Μεταρρύθμιση σοκ ή κατάρρευση;

Αν πέρυσι η κυβέρνηση είχε επιχειρήσει την αναγκαία μεταρρύθμιση - σοκ η κατάσταση τώρα θα ήταν υπό έλεγχο και πολύ πιθανόν η επιστροφή στις αγορές σε ορατό ορίζοντα.

Επιπλέον, θα μπορούσαμε να διαπραγματευόμαστε με την ευρωζώνη τη δημιουργία προϋποθέσεων βιώσιμης διαχείρισης του χρέους, όχι με την πλάτη στο τοίχο και μοναδικό όπλο το δίλημμα αν «αυτοκτονήσουμε» εμείς υπάρχει κίνδυνος να τραυματιστείτε κι εσείς...

Η κοινή λογική μοιάζει με τη βαρύτητα, μπορείς να αναστείλεις την επίδρασή της, με κόστος αλλά δεν μπορείς να την εξουδετερώσεις για πάντα.

Κατά συνέπεια όσο πιο πολλά καύσιμα καταναλώσεις για να σηκώσεις ψηλά ένα φορτίο με τόσο μεγαλύτερη φόρα θα πέσει όταν εξαντληθούν τα καύσιμα.

Το βασικό πρόβλημα της Ελλάδας συνίσταται στην εξίσωση: Χαμηλά κρατικά έσοδα, μείον υψηλές κρατικές δαπάνες, μείον κόστος διαφοράς, μείον ισχνή ιδιωτική οικονομία, επί υψηλό δημόσιο χρέος ίσον χρεοκοπία...

Αν π.χ. πέρυσι αντί της διατήρησης των χιλιάδων άχρηστων οργανισμών του δημοσίου και των θέσεων εργασίας που απασχολούν είχε επιλεγεί η περικοπή 25-30 δισ. από τον προϋπολογισμό των 75 δισ. ευρώ με ταυτόχρονη μείωση της φορολογίας, ιδιωτικοποιήσεις και μεταρρυθμίσεις, ίσως τώρα να βλέπαμε φως στην άκρη του τούνελ...

Αυτό που καταφέραμε σαν κοινωνία ένα χρόνο τώρα είναι να ξοδέψουμε «λίπος» σε λάθος πορεία, «λίπος» που είναι απαραίτητο για την επανεκκίνηση.

Όπως λέμε από αυτή τη στήλη από πέρυσι, όσο καθυστερούμε τη δραστική μείωση του δημοσίου και τις ιδιωτικοποιήσεις τόσο περισσότερο κράτος θα χρειαστεί να κόψουμε στο μέλλον, με τρόπο περισσότερο ανεξέλεγκτο.

Η διαγραφή του χρέους, η επιστροφή στη δραχμή και η μετατροπή της χώρας σε Β. Κορέα, που βλέπει σαν σανίδα σωτηρίας ο σκληρός πυρήνας της κομματοκρατίας δεν μοιάζει με πιθανό σενάριο. Δεν μπορεί όμως κάποιος να το αποκλείσει εντελώς σαν αποτέλεσμα σειράς ατυχών συμπτώσεων και κακών χειρισμών εντός και εκτός της χώρας...

Παιγνίδι εκβιασμών...

Τις τελευταίες εβδομάδες κορυφώνεται ένα παιγνίδι εκβιασμών μεταξύ της ελληνικής πλευράς και των ευρωπαίων που έχουν αναλάβει το ρόλο να επωμιστούν το ελληνικό χρέος για να αποφευχθεί μια κατάρρευση.

Η ελληνική πλευρά φαίνεται να επιδιώκει μια συνολική λύση του ζητήματος του χρέους της ευρωζώνης μέχρι τέλος Ιουνίου, εντός της οποίας ελπίζει να οριοθετήσει ένα πλάνο βιώσιμης αντιμετώπισης του δικού μας χρέους.

Η ευρωπαϊκή πολιτική ηγεσία που χειρίζεται το θέμα βρίσκεται ανάμεσα σε μια κοινή γνώμη που δυσανασχετεί με την οικονομική στήριξη του άσωτου νότου και την πιθανότητα ναυαγίου του ευρώ από την άλλη, με ό,τι και αν αυτό σημαίνει για τις προσδοκίες των ισχυρών οικονομιών της ζώνης για βαρύτητά τους στις εξελίξεις της παγκόσμιας οικονομίας.

Ο Ταλεϋράνδος, ο Γάλλος διπλωμάτης που υπηρέτησε Βουρβόνους και Ναπολέοντα και μετά την ήττα της Γαλλίας κατάφερε να μετέχει στην πλευρά των νικητών, με το επιχείρημα πως αυτός που έχασε είναι στην Αγ. Ελένη, έλεγε πως Η τέχνη της πολιτικής είναι να προβλέπεις το αναπόφευκτο και να επισπεύδεις την εμφάνιση του, έλεγε ακόμη πως, o λόγος δόθηκε στον άνθρωπο για να κρύβει τις σκέψεις του.

Η ελληνική πλευρά καθώς είναι σε θέση ταμειακής αδυναμίας οφείλει να ελέγχει την παρόρμηση να παραστήσει τον Ταλεϋράνδο...

Πολύ περισσότερο στο εγχώριο πολιτικό σκηνικό κάποιοι οφείλουν να γνωρίζουν πως η διαχωριστική γραμμή μεταξύ του να χαρακτηριστεί κάποιος «Πλαστήρας» ή «Χατζηανέστης» στις κρίσιμες περιόδους είναι πολύ λεπτή και ο ρόλος της τύχης καθοριστικός...

(Capital, 30/05/11)