Το εθνικό μας καύσιμο το τελείωσε η πραγματικότητα

Επανέρχομαι στο θωρυβώδες θέμα της ανατίναξης των τριών εκσκαφέων της ΔΕΗ (που τείνουν να γίνουν το έμβλημα μιας «φτωχής πλήν τίμιας και υπερήφανης» Ελλάδας που φεύγει, όπως τα καλύτερά μας χρόνια, με αγιόκλημα και γιασεμί...), για να πω κάτι απλό: Το λιγνίτη, το «εθνικό μας καύσιμο», δεν τον «τελειώνει» ούτε η κυβέρνηση, ούτε η ΔΕΗ. Τον έχει τελειώσει η ενεργειακή πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην οποία ανήκουμε και η οποία, ναι, έχει ως στρατηγική της την πράσινη ενεργειακή μετάβαση για να αντιμετωπίσει την κλιματική κρίση.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι με την πολιτική της Ε.Ε., δηλαδή με τη σταδιακή αλλά σταθερή απόσυρση δικαωμάτων ρύπων, το κόστος ανά τόνο διοξειδίου έχει εκτοξευθεί σε τέτοια επίπεδα, ώστε η λειτουργία λιγνιτικών μονάδων να είναι ασύμφορη και ζημιογόνα. Επιπλέον, οι λιγνιτικές δεν έχουν ευελιξία ώστε να εκκινούν και να σταματούν εύκολα, ώστε να καλύπτουν την στοχαστικότητα των ΑΠΕ. Συνεπώς το όλο κόστος τους είναι μη ανταγωνιστικό. Για αυτό αποσύρονται από όλες τις χώρες. Σε όποιες χώρες, λόγω του ενεργειακού μείγματος, χρειάζεται να μείνουν για κάποιο διάστημα, για λόγους ασφάλειας του δικτύου, το τεράστιο αυτό κόστος κάποιος το πληρώνει και κατά κανόνα αυτός ο κάποιος είναι ο καταναλωτής.

Τα στοιχεία αυτά έχουν δημοσιοποιηθεί και στη χώρα μας και δεν έχω δει κάποια τεκμηριωμένη αντίθετη άποψη. Δεν χρειάζεται άλλωστε να είναι κανείς ειδικός. Αρκεί να δεί ότι η πλέον σύγχρονη λιγνιτική μονάδα, η Πτολεμαϊδα 5, η οποία έχει και το μικρότερο λειτουργικό κόστος από κάθε άλλη λιγνιτική μονάδα, δεν κατάφερε τον τελευταίο χρόνο να λειτουργήσει παρά ελάχιστα. Γιαυτό άλλωστε η ΔΕΗ της αλλάζει καύσιμο και περνάει στο φυσικό αέριο.

Με λίγα λόγια, ο λιγνίτης στην ουσία έχει τελειώσει εκ των πραγμάτων. Και θα τελειώσει και τυπικά όταν ο Διαχειριστής κρίνει ότι αυτό είναι ασφαλές. Κατά τα λοιπά, η συζήτηση που έχει νόημα είναι το πως θα δομηθεί το ενεργειακό ισοζύγιο της χώρας τρέχοντας πιο γρήγορα προς τη νέα κατεύθυνση. Για παράδειγμα: Γιατί καθυστερούμε τόσο πολύ στην εγκατάσταση σταθμών αποθήκευσης όταν άλλες γειτονικές χώρες τρέχουν με μεγάλες ταχύτητες και οι καταναλωτές τους απολαμβάνουν τα σχετικά οφέλη;