Τραυματισμός εργάτη στο Ορυχείο Καρδιάς της ΔΕΗ

Νέο εργατικό ατύχημα σημειώθηκε χτες στο Ορυχείο Καρδιάς, στο Λιγνιτικό Κέντρο Δυτικής Μακεδονίας (ΛΚΔΜ), στην Κοζάνη. Πρόκειται για ένα 31χρονο μόνιμο εργαζόμενο της ΔΕΗ με ειδικότητα λιπαντή, ο οποίος τραυματίστηκε κατά την διάρκεια των εργασιών λίπανσης (γρασαρίσματος) ενός εκσκαφέα.

Σύμφωνα με πληροφορίες, από άγνωστη μέχρι στιγμής αιτία, ο καδοτροχός έκανε περιφορά με αποτέλεσμα να πιαστούν τα ρούχα του εργαζόμενου στον συμπλέκτη του μηχανήματος, να στριμωχτεί ανάμεσα στα σίδερα και να τραυματιστεί. Ο εργαζόμενος που υπέστη πολλαπλά κατάγματα, αρχικά μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο της Κοζάνης, όπου υποβλήθηκε σε μια πρώτη χειρουργική επέμβαση και στη συνέχεια διασωληνωμένος διεκομίσθηκε στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, όπου και νοσηλεύεται.

Για το θέμα αυτό το Σωματείο "Σπάρτακος" επισημαίνει τα εξής, «Μεγάλη Εβδομάδα ετούτη που διανύουμε, εβδομάδα κατάνυξης και ηρεμίας, αλλά δύσκολο να «Αγιάσεις» σε έναν χώρο όπου ο κίνδυνος καραδοκεί κάθε στιγμή, κάθε λεπτό.

Δυστυχώς ένα ακόμα εργατικό ατύχημα, αυτή τη φορά στο Ορυχείο Καρδιάς με θύμα έναν νέο σε ηλικία εργαζόμενο στο συνεργείο συντήρησης μηχανημάτων (λιπαντής) που τραυματίστηκε σοβαρά, προκαλεί εκ νέου αναστάτωση και εγείρει ζητήματα που άπτονται της υγείας και ασφάλειας των εργαζόμενων.

Η έλλειψη προσωπικού στους χώρους εργασίας της ΔΕΗ αποτελεί χρόνιο και μείζον ζήτημα για το οποίο το συνδικάτο κραυγάζει σε κάθε ευκαιρία γνωρίζοντας πολύ καλά ότι αποτελεί την πηγή πολλών κακών. Μεταξύ αυτών και η πλημμελής εκπαίδευση των εργαζόμενων με αποτέλεσμα να δημιουργούνται επισφαλής συνθήκες για τους ιδίους αλλά και για τους συναδέλφους τους.

Ο ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ έχοντας δώσει διαχρονικά και άοκνα καθημερινό αγώνα ώστε να διασφαλιστούν οι καλύτερες δυνατές συνθήκες εργασίας για τους εργαζόμενους και έχοντας στείλει πολλάκις το μήνυμα ότι κανένας εργαζόμενος δεν πρέπει να εκτελεί εργασία όταν δεν έχουν κατοχυρωθεί τα αυτονόητα, κρούει για μία ακόμα φορά τον κώδωνα του κινδύνου προς κάθε κατεύθυνση.

Ο ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ εύχεται ταχεία ανάρρωση τον συνάδελφο με την προσδοκία ότι με τη συνεχόμενη συνδρομή και συμβολή όλων μας, στους χώρους εργασίας θα έχουμε πάντα Ανάσταση και όχι ημέρες παθών».