Ανεξέλεγκτη αποσταθεροποίηση;

Αυτή τη φορά η διαπίστωση ότι δεν υπάρχουν περιθώρια αναβολής ή χρονοτριβής για την Ευρωζώνη είναι μία διαπίστωση που αντιστοιχεί απολύτως με τη σκληρή πραγματικότητα, καθώς δύο σημαντικές κρίσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη θα επηρεασθούν αποφασιστικά από τις αποφάσεις της προσεχούς Πέμπτης:

Η διαμάχη Ομπάμα - Ρεπουμπλικάνων στις ΗΠΑ κορυφώνεται και είναι βέβαιο ότι το ευρύ μέτωπο που επιδιώκει την ακύρωση της δημοσιονομικής και κοινωνικής πολιτικής του Λευκού Οίκου θα διευκολυνθεί αν απέναντι του έχει μία διχασμένη Ευρωζώνη, όπου η Γερμανία, η Φινλανδία, η Ολλανδία και η Αυστρία θα μπλοκάρουν την αναπόφευκτη πορεία προς την ποσοτική επέκταση. Αντίθετα, μια Ευρωζώνη που θα εναρμονίζεται σταδιακά με τις επιλογές της Ουάσιγκτον θα αποτελεί στρατηγικό πλεονέκτημα για τον Ομπάμα.

Δεύτερον, η Ιταλία παραμένει ο πιο αδύναμος κρίκος της Ευρωζώνης, καθώς η δημοσιονομική κρίση συμπίπτει με τη σκληρή πολιτική αντιπαράθεση για εξαναγκασμό του Μπερλουσκόνι να αποχωρήσει εδώ και τώρα. Αν στη Σύνοδο Κορυφής υπάρξει η απαιτούμενη αποφασιστικότητα, τότε ο Μπερλουσκόνι θα προβάλλει ακόμη περισσότερο ως παραφωνία στην προσπάθεια για διάσωση της χώρας και θωράκιση της ΟΝΕ. Αντίθετα, αν οι «17» δεν σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, τότε μία παρατεταμένη σκληρή πολιτική σύγκρουση στην Ιταλία θα ακυρώσει όλες τις αποφάσεις για δημοσιονομική εξυγίανση, οι αγορές θα κλιμακώσουν την πίεση τους, προκαλώντας ντόμινο σε Ισπανία, Βέλγιο και Γαλλία.

Ετσι, με βάση τα παραπάνω δεν είναι ούτε τυχαίο ούτε συμπτωματικό ότι ο πρώην καγκελάριος Κολ τοποθετείται δημόσια με σκληρή γλώσσα για την πολιτική της Μέρκελ στην Ευρωζώνη, καθώς ακόμη και οι αντιδράσεις της στην απόφαση Βαν Ρομπάι να συγκαλέσει τη Σύνοδο Κορυφής προκαλούν από μόνες τους σοβαρή ανησυχία.

Οι θερινές διακοπές χρησιμοποιούνται από την Καγκελάριο ως εργαλείο στην τακτική καθυστέρησης που ακολουθεί. Πέρσι, μετά τη συγκρότηση του Προσωρινού Μηχανισμού EFSF, επέβαλε παρατεταμένες διακοπές για να επανέλθει δριμύτερη τον Οκτώβριο, εξαναγκάζοντας το Σαρκοζί να προσυπογράψει τη φόρμουλα συμμετοχής ιδιωτών στις διασώσεις χωρών που δεν έχουν βιώσιμο χρέος.

Φέτος, επιχείρησε μέχρι και την τελευταία στιγμή να ανεβάσει ξανά το έργο «Ραντεβού το Σεπτέμβριο» χωρίς επιτυχία, καθώς ουδείς πλέον πιστεύει ότι το πρόβλημα είναι η επικύρωση του νέου δανείου προς την Ελλάδα.

Είναι φανερό ότι δύο προοπτικές ανοίγονται για τη Σύνοδο Κορυφής της Πέμπτης:

Να υπάρξουν αποφάσεις με συνολικές σταθεροποιητικές επιπτώσεις.

Να μη σταθούν οι «17» στο ύψος των περιστάσεων, με τη διαπραγμάτευση να συνεχίζεται εν μέσω θέρους υπό τη συνεχή πίεση των αγορών στην πλειονότητα των χωρών-μελών της Ευρωζώνης, με τον Ομπάμα να αναμειγνύεται στη διαπραγμάτευση σε μεγαλύτερο βαθμό από ότι μέχρι τώρα.

Το ανησυχητικό στην εν εξελίξει κρίση είναι ότι δεν διαφαίνεται συμβιβαστική εκδοχή ουσιαστικής θωράκισης της Ευρωζώνης και ταυτόχρονης διαφύλαξης της βαριά τραυματισμένης αξιοπιστίας του κυβερνητικού συνασπισμού στο Βερολίνο.

Αν μη τι άλλο, η Βόρεια Μέρκελ και ο Νότιος Μπερλουσκόνι έχουν ένα κοινό σημείο: Η ανάσχεση του ντόμινο αποσταθεροποίησης στην Ευρωζώνη απειλεί να ακυρώσει το δημαγωγικό-λαϊκιστικό πολιτικό τους λόγο και να τερματίσει την παραμονή τους στην εξουσία δύο χρόνια πριν από τις κρίσιμες εκλογικές αναμετρήσεις του 2013, τον Ιούνιο στην Ιταλία και το Σεπτέμβριο στη Γερμανία.

Υπερατλαντικές επιπτώσεις

Η διαμάχη Ομπάμα - Ρεπουμπλικανών στις ΗΠΑ κορυφώνεται και είναι βέβαιο ότι το ευρύ μέτωπο που επιδιώκει την ακύρωση της δημοσιονομικής και κοινωνικής πολιτικής του Λευκού Οίκου θα διευκολυνθεί αν απέναντι του έχει μία διχασμένη Ευρωζώνη, όπου η Γερμανία, η Φινλανδία, η Ολλανδία και η Αυστρία θα μπλοκάρουν την αναπόφευκτη πορεία προς την ποσοτική επέκταση. Αντίθετα, μια Ευρωζώνη που θα εναρμονίζεται σταδιακά με τις επιλογές της Ουάσιγκτον θα αποτελεί στρατηγικό πλεονέκτημα για τον Ομπάμα.

(ΗΜΕΡΗΣΙΑ, 18/7/2011)