Η «σχολή Σουφλιά» και η απαξίωση των διαπιστευμένων δημοσιογράφων

Τα παρακάτω, μεταξύ άλλων, τα έγραψε ο συνάδελφος Γιώργος Λιάλιος (της Καθημερινής), σε ανάρτησή του που είχε αφορμή το θάνατο του Γιώργου Σουφλιά. Είναι μια μεγάλη αλήθεια ότι έχει αλλάξει πολύ ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουν οι υπουργοί τους διαπιστευμένους δημοσιογράφους. Και ο νέος τρόπος είναι, στην ουσία, απαξιωτικός. Δεν φταίνε μόνον αυτοί. Φταίει και ο κλάδος που δέχτηκε και δέχεται να απαξιώνεται, αλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση…

Προς ώρας διαβάστε κάποια από τα σχόλια του συναδέλφου που ξεκινάει με όσα συνέβαιναν επι υπουργίας Σουφλιά, στο ΥΠΕΧΩΔΕ:

«…Σχεδόν κάθε βδομάδα είχαμε μια συνέντευξη τύπου, είτε στη Χαρίλαου Τρικούπη (για τα δημόσια έργα) είτε στην Αμαλιάδος (για τα περιβαλλοντικά ή πολεοδομικά). Η αίθουσα ήταν κάθε φορά γεμάτη… Ο Σουφλιάς θα απαντούσε εξαντλητικά σε όλες τις ερωτήσεις, ακόμα κι αν ειρωνευόταν κάποια ερώτηση με τον γνωστό του τρόπο, ή... έκανε πως δεν άκουγε.

Επίσης είχε έναν άνθρωπο δίπλα του (τον Νίκο Σιγάλα) που πάντα είχε πλήρη γνώση για το τι συνέβαινε και όταν τον καλούσες πάντα θα σήκωνε το τηλέφωνο. Αν ήξερε και μπορούσε, θα σου έδινε εικόνα. Αν δεν μπορούσε, θα σου έλεγε ότι δεν μπορούσε».

«… Δεν μπορώ παρά να σκεφτώ πόσο έχει αλλάξει εδώ και αρκετά χρόνια η αντιμετώπιση της ενημέρωσης. Από την εποχή του ΣΥΡΙΖΑ οι συνεντεύξεις τύπου άρχισαν να πεθαίνουν. Η τάση αυτή απογειώθηκε επί Νέας Δημοκρατίας και πλέον έχουμε φτάσει στο απόλυτο τέλμα: Να μη γίνεται σχεδόν καμία συνέντευξη τύπου, να μην υπάρχει ενημέρωση ούτε καν για τα βασικά, λχ όταν κατατίθενται σχέδια νόμου. Τι υπάρχει; Δελτία τύπου σαν διαφημιστικά φυλλάδια, που αναπαράγονται αμάσητα από όλα τα sites (συνήθως, "Ερωτήσεις και απαντησεις", "αλήθειες και ψέμματα" κ.ο.κ).

Υπουργοί που βγαίνουν κάθε μέρα σε κάποιο δημοσιογραφικό πρωινάδικο απέναντι σε συναδέλφους που στην καλύτερη περίπτωση έχουν μια γενική ιδέα των θεμάτων (συνήθως δεν έχουν καμία, ούτε τα κανάλια έχουν πια εξειδικευμένους ρεπόρτερ, άλλο θέμα αυτό).

… Ανεξάρτητα λοιπόν με το αν συμφωνούσε κανείς ή όχι με τον κ. Σουφλιά, η είδηση του θανάτου του, μου φέρνει στο μυαλό αυτή την αναπόφευκτη σύγκριση του τότε με το σήμερα: των πολιτικών που σέβονταν το ρόλο των δημοσιογράφων ακόμα κι αν διαφωνούσαν ή συγκρούονταν μαζί τους και των πολιτικών που απαξιώνουν τους δημοσιογράφους, ενώ ευαγγελίζονται δημόσια τη διαφάνεια... και τον αγώνα τους κατά των fake news».

Προσυπογράφω!