Κι από Δευτέρα, ραντεβού στην κόλαση...

Από το αποτέλεσμα των εκλογών εξαρτώνται πολλά, αλλά όχι όλα. Κάποια πράγματα, πολύ σημαντικά, έχουν ήδη κριθεί και μάλιστα με τρόπο αρνητικό. Την ώρα που η αδρεναλίνη των εκλογών έχει συνεπάρει τους περισσότερους και ο πολιτικός ανταγωνισμός - με τα βαρετά αλλά και τα σκαμπρόζικα - μονοπωλεί το δημόσιο λόγο και ενδιαφέρον, δυστυχώς τα πράγματα δεν μένουν στάσιμα. Κινούνται. Και πηγαίνουν προς το γκρεμό...

Την Δευτέρα το πρωϊ δεν θα έρθει το πολιτικό προσωπικό για να πιάσει το νήμα από εκεί που το άφησε η κυβέρνηση Παπαδήμου. Θα βρεί (κυριολεκτικά αυτή τη φορά) καμένη γη, καθώς η κατάσταση έχει ήδη επιδεινωθεί.

Η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε τραγική υστέρηση σε όλα τα επίπεδα. Το πρόβλημα με τα φάρμακα, που εμφανίστηκε με οξύ τρόπο ως θέμα που ακουμπάει κάθε οικογένεια, είναι ένα από τα σημάδια που δείχνουν το τι γίνεται «από κάτω». Αντίστοιχα προβλήματα, αλλού μεγαλύτερα αλλού μικρότερα, παροξύνονται σε όλο το φάσμα της οικονομικής δραστηριότητας, με κοινή αιτία την απόλυτη έλλειψη ρευστότητας. Πάρτε τα ασφαλιστικά ταμεία: έχουν κυριολεκτικά καταρρεύσει και τα –πάρα πολλά - χρήματα που χρειάζονται για να δίνουν κανονικά τις συντάξεις, απλώς δεν υπάρχουν. Πάρτε την ενέργεια: Αν δεν βρεθεί τρόπος να «μπούν» άμεσα στο σύστημα καμιά 400ριά εκατ. ευρώ, θα μείνουμε το καλοκαίρι χωρίς ρεύμα και αέριο. Πάρτε τις εισαγωγές και όλη τη βιοτεχνική δραστηριότητα: Χωρίς την ασφάλιση των συναλλαγών και χωρίς πίστωση θα σταματήσουν τα πάντα. Πάρτε τις εξαγωγές: Αν δεν δώσει το κράτος τις επιστροφές ΦΠΑ που χρωστάει στις επιχειρήσεις, θα καταρρεύσουν όλες. Πάρτε την ακτοπλοϊα: Χωρίς τα κονδύλια των επιδοτήσεων που οφείλονται στους εφοπλιστές, τα πλοία δεν θα έχουν πετρέλαιο για να κινηθούν το καλοκαίρι.

Να μη μιλήσουμε για τις τράπεζες… Μόνο και μόνο τα δεκάδες δις. ευρώ που «πέταξαν» το διάστημα αυτό από τα ταμεία τους, έχουν πριονίσει, όχι μόνον τη δυνατότητά τους να παίξουν το ρόλο για τον οποίο υφίστανται, αλλά και κάθε δυνατότητα αναθέρμανσης της ελληνικής οικονομίας.

Την ίδια στιγμή τα δημόσια οικονομικά αντί να βελτιώνονται πάνε από το κακό στο χειρότερο. Τα έσοδα του προϋπολογισμού βουλιάζουν λόγω της ύφεσης αλλά και της διάλυσης του κρατικού μηχανισμού. Στο τέλος του χρόνου κανέναν από τους στόχους του προγράμματος δεν θα έχουμε επιτύχει, ενώ η ύφεση θα έχει βαθύνει και η ανεργία θα έχει εκτοξευθεί.

Διαχείριση στην κόλαση

Όποια κυβέρνηση και αν προκύψει λοιπόν από τις εκλογές (αν θεωρήσουμε ότι οι πολιτικοί μας θα αρθούν στο ύψος των περιστάσεων και τουλάχιστον θα σχηματίσουν κυβέρνηση) έχει να αντιμετωπίσει μια κόλαση. Με τα κοινά, αλλά και κάθε μία με τα δικά της αδιέξοδα.

Μια συντηρητική κυβέρνηση, ψηφισμένη «με βαριά καρδιά» υπό την επιρροή του φόβου για το άγνωστο, αφερέγγυα καθώς τα στελέχη της βαρύνονται με προσωπική ευθύνη για τη θέση της χώρας, και ευάλωτη στην καχυποψία των πολιτών, θα έχει να αντιμετωπίσει μια ισχυρή πολιτική και κοινωνική αντιπολίτευση. Ακόμα και τα «μικροδωράκια» με τα οποία πιθανόν σκοπεύουν οι Ευρωπαίοι να προικοδοτήσουν μια «συνεννοήσιμη» κυβέρνηση, στο βαθμό που δεν θα είναι ικανά να βελτιώσουν την καθημερινότητα του πολίτη, δεν θα είναι και ικανά να αλλάξουν το κλίμα που οδήγησε στην κατάρρευση του παλιού συσχετισμού δυνάμεων. Μια τέτοια κυβέρνηση θα είναι, πιθανότατα, μια αναποτελεσματική κυβέρνηση.

Από την άλλη, μια κυβέρνηση της αριστεράς θα έχει να αντιμετωπίσει καταρχάς τον ίδιο της τον εαυτό: Τις προεκλογικές αντιφάσεις που αντικατοπτρίζουν την πραγματική διελκυστίνδα προσώπων, απόψεων και στρατηγικών που μαίνεται στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, το «πήγαινε – έλα» ανάλογα με τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων, αλλά κυρίως τις προσδοκίες που δημιούργησε στους πολίτες για λύσεις «με το κλειδί στο χέρι». Λύσεις που, όσο δεν θα έρχονται, τόσο θα οδηγούν σε μια νέα γενιά αγανακτισμένων, οι «πέτρες» των οποίων θα έχουν αυτή τη φορά διαφορετική στόχευση.

 Επιπλέον, μια αριστερή κυβέρνηση, έστω και αν εμφανιστεί συμβιβαστική και μετριοπαθής (όπως είναι το πιθανότερο), θα έχει να αντιμετωπίσει την επιθετική στάση της ηγεσίας της Ευρώπης, η οποία, ακόμα και προς ζημία των συμφερόντων της, δύσκολα θα επιτρέψει να δημιουργηθεί στους λαούς του Νότου η πεποίθηση ότι «όποιος ψηφίζει αριστερά παίρνει και περισσότερα».

Η γυναίκα του πρωτομάστορα

Δεν υπάρχει λοιπόν λύση; Εντός του παραδεκτού πλαισίου, χωρίς τεράστιο κόστος, και με βάση τις δυνάμεις και τα πρόσωπα που ξέρουμε, είναι δύσκολο να την δεί κανείς. Οι αριθμοί και οι πιθανότητες δεν είναι με το μέρος μας. Αλλά αν έχουμε μια ελπίδα, είναι να βρεθούμε εντός του ρεύματος αλλαγής των ευρωπαϊκών δεδομένων που έχει ήδη τεθεί σε κίνηση. Και όχι να βρεθούμε ξεβρασμένοι από το ίδιο αυτό ρεύμα και να αποτελέσουμε τη «γυναίκα του πρωτομάστορα», θυσία για τη θεμελίωση της νέας Ευρώπης.

Σε αυτή την δραματικά κρίσιμη στιγμή, ο ρόλος των ηγετών και των κομμάτων είναι πράγματι ιστορικός. Τη Δευτέρα το πρωί, από όποια θέση τους έχει κατατάξει ο λαός, κάθε πολιτικός αρχηγός και κάθε κόμμα, θα έχουν την Ελλάδα στα χέρια τους. Να δούμε τι θα την κάνουν…

(matrix24.gr, 17/06/2012)