Γιατί η απόφαση για την τιμή του ΝΟΜΕ έχει ιστορική σημασία

Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια διενέξεων και αντιπαραθέσεων για τα κόστη της ΔΕΗ, η απόφαση για τον καθορισμό της τιμής εκκίνησης των δημοπρασιών ΝΟΜΕ έρχεται να δώσει μια οριστική και αδιαμφισβήτητη απάντηση. Θυμίζουμε ότι με αφορμή τα κόστη παραγωγής της ΔΕΗ υπάρχει μια συζήτηση που χρονικά ξεκίνησε πριν από περίπου 10 χρόνια όταν και απελευθερώθηκαν τα τιμολόγια της Υψηλής Τάσης με την υποχρέωση της ΔΕΗ να διαπραγματευτεί ελεύθερα με τη βιομηχανία τις νέες χρεώσεις. Έκτοτε και καθώς η βιομηχανία θεώρησε δυσβάσταχτο το τότε Α-150 ξεκίνησε η συζήτηση για τα πραγματικά κόστη παραγωγής της ΔΕΗ αλλά και για το ποιες χρεώσεις θα πρέπει να συνυπολογίζονται για τους μεγάλους βιομηχανικούς πελάτες με συγκεκριμένο προφίλ κατανάλωσης.

Ένα από τα προβλήματα που τέθηκαν επί τάπητος είναι ποια κόστη πρέπει να αποτελούν τη βάση για τον υπολογισμό των χρεώσεων της βιομηχανίας. Στο ερώτημα αυτό η απάντηση που δόθηκε ήταν ότι για πελάτες με συγκεκριμένο προφίλ όγκου αλλά και κατανάλωσης, η αφετηρία για την τιμολόγηση των ανταγωνιστικών χρεώσεων θα πρέπει να είναι το  μεταβλητό λιγνιτικό κόστος: πχ οι χαλυβουργίες που έχουν ευέλικτη λειτουργία και μπορούν να προσαρμόσουν τις μεγάλες καταναλώσεις τους σε ώρες χαμηλής αιχμής ευνοώντας την ομαλή λειτουργία των λιγνιτικών μονάδων, πρέπει να χρεώνονται ανάλογα.

Όλα αυτά αποτέλεσαν αντικείμενο συζητήσεων διαβουλεύσεων και αντεγκλίσεων, σε ένα δημόσιο διάλογο ο οποίος εν πολλοίς κατέληξε στο συμπέρασμα ότι πράγματι η βιομηχανία εμφανίζει ιδιαιτερότητες που καθιστούν την τιμολόγησή της ένα σύνθετο εγχείρημα. Και εάν ως προς τη μεθοδολογία και τους παράγοντες που θα πρέπει να συνυπολογίζονται είχε πράγματι υπάρξει πρόοδος (κάτω από τις πιέσεις των δανειστών) το βασικό ζητούμενο, δηλαδή ο προσδιορισμός του μεταβλητού κόστους παραγωγής της ΔΕΗ παρέμενε ερωτηματικό.

Υπό αυτήν την έννοια η υπουργική απόφαση που καθορίζει το μεταβλητό λιγνιτικό κόστος στα 27,76 ευρώ η μεγαβατώρα (για τα μεταβλητά κόστη ορυχείων, αγοράς καυσίμων, ειδικό τέλος λιγνίτη, ειδικό κόστος εκκίνησης, μεταβλητά κόστη λειτουργίας και συντήρησης) έρχεται να επιβεβαιώσει ότι οι τιμές που δόθηκαν πχ στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων της ΔΕΗ με τη βιομηχανία δεν ήταν κάτω από το κόστος, όπως συχνά υποστήριζαν κάποιες πλευρές εντός της εταιρείας (κυρίως οι συνδικαλιστές αλλά όχι μόνο).

Δηλαδή έχουμε μια απόφαση με ιδιαίτερη βαρύτητα καθώς έρχεται ως επιστέγασμα της συζήτησης η οποία ξεκίνησε με το άνοιγμα της αγοράς της υψηλής τάσης και κράτησε περίπου μία δεκαετία, για το κόστος παραγωγής της ΔΕΗ και την τιμολόγηση της βιομηχανίας.