Σε ξένα χέρια η διοίκηση

Αυτά που συμβαίνουν περί την Ελλάδα και στην Ελλάδα τα δύο τελευταία χρόνια είναι ιστορικά και κάποια στιγμή θα αρχίσουν να εμφανίζονται βιβλία για τα γεγονότα, την εξέλιξή τους, τις επιπτώσεις, τις απόπειρες αντιμετώπισης του φαινομένου και τα αποτελέσματά τους. Βιβλία πολιτικά, οικονομικά, ιστορικά, ακόμη και μυθιστορήματα, καθώς δεν υπάρχει καταγεγραμμένο προηγούμενο κατά το οποίο μια μικρή, άκρως προβληματική και αντικειμενικά αδύναμη χώρα κρατάει σε ομηρία ολόκληρη τη Δύση.

Αυτό έγινε αντιληπτό την προηγούμενη Τετάρτη όταν τον καταιγισμό δηλώσεων και εκτιμήσεων των προηγουμένων ημερών, που ήθελαν την Ελλάδα να χρεοκοπεί άμεσα και να βγαίνει από την Ευρωζώνη, τον διαδέχθηκε ένας ορυμαγδός νέων δηλώσεων, σύμφωνα με τις οποίες μία ελληνική χρεοκοπία θα ενεργοποιούσε δυνάμεις καταστροφής για όλη την Ευρώπη, πιθανώς και τις ΗΠΑ και επομένως δεν θα πρέπει να αφεθεί η χώρα μας να καταρρεύσει. Ετσι, φτάσαμε στην τηλεδιάσκεψη και τους όρκους πίστης μεταξύ Μέρκελ, Σαρκοζί και Παπανδρέου.

Ωστόσο, θα ήταν εξαιρετικά επιπόλαιο να θεωρηθεί ότι δεν πρόκειται κανείς πλέον να απειλήσει την Ελλάδα με έξοδο από το ευρώ. Η ανακοίνωση που εκδόθηκε μετά την τηλεδιάσκεψη μπορεί να επισημαίνει πως οι τρεις συμφώνησαν ότι «η Ελλάδα είναι αναπόσπαστο μέρος της Ευρωζώνης», αλλά σε αυτήν προστίθεται ακόμη ότι «η Ελλάδα είναι αποφασισμένη να ανταποκριθεί σε όλες της τις υποχρεώσεις έναντι των εταίρων της, διασφαλίζοντας έτσι την πλήρη εφαρμογή του προγράμματος στήριξης».

Μπορεί δηλαδή να υποθέσει καποιος ότι αν η Ελλάδα δεν ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της έναντι των εταίρων, δεν θα διασφαλίσει την πλήρη εφαρμογή του προγράμματος στήριξης (της 21ης Ιουλίου) και, άρα, δεν θα παραμείνει αναπόσπαστο μέρος της Ευρωζώνης…

Παράλληλα γίνεται σαφές ότι οι Ευρωπαίοι εταίροι - δανειστές έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η χώρα μας αδυνατεί να ανταποκριθεί με τις δικές της δυνάμεις στις δεσμεύσεις που ανέλαβε, πρώτον, γιατί δεν έχει την πολιτική βούληση, δεύτερον, γιατί το πολιτικό δυναμικό της δεν έχει την ικανότητα και, τρίτον, δεν διαθέτει τους μηχανισμούς που θα υλοποιήσουν όρους και αποφάσεις.

Το πρώτο υποτίθεται πως διευθετήθηκε με την υπόσχεση της ελληνικής κυβέρνησης ότι θα τηρεί τις υποσχέσεις της, για το δεύτερο δεν μπορούν να γίνουν πολλά πράγματα και απόδειξη ο ολέθριος χειρισμός της κυβέρνησης στο θέμα της έκτακτης φορολόγησης των ακινήτων που μεταξύ Κυριακής και Τετάρτης αναπροσαρμόστηκε σημαντικά προς τα πάνω, πυροδοτώντας μεγάλες αντιδράσεις. Το τρίτο αντιμετωπίζεται με την «απόβαση» κοινοτικών υπαλλήλων στην Αθήνα, προκειμένου να υποκαταστήσουν την άχρηστη κρατική μηχανή.

Πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι η διοίκηση της χώρας περνάει με όλο και πιο γρήγορους ρυθμούς στα χέρια των εταίρων και τους επόμενους μήνες το πρόσωπο που θα συγκεντρώνει την προσοχή των μίντια θα είναι ο Γερμανός Χορστ Ράιχενμπαχ, ο επικεφαλής της ομάδας δράσης (task force) που στέλνει η Κομισιόν στην Ελλάδα προκειμένου να βοηθήσει στην επιτάχυνση της απορρόφησης των κοινοτικών κονδυλίων (ΕΣΠΑ) και στην αναδιάρθρωση της ελληνικής οικονομίας. Κάποιοι ήδη τον αποκαλούν «σκιώδη πρωθυπουργό», αλλά ας μην βιαζόμαστε, ούτε να υπερβάλλουμε. Το γεγονός όμως ότι θα είναι επικεφαλής 200 περίπου στελεχών και θα έχει τη στήριξη της Κομισιόν στη σημερινή συγκυρία, τον καθιστά σημαντικό παράγοντα.

Θα πρέπει επίσης να θυμόμαστε ότι ο κομισάριος της Ευρωπαϊκης Επιτροπής για την ενέργεια, ο επίσης Γερμανός Γκούντερ Οτινγκερ, αναφέρθηκε τις προάλλες στην αποστολή άλλων 200 περίπου υπαλλήλων στην Ελλάδα για να βοηθήσουν στον περιορισμό της φοροδιαφυγής και στην προώθηση των αποκρατικοποιήσεων.

Από την πλευρά της, προχθές η υπουργός Προϋπολογισμού της Γαλλίας, Βαλερί Πεκρές, μίλησε για Γάλλους φοροτεχνικούς και τελωνειακούς που θα συμβάλλουν στη συγκρότηση ενός αξιόπιστου φοροεισπρακτικού μηχανισμού στην Ελλάδα. Αν προστεθούν οι συνεχείς έλεγχοι της τρόικας, οι αποφάσεις περί ελέγχου και έγκρισης των προϋπολογισμών των χωρών της Ευρωζώνης από τις Βρυξέλλες και οι κινήσεις γενικά για κοινή οικονομική διακυβέρνηση, γίνεται σαφές ότι τα μεν πολιτικά περιθώρια στενεύουν, η δε διοίκηση περνάει στα χέρια των Ευρωπαίων.

Ευτυχώς ίσως, κατά μία άποψη.

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 18/9/2011)