα 9.84» όπου κάποιοι από τους συνομιλητές ανέφεραν π.χ. ότι το ΣτΕ «απορρίπτει» ή ότι δεν αποδέχεται τα έργα Αχελώου και άλλα παρόμοια.  Η παρατήρησή μας είναι ότι το ΣτΕ ούτε εγκρίνει ούτε απορρίπτει τον προγραμματισμό, την κατασκευή και τη λειτουργία κάποιων έργων.  Ο θεσμικός του ρόλος έγκειται στο να προασπίζει το δημόσιο συμφέρον ελέγχοντας την νομιμότητα ως προς την εφαρμογή των νόμων, την τήρηση των θεσμοθετημένων διαδικασιών κ.ο.κ.  Άλλο είναι η ακύρωση μιας απόφασης της διοίκησης από το ΣτΕ και άλλο η «απόρριψη» ενός έργου.  Ας τελειώσουμε επιτέλους με αυτή τη συστηματική παραπλάνηση των πολιτών.

5. Όπως ήταν επόμενο μεγάλο μέρος της συζήτησης αφιερώθηκε στην «Εκτροπή Αχελώου».  Απόλυτα φυσιολογικό αφού η Μεσοχώρα, όπως προείπαμε, κατά την δεύτερη φάση της ιστορίας της (1984-1994) είχε συνδεθεί με την Εκτροπή.

Για την «εκτροπή Αχελώου» θα το πούμε για μία ακόμη φορά.  Τα «υπέρ» ή «κατά» της εκτροπής (δηλαδή της μεταφοράς μίας ποσότητας υδάτων από τον Ταμιευτήρα Συκιάς επί του Αχελώου στην λεκάνη Πηνειού) κυριάρχησαν –πολύ λογικά- κατά την δεκαετία του 1980, όταν δηλαδή διεξάγονταν η συζήτηση εάν έπρεπε ή όχι να πραγματοποιηθεί η «συνεργασία» των δύο όμορων υδρολογικών λεκάνων (όπως έγινε στο ΥΗΕ Ν. Πλαστήρα) και βεβαίως εάν θα κατασκευασθούν τα αναγκαία για την μεταφορά έργα (Συκιά, σήραγγα).  Η απόφαση της περιόδου εκείνης, καθόλα νόμιμη και δημοκρατική (αποφάσεις της Βουλής κλπ) ήταν τελικά το φράγμα της Συκιάς και η σήραγγα Πευκοφύτου να υλοποιηθούν. Σήμερα και τα δύο έργα είναι προχωρημένα (ποσοστό 65% και 85% αντιστοίχως), ως γνωστό όμως σταματημένα λόγω εξωγενών παραγόντων (αποφάσεις δικαστηρίων, ελλιπής χρηματοδότηση, διάφορες αδυναμίες της Διοίκησης κλπ). Η άποψή μας είναι ότι τα έργα του Άνω Αχελώου πρέπει να ολοκληρωθούν και να λειτουργήσουν κατ’ ελάχιστο ως ενεργειακά ώστε να αποσβεσθούν.  Όσο για την μεταφορά στη λεκάνη Πηνειού για κάλυψη των ελλειμμάτων που κάθε φορά θα προκύπτουν από τα Σχέδια Διαχείρισης, αυτό θα αποτελεί αντικείμενο διαβούλευσης κάθε 6 χρόνια ανάμεσα στους μελλοντικούς ενδιαφερόμενους χρήστες, τους φορείς τους, την Αυτοδιοίκηση και τελικά την κυβέρνηση που τότε θα βρίσκεται στην εξουσία.  Με βάση τον χρόνο ζωής αυτών των έργων, η οποία σημειωτέον υπερβαίνει τα 100 χρόνια, η διαδικασία αυτή αναμένεται να πραγματοποιηθεί πάρα πολλές φορές από τις επόμενες γενιές σε αυτόν τον τόπο.  Συνεπώς κατά την κρίση μας, κανείς δεν έχει δικαίωμα, υπηρετώντας δικές του ιδεοληψίες, να στερήσει αυτό το δικαίωμα στους μελλοντικούς χρήστες των θεσσαλικών νερών. Και για να το πούμε αλλιώς, τα ΝΑΙ/ΟΧΙ στην μεταφορά (εκτροπή εάν επιθυμείτε) πλέον δεν έχουν κανένα νόημα και όλο και περισσότερο οι πολίτες αντιλαμβάνονται πως πρόκειται για τεχνητές αντιπαραθέσεις εντυπώσεων και τίποτα περισσότερο.

Τέλος για τις ανεύθυνες και τυχοδιωκτικές απόψεις που διατυπώθηκαν και σε αυτή τη συζήτηση περί «κατεδάφισης» των έργων που έγιναν έως τώρα, αυτοί που το λένε είναι καλύτερα να το ξεχάσουν.  Δεν πρόκειται άλλωστε για δικά τους προσωπικά χρήματα που επενδύθηκαν σε κάποιο ιδιωτικό έργο και τώρα απαιτούν την καθαίρεσή του.  Είναι χρήματα και έργα που ανήκουν σε όλους μας και κανείς, ούτε ο λαός ούτε η δικαιοσύνη, θα τους επιτρέψουν να πραγματοποιήσουν τις ανερμάτιστες και εμμονικές ιδέες τους.  Όσο πιο γρήγορα το αντιληφθούν τόσο λιγότερο εκτεθειμένοι θα είναι.

6. Σχετικά με τους κατοίκους και όσα ακούσθηκαν ας αποφύγουμε τις όποιες αντιπαραθέσεις.  Θα σημειώσουμε μόνο ότι η απουσία του φυσικού τους εκπροσώπου, δηλαδή του Δήμου Πύλης, επέτρεψε αντικειμενικά, φυσικά χωρίς ευθύνη της συντονίστριας δημοσιογράφου, να δημιουργηθούν ορισμένες λανθασμένες εντυπώσεις για τις πραγματικές προθέσεις της μεγάλης πλειοψηφίας των κατοίκων, οι οποίοι σήμερα βρίσκονται σε μια ιδιότυπη ομηρία εφόσον καμία πρόοδος και καμία συζήτηση ουσίας δεν μπορεί να γίνει χωρίς την  υπογραφή της περιβαλλοντικής αδειοδότησης (ΑΕΠΟ) από τον αναπληρωτή Υπουργό Περιβάλλοντος κ. Φάμελλο.  Εν πάσει περιπτώσει από εδώ και στο εξής είναι καιρός να αλλάξει η στάση και αυτών των λίγων που διατηρούν τις επιφυλάξεις τους ως προς την λειτουργία του έργου. Αρκετά με τις αντιπαλότητες, αρκετά με την δυσπιστία, τις συγχύσεις, την συμμετοχή σε δικαστικές εμπλοκές αλλά και το μίσος κατά του έργου και της ΔΕΗ που καλλιεργήθηκε και συντηρήθηκε τριάντα χρόνια τώρα.  Όλο και περισσότεροι πολίτες αντιλαμβάνονται πως είναι τουλάχιστον παράδοξο ένα έργο που θα έπρεπε να έχει λειτουργήσει πριν 15 χρόνια να αποτελεί, ακόμη έως σήμερα, αντικείμενο «διαβούλευσης» στα ΜΜΕ και όχι μόνο.  Όσο ισχυρά και να είναι τα συμφέροντα που προκαλούν αυτήν την αφύσικη κατάσταση, όσο ισχυρές και εάν είναι οι ιδεοληψίες που την τροφοδοτούν, ήλθε η ώρα όλα αυτά να λάβουν ένα τέλος.

* Η έρευνα της διαΝΕΟσις σχετικά με το ΥΗΕ Μεσοχώρας :

http://www.dianeosis.org/2017/02/mesochora/(link is external)

** Απομαγνητοφώνηση συζήτησης ραδιοφώνου «Αθήνα-9.84» για Μεσοχώρα :

http://www.ypethe.gr/sites/default/files/archivefiles/2017_02_21_apomagn...

http://energypress.gr/news/oi-prooptikes-toy-fragmatos-tis-mesohoras-mia...(link is external)

*** Πρακτικά Συνεδρίου 1978 : Υδάτινο Δυναμικό Θεσσαλίας (ΤΕΕ -Τμ. Κεντρ. & Δυτικής Θεσσαλίας, 26-28 Μαίου, Λάρισα) :

http://opac.tee.gr/cgi-bin-EL/egwcgi/544193/showfull.egw/1+0+1+full(link is external)

http://opac.tee.gr/cgi-bin-EL/egwcgi/544193/search.egw/2+0?menu1=%D3%F5%...(link is external)

(ypethe.gr)



ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ

-A +A