Σε πόσες εβδομάδες το ένα εκατ. άνεργοι γίνονται τρία;

Στην Ελλάδα οι φορολογούμενοι, όποιοι τουλάχιστον  δεν τάχουν βρει με τους διεφθαρμένους κρατικούς υπαλλήλους και δεν φοροδιαφεύγουν, πληρώνουν φόρους Σουηδίας και εισπράττουν υπηρεσίες Ουγκάντας.

Αν τολμήσουν μάλιστα να διαμαρτυρηθούν θα πέσουν πάνω τους ορδές αριστερών οικονομολογούντων, αλαλάζοντας  πως οποιαδήποτε μείωση των φόρων που θα επιφέρει μείωση των δαπανών και του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων, θα έχει τραγικές επιπτώσεις στη ζήτηση και κατά συνέπεια στις θέσεις εργασίας του ιδιωτικού τομέα.

Δεδομένου ότι οι εισαγωγές μας είναι σχεδόν τριπλάσιες από τις εξαγωγές, οι τραγικές συνέπειες της μείωσης της ευημερίας με δανεικά πλήττουν κατά πρώτον την Κίνα και τη Γερμανία.

Αυτό το ψέμα επαναλαμβάνεται τα τελευταία τριάντα και πλέον χρόνια. Όσο υπήρχαν πρόθυμοι δανειστές γινόταν πιστευτό και απ΄ όσους το διατυμπάνιζαν, όπως όλα τα πράγματα που μας συμφέρουν έστω και αν μακροπρόθεσμα μας σκοτώνουν.

Κάποιος μπορεί να ζήσει με δανεικά μέχρι να εξαντλήσει τον κύκλο των ανθρώπων που τον δανείζει. Όταν μάλιστα «κουρέψει» και τα χρέη κάποιων εξ αυτών θα περάσουν πολλά χρόνια μέχρι να ξαναβρεί πόρτες ανοιχτές. Ποια επαναδιαπραγμάτευση λοιπόν, αφού αυτοί που τη ζητάνε έχουν φροντίσει ακούσια να κλείσουν όλες τις πόρτες.

Οι κήρυκες της μεταπολιτευτικής μας χρεοκοπίας αντί να παραδεχθούν την ήττα του μοντέλου που μας «πουλούσαν» τόσα χρόνια, θολώνουν τα νερά με θεωρίες συνωμοσίας και αντιμνημονιακές δημαγωγικές αρλούμπες.

Περί μνημονίου...

Σε κανένα δεν αρέσει ένα μνημόνιο που μειώνει το βιοτικό επίπεδο. Πόσο μάλλον αν υλοποιείται δυο χρόνια τώρα μόνο κατά το σκέλος της οριζόντιας μείωσης μισθών και συντάξεων και της αύξησης των φόρων και μοιραία επιτείνει τα αδιέξοδα της χρεοκοπίας.

Τι άλλες επιλογές έχουμε όμως, πέραν ενός άλλου μνημονίου που θα σταματήσει να πληρώνει όσους δεν έχουν δουλειά να κάνουν ή δεν κάνουν καλά στο δημόσιο και θα ανακατανείμει τους πόρους της κοινωνίας στον ιδιωτικό τομέα με παραγωγικό προσανατολισμό;

Στην Ελλάδα χτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο γιατί έχουμε βαφτίσει την κοινή λογική νεοφιλελευθερισμό. Διέξοδος όμως πέραν της παραγωγικής και εξωστρεφούς ανασυγκρότησης της οικονομίας δεν υπάρχει. Έτσι, όσο καθυστερούμε να κάνουμε τα αυτονόητα οι μισθοί όσων έχουν δουλειά θα πέφτουν, αυτοί που δεν έχουν δουλειά θα αυξάνονται και το βιοτικό επίπεδο όλων θα κατατρακυλάει. Ακόμη δεν έχουμε δει τίποτα γιατί στηρίζουν οι αποταμιεύσεις.

Ο νεοφιλελευθερισμός για κάποιον που διαθέτει στοιχειώδεις εγκυκλοπαιδικές γνώσεις είναι κάτι σαν τον ιδανικό κομμουνισμό: δεν υπάρχει πουθενά. Τώρα πως βρέθηκε να πολιορκεί την  Ελλάδα με τόσες μεραρχίες επί δεκαετίες, είναι μια άλλη ιστορία που βρίσκεται στα μυαλά της αριστεράς που όπως όλα τα σύνολα συγκροτούνται ευκολότερα εν τη αντιθέσει, απ’ ότι εν τη συνθέσει... 

Οι δημαγωγοί...

Μπορεί να διαφωνεί κάποιος  κάθετα με το ΚΚ που θέλει έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ και την προσπάθεια ανάστασης του μοντέλου που χρεοκόπησε στην πάλαι ποτέ Σοβιετία, αλλά είναι η μόνη έντιμη αντιμνημονιακή φωνή.

Τα ναι στο ευρώ, αλλά επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου ή με άλλο μείγμα αποτελούν προφάσεις εν αμαρτίαις.  Επί της ουσίας όσοι τις εκφέρουν ποντάρουν μόνο στην συμπάθεια των συγχυσμένων ψηφοφόρων και των αγανακτισμένων πελατών.

Έτσι κέρδισε τις εκλογές και ο ΓΑΠ με το σύνθημα λεφτά υπάρχουν, αλλά έφυγε «νύχτα» και από την πρωθυπουργία και από την αρχηγεία του κόμματος.

Ας υποθέσουμε πως την κερδίζουν τη συμπάθεια και την προτίμηση των «πελατών» που αποτελούν και την πλέον συγκροτημένη αντιμνημονιακή δύναμη. Τι θα κάνουν την επομένη των εκλογών με τα ταμεία του κράτους  άδεια και την πιθανότητα η ΕΚΤ να κλείσει τις στρόφιγγες και  να αδειάσουν και τα ΑΤΜ των τραπεζών;

....

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον πόσες εβδομάδες θα χρειαστούν το ένα εκατομμύριο άνεργοι να γίνουν τρία;

Τους «πελάτες» στο δημόσιο με τι θα τους πληρώνουν;

Οι συντεχνίες που υπερασπίζονται με λύσσα τα κεκτημένα από ποιους θα εισπράττουν τα παχυλά περιθώρια κέρδους με ένα κράτος χρεοκοπημένο και πολίτες απένταρους;

Οι κινητοποιήσεις στα ταξί πέρυσι συνέβαλαν στη μείωση της τουριστικής κίνησης φέτος. Μήπως φέτος θα έχουν λιγότερο εισόδημα απ’ ό,τι σε συνθήκες ανοιχτού επαγγέλματος με την οικονομική δραστηριότητα σε καλύτερη μοίρα;

Το λάθος που κάνουν οι «πελάτες» και οι συντεχνίες είναι πως βλέπουν το ιδιωτικό όφελος σε ανταγωνισμό με το κοινωνικό όφελος. Η κοινωνία λειτουργεί σαν αλυσίδα όμως, μπορείς να κερδίζεις με βιώσιμο τρόπο όταν υπάρχουν οι προϋποθέσεις να κερδίζουν και οι άλλοι.

Πηγή:www.capital.gr