Π. Τσικούρας: Εκεί που μας χρωστάγανε, μας πήραν και το βόδι στην αποθήκευση

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της Κυριακής την προηγούμενη εβδομάδα δημοσίευσε άρθρο που δείχνει την Ελλάδα, πρωτοπόρα στις ΑΠΕ, μέσα στην πρώτη τριάδα παγκοσμίως στις εγκαταστάσεις φωτοβολταϊκών, να είναι προτελευταία στην Ευρώπη στις εγκαταστάσεις μπαταριών.

Κάποιοι  στο Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας,  αναρωτιούνται:

«Τι συμβαίνει με την αποθήκευση; Όντως αργήσαμε;»

Θα μπορούσα να πω: «Αφήστε τους να αναρωτιούνται .» Αλλά συνεχίζουν :

«Το κόστος των μπαταριών πέφτει συνεχώς. -32% το 2025 έναντι του 2021. Αν τρέχαμε να επιδοτήσουμε τις μπαταρίες πολύ νωρίς, θα τις χρυσοπληρώναμε.»

Το επιχείρημα, όμως, καταρρέει από μόνο του.

Πρώτον, τις επιδοτήσατε ήδη από το 2023, όταν κάνατε τους πρώτους διαγωνισμούς. Ενώ θα μπορούσατε να προχωρήσετε σε ανοιχτές προσκλήσεις για stand-alone συστήματα χωρίς καμία επιδότηση, όπως ζητούσαν τα χιλιάδες MW αποθήκευσης που ήταν κατατεθειμένα στη ΡΑΑΕΥ ήδη από το 2019 . Εσείς επιλέξατε τον δρόμο των επιδοτούμενων διαγωνισμών.

Δεύτερον, οι ενδιαφερόμενοι για να κατασκευάσουν stand-alone συστήματα δεν ζητούν καμία επιδότηση. Δεν πληρώνει ούτε ο καταναλωτής ούτε το κράτος. Οι επενδύσεις αυτές αγοράζουν και πωλούν ενέργεια στο Χρηματιστήριο Ενέργειας και αμείβονται από την ίδια την αγορά.

Άρα, δεν υπήρχε κανένα θέμα επιδότησης. Ούτε υπήρχε κανένας λόγος να μην επιτραπεί η ελεύθερη ανάπτυξή τους, όπως εξακολουθείτε να κάνετε, παρά τους κοινοτικούς κανονισμούς και τις κοινοτικές οδηγίες.

Τρίτον, Καταλάβετε  ότι οι μπαταρίες είναι τεχνολογικό προϊόν. Και, όπως κάθε τεχνολογικό προϊόν στην ιστορία, η τιμή τους μειώνεται συνεχώς.

Στο παρακάτω διάγραμμα παρουσιάζονται οι τιμές έξι διαφορετικών τεχνολογικών προϊόντων.Των μπαταριών λιθίου, των υπολογιστών, των σκληρών δίσκων, των τηλεοράσεων και των smartphones.

Αν ακολουθήσουμε αυτή τη λογική, τότε :

Δεν θα αγοράζαμε σκληρούς δίσκους μέχρι να πέσουν κι άλλο οι τιμές τους.

Θα χρησιμοποιούσαμε ακόμη λογαριθμικούς κανόνες μέχρι να γίνουν αρκετά φθηνοί οι υπολογιστές.

Θα επικοινωνούσαμε με τηλέγραφο μέχρι να πέσουν οι τιμές των smartphones.

Και, φυσικά, θα βλέπαμε ακόμη μαυρόασπρη τηλεόραση, περιμένοντας να γίνουν αρκετά ανταγωνιστικές οι τιμές των έγχρωμων.

Αν αυτή ήταν η λογική της οικονομίας, καμία τεχνολογική επένδυση δεν θα είχε πραγματοποιηθεί ποτέ.

Η αξιολόγηση μιας επένδυσης δεν γίνεται ποτέ συγκρίνοντας τη σημερινή τιμή της με εκείνη που πιθανόν θα έχει στο μέλλον.Γίνεται αποκλειστικά με βάση τα έσοδα ή την εξοικονόμηση που παράγει από την πρώτη ημέρα λειτουργίας της.

Έτσι, μία μπαταρία μπορεί πριν από τρία χρόνια να ήταν πολύ ακριβότερη, αλλά να απέσβενε το κόστος της μέσα σε έναν χρόνο.

Αντίθετα, μία μπαταρία που του χρόνου θα είναι 33% φθηνότερη μπορεί να χρειάζεται πέντε χρόνια για να αποσβεστεί, επειδή στο μεταξύ θα έχουν αλλάξει πλήρως οι συνθήκες της αγοράς.

Η τιμή αγοράς είναι μόνο ένας από τους παράγοντες.

Η απόδοση της επένδυσης είναι εκείνη που καθορίζει αν συμφέρει ή όχι.

Και, σε κάθε περίπτωση, το αν μία επένδυση είναι συμφέρουσα το αποφασίζουν η αγορά και οι επενδυτές, όχι οι κακοπληροφορημένοι γραφειοκράτες, οι καρεκλοκένταυροι των υπουργείων. Τουλάχιστον σε μία οικονομία που θέλει να ονομάζεται φιλελεύθερη και όχι κρατικά κατευθυνόμενη.

Αυτός που πιστεύει ότι στην Ελλάδα, μέχρι την 1/4/2026, εγκαταστάθηκαν μόλις 34 MWh μπαταριών επειδή ήταν... ακριβές, οφείλει να εξηγήσει γιατί στη Βουλγαρία ήταν αρκετά «φθηνές» ώστε να εγκατασταθούν ήδη 2.500 MWh, παρότι διαθέτει πολύ λιγότερες ΑΠΕ από την Ελλάδα.

Οφείλει επίσης να εξηγήσει γιατί στη Ρουμανία οι εγκαταστάσεις έχουν ήδη φτάσει τις 3.500 MWh.

Και γιατί στην Ιταλία ξεπερνούν ήδη τις 17.000 MWh.

Τελικά, οι μπαταρίες ήταν ακριβές μόνο στην Ελλάδα ή μήπως ακριβές δεν ήταν οι μπαταρίες αλλά οι λανθασμένες πολιτικές επιλογές;

Η κατάσταση θυμίζει τον οδηγό που μπαίνει ανάποδα στην Εθνική Οδό και αναρωτιέται γιατί όλοι οι άλλοι οδηγούν στο αντίθετο ρεύμα.

Εκείνος, τουλάχιστον, είναι ένας.

Όταν όμως αυτός ο τρόπος σκέψης καθορίζει την ενεργειακή πολιτική μιας χώρας, τότε το πρόβλημα δεν είναι ότι απορεί.

Το πρόβλημα είναι ότι εξακολουθεί να βρίσκεται στη θέση  του .