Μεταξύ αερίων και «αερίων»

Στα πλαίσια της διεθνούς πολεμικής στρατηγικής, η Ρωσία επιδιώκει να σφυρηλατήσει ισχυρότερους δεσμούς με διάφορα μέλη της Ε.Ε., συμπεριλαμβανομένου της Κύπρου, της Ελλάδας και της Ουγγαρίας.  Δίνοντας κεντρικό ρόλο στο φυσικό αέριο και στις σφαίρες επιρροής, ο Ούγγρος πρωθυπουργός, Βίκτορ Ορμπάν, στην τελευταία συνάντηση με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, παραδέχτηκε την επίσημη πρόθεση της Ουγγαρίας να συμμετέχει στο TurkishStreamProject.  Ο εν λόγω αγωγός θα μεταφέρει Ρωσικό φυσικό αέριο από τη Μαύρη Θάλασσα διαπερνώντας την επικράτεια της Τουρκίας, και θα καταλήγει σε Ελλάδα, Σερβία και Ουγγαρία. Παράλληλα, η επερχόμενη επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στο Κρεμλίνο, αφήνεται να νοηθεί από Ρώσους αξιωματούχους ότι θα δώσει ώθηση στις συνομιλίες για τον Τουρκικό Αγωγό καθώς και στην άμβλυνση των Ευρωπαϊκών κυρώσεων προς τη Ρωσία. Σημειώνεται πάντως ότι στο παρόν στάδιο η Ρωσία αποκλείει, αυτή τη χρονική στιγμή, το ενδεχόμενο οποιασδήποτε βοήθειας προς την Ελλάδα, χωρίς αυτό να αποτελεί τελεσίγραφο. Η επίσκεψη του Νίκου Αναστασιάδη στη Μόσχα, παρόλο τον θετικό αντίκτυπο που αποκόμισαν οι δύο πλευρές, επισκιάστηκε από το θάνατο του ηγέτη της φιλοδυτικής αντιπολίτευσης, Μπορίς Νεμτσόφ.  Είναι προφανές ότι η Δύση μαζί με τους συμμάχους της επιχειρούν την αποσταθεροποίηση της Ρωσίας, είτε μέσω κυρώσεων είτε με ενδεχόμενη χειραγώγηση των τιμών του πετρελαίου. Ακολουθώντας αυτό το σενάριο, ο Νεμτσόφ θα αποτελούσε τον Δούρειο Ίππο για την αποσταθεροποίηση της Ρωσίας εκ των έσω, αναξέοντας το αδύνατο σημείο του Πούτιν, την ελευθερία του λόγου.

Η ιστορία διδάσκει ότι η μόνη πετυχημένη διέξοδος από αυτό τον λαβύρινθο παραμένει η αναπτέρωση του εθνικού φρονήματος και η καθολική συσπείρωση γύρω από τον ηγέτη. Απτό παράδειγμα η εδραίωση της, μέχρι τότε, αποτυχημένης πολιτικής (σ.σ. κρίνεται εκ της υπάρχουσας κοινωνικής αποδοχής) τής -επί  Μάργκαρετ Θάτσερ- Αγγλικής κυβέρνησης αφότου επενέβη στα νησιά Φώκλαντ το 1982, επανακτώντας τη χαμένη αίγλη του Ηνωμένου Βασιλείου.

Επομένως, όποια πλευρά κι αν σκηνοθέτησε αυτό το έργο, ήθελε τη Ρωσία να ελαύνει στην Ευρώπη. Οι αμφίρροπες κινήσεις από όλους τους πρωταγωνιστές, παρακινούν το αποτέλεσμα στην τυχαιότητα της στιγμής με το χτίσιμο συμμαχιών να κρίνεται ως… ρευστό.

* Γιώργος Χριστοφόρου, Μαθηματικός - Αναλυτής

(philenews.com)