Το αμερικανικό αέριο δεν το έφερε στην Ελλάδα ο Τζέφρι Πάιατ, αλλά οι φθηνές τιμές του

Ενθουσιασμένος δήλωνε ο Αμερικανός πρέσβης Τζέφρι Πάιατ (Σάββατο στο Propeller Club) για το ότι επιτέλους αμερικανικά φορτία υγροποιημένου αερίου ξεφορτώνουν στη Ρεβυθούσα. Και σαν να έλεγε  ότι συνέβαλε και ο ίδιος ως πολυπράγμων διπλωμάτης στην εξέλιξη αυτή, μιας και σύμφωνα με τον ίδιο το 2018 ήταν "η καλύτερη χρονιά μεταξύ των δύο χωρών. Και αυτό είναι τιμητικό" (για ποιον άραγε;). 

Είναι όμως έτσι; Μήπως θα  ήταν  καλύτερα να παραδεχτεί ο διπλωμάτης της υπερδύναμης,  ότι η μεγάλη άνοδος των εισαγωγών αμερικανικού LNG στην Ευρώπη  τον φετινό χειμώνα, οφείλεται αποκλειστικά και μόνο  στη διαμόρφωση των τιμών του, που το καθιστούν ανταγωνιστικό; Δηλαδή στους κανόνες της αγοράς  με βάση τους οποίους λειτουργεί η οικονομία στη χώρα του και όχι μόνο; Παραπέμπουμε σε σχετική ανάλυση του Ρόιτερς, σύμφωνα με την οποία το ότι φτάνει αμερικανικό LNG στην Ευρώπη, οφείλεται αποκλειστικά  στο ότι μειώθηκε η ζήτηση στην Ασία (Κίνα), λόγω και της επιβολής δασμών (αμερικανο - κινεζικός πόλεμος δασμών), οπότε   έπεσαν οι τιμές  εκεί,  παρασύροντας  και τις τιμές της  Ευρώπης.

Ούτε σε  διπλωματίες,  ούτε σε γεωστρατηγικούς σχεδιασμούς  και σε πράσινα άλογα. Το αμερικάνικο αέριο  ήταν ακριβό πέρυσι, και οι εισαγωγές στην Ευρώπη  το τετράμηνο Οκτωβρίου - Ιανουαρίου περιορίστηκαν σε 0,9 δις. κυβικά μέτρα. Ό,τι και να έκανε ο Αμερικανός πρέσβης δεν υπήρχε περίπτωση Έλληνας εισαγωγέας να το προτιμούσε, απλούστατα γατί θα έχανε. Εκτός και αν ο κ. Πάιατ ή ο όποιος ομόλογός του "έβαζε το χέρι στην τσέπη". Πράγμα που φυσικά δεν γίνεται.

Φέτος, αποκλειστικά επειδή η τιμή του είναι ανταγωνιστική και συμφέρει να το αγοράσουν οι καταναλωτές, οι εισαγωγές υπερτετραπλασιάστηκαν και είναι λίγο πάνω από 4 δις. κ.μ.   Για να μην «τρελαινόμαστε» όμως, και  για να υπάρχει μέτρο σύγκρισης,  λέμε ότι  η Ρωσία εξάγει στην Ευρώπη  μέσω αγωγών κάτι  λιγότερο από 200 δις. κ.μ. το χρόνο. Οπότε τα 4 ή τα 14 δις. κ.μ. δε λένε και πολλά ως προς  το κεφάλαιο εξάρτηση.

Καταληκτικά, στην ενέργεια και στα ενεργειακά πρότζεκτς,  όπως και στο υπόλοιπο εμπόριο,  και πάντα σε  καθεστώς  ελεύθερης οικονομίας, κερδίζει όποιος και όποιο πρότζεκτ προσφέρει ασφάλεια και ανταγωνιστικούς όρους. Χωρίς  όμως ανταγωνιστικούς όρους - τιμές  στην έξοδο του αγωγού ή του τερματικού ή του ηλεκτρικού συστήματος, δεν πουλάς ούτε μισό κυβικό, ούτε μισή κιλοβατώρα.