Πεπρωμένο μαζικών απολύσεων φυγείν αδύνατον...

Πως μπορείς και υποστηρίζεις δημόσια πως θα πρέπει να απολυθούν 300.000 άνθρωποι, μου έγραφε τις προάλλες ένα φίλος της στήλης σε ηλεκτρονική επιστολή...

Ξέρω πως αν απαιτούσα να προσληφθούν άλλες 300.000 για να λυθεί το οικονομικό πρόβλημα της χώρας, μέσω της αύξησης της ζήτησης και άλλων μαγικών οικονομικών τεχνασμάτων, μπορεί να είχα καλύτερη αποδοχή. Να έβαζα υποψηφιότητα και να έβγαινα και βουλευτής...

Για μερικούς μήνες όμως, όσο διαρκούν τα δανεικά της τρόικας γιατί μετά, πεπρωμένο φυγείν αδύνατον...

Οι απολύσεις είναι μια πλευρά της μοναδικής διεξόδου που βλέπω από την κρίση χρεοκοπίας. Δραστική μείωση όχι κατά, αλλά περί τις 300.000 εργαζόμενους και αναδόμηση του δημοσίου εκ του μηδενός στην κατεύθυνση της προσφοράς υπηρεσιών στον πολίτη και την οικονομία και στην παρεμβολή εμποδίων.

Δυστυχώς τα ψέματα τέλειωσαν...

Στο μέλλον, μετά από το τραύμα που θα αφήσει στο έθνος το διεφθαρμένο, αργόσχολο πελατειακό δημόσιο, θα νιώθει ασφαλέστερος και χαλαρότερος όποιος εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα ή αυτοαπασχολείται, παρά όποιος εργάζεται για το δημόσιο.

Ούτε κατά φαντασία...

Η αλήθεια όμως είναι πως δεν μπορώ να φανταστώ πως είναι να έχεις προγραμματίσει ολόκληρη τη ζωή σου με βάση ένα σταθερό εισόδημα και καμιά μεταβολή. Σε εμένα πάντως φαντάζει απελπιστικά ανιαρό.

Σε όλες τις δουλειές που έχω κάνει, από τα καλοκαίρια που πήγαινα γυμνάσιο ακόμη, το μόνο σίγουρο ήταν πως δεν θα συνεχίσω να κάνω αυτή τη δουλειά με τους ίδιους όρους στο διηνεκές του βίου μου. Ανά πάσα στιγμή, έπρεπε να έχω ένα-δυο εναλλακτικά σχέδια για το πώς συνεχίζουμε ως οικογένεια αν προκύψει οποιοδήποτε ξαφνικό πρόβλημα.

Πάντα υπολόγιζα η δουλειά μου να φέρνει στην επιχείρηση περισσότερα απ’ όσα της κοστίζει. Όποτε ένοιωθα πως αυτό δεν συμβαίνει φρόντιζα να αλλάξω τα δεδομένα. Ξέρω πως καμιά επιχείρηση δεν επιβιώνει αν πληρώνει περισσότερα απ’ όσα εισπράττει...

Όταν υπολόγιζα πως η επιχείρηση στην οποία εργαζόμουν είχε μεγαλύτερο κόστος από έσοδα της ή ήταν ίσα βάρκα ίσα νερά, και άρα ήταν έρμαιο στην πρώτη αναποδιά, φρόντιζα να αλλάξω επιχείρηση στην πρώτη ευκαιρία. Οι περισσότεροι τότε έλεγαν πως αφήνεις ένα μεγάλο μαγαζί για κάτι καινούργιο άρα επισφαλέστερο.

Σημασία δεν έχει τι φαίνεται αλλά τι βρίσκεται πίσω από τη βιτρίνα.

Οικόσιτα ζώα

Κάποιος μου έγραφε σε μια επιστολή πριν από λίγες μέρες πως οι περισσότεροι από τους ανθρώπους που εργάζονται στο δημόσιο και είναι πάνω από 45-50 ετών περίπου και θα απολυθούν μοιάζουν σαν τα ζωάκια που έχουν μεγαλώσει μέσα σε ένα σπίτι και ξαφνικά κάποιος τα αφήνει να επιβιώσουν στο δάσος.

«Θα δούμε μαζικές αυτοκτονίες», μου έγραφε. Φοβάμαι πως μπορεί να έχει δίκιο. Ποια άρρωστη νοοτροπία όμως είναι αυτή που καθιστά τους ανθρώπους ανίκανους να χειριστούν οι ίδιοι με αξιοπρέπεια την έμφυτη βιοποριστική ικανότητα;...

Ο ίδιος, όπως και εκατομμύρια άλλοι Έλληνες, αν απολυόμουν κάποια στιγμή, θα έκανα υπομονή και θα σχεδίαζα τα επόμενα βήματα...

Η ακριβής παρομοίωση θα ήταν νομίζω πως οι εργαζόμενοι στο δημόσιο μοιάζουν με ένα τσούρμο οικόσιτα κάποιας γιαγιάς που τα φρόντιζε με τη σύνταξή της και αυτά της ανταπέδιδαν συντροφιά.

Ξαφνικά η γιαγιά αποβιώνει και οι κληρονόμοι θέλουν να χτίσουν πολυκατοικία στη θέση του παλιού οικίσκου και πετάνε γάτες και σκυλάκια στο πεζοδρόμιο.

Από την ώρα που χρεοκόπησε το ελληνικό δημόσιο είναι θέμα χρόνου να φτάσει στη στάση πληρωμών στο δημόσιο και στην πλήρη αναδόμηση με στόχο τη δημιουργία προϋποθέσεων να πάρει εμπρός ο ιδιωτικός τομέας.

Οι πολιτευτές, πολιτικοί και τα κόμματα όλων των αποχρώσεων ήταν αυτοί που πούλησαν το όραμα και την υπόσχεση της δια βίους σίτισης στο δημόσιο πρυτανείο, με αντάλλαγμα τη δια της ψήφου πρόσβασης από τους ίδιους στις ρεμούλες.

Όταν εξάντλησαν τον ιδιωτικό τομέα, στραφήκαν στα δανεικά και τώρα που τελείωσαν και τα δανεικά, σφυρίζουν αδιάφορα και βγάζουν δεκάρικους για το κεφάλαιο, τους δανειστές και τον περήφανο λαό που δεν πρέπει να σκύβει το κεφάλι...

Όλοι αυτοί οι θεωρητικοί της σοσιαλιστικής φλυαρίας είχαν ακροατήριο όσο μιλούσαν για εξισωτικές διανομές με ξένα «κόλλυβα». Όσο μοίραζαν τα «κόλλυβα» των δανεικών και των φορολογουμένων, φρόντιζαν να κρατούν καλές μερίδες για τον εαυτό τους και τους φίλους και αφισοκολλητές τους.

Τώρα που η πραγματικότητα θέτει επιτακτικά την δημιουργία πλούτου εκ του μηδενός, με κόπο σκέψη και εργασία, θα εξαφανιστούν όπως εξαφανίστηκαν στην μεταπολίτευση σε λίγους μήνες τα συμπαρομαρτούντα του καθεστώτος της επταετίας.

Γενικότερο φαινόμενο

Η δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία όμως δεν είναι προνόμιο των εργαζομένων στο δημόσιο.

Στη δημοσιογραφία κατά καιρούς είχα να κάνω με νέους συναδέλφους οι οποίοι από τα 25 τους υπολόγιζαν τι σύνταξη θα βγάλουν. Έβρισκαν μια «τρύπα» σε κάποιο ρεπορτάζ και αντιμετώπιζαν τη δουλειά τους σαν απασχόληση σε δημόσια υπηρεσία. Θεωρούσαν πως το ζητούμενο της δουλειάς τους είναι να κάνουν copy paste σε δελτία τύπου υπουργείων και επιχειρήσεων.

Γνώριζαν τις λεπτομέρειες των κλαδικών συμβάσεων απ΄ έξω και ανακατωτά, αλλά θεωρούσαν καταστροφικό για την καριέρα τους αν αναγκαστούν να γράψουν κάτι που δεν ήταν κοινής λήψης ή σε γνώση του τάδε επιχειρηματία ή του δείνα υπουργού...

Θεωρούσαν τις πηγές πιο σημαντικές από τους αναγνώστες. Πιστεύω πως έκαναν και κάνουν λάθος. Η δουλειά του δημοσιογράφου και των μέσων ενημέρωσης είναι η διαχείριση πληροφοριών. Φυσικά οφείλουν να διατηρούν ισορροπίες για να έχουν πρόσβαση σε πληροφορίες, αλλά η πραγματική τους περιουσία είναι οι αναγνώστες που τους εμπιστεύονται.

Στον κλάδο μας έχουν χάσει ήδη πολλοί την δουλειά τους. Υπολογίζω πως μέχρι το τέλος αυτής της κρίσης στον κλάδο μας θα απασχολείται το ένα τρίτο του πληθυσμού που απασχολούνταν το 2008. Αν θυμάμαι καλά, η διαφημιστική δαπάνη από το 2008 μέχρι σήμερα έχει μειωθεί κάτω από ένα τρίτο του τότε ύψους της.

Οι μαζικές απολύσεις λοιπόν δεν είναι κάτι που αφορά τους άλλους. Απλά είναι κάτι που ενίοτε χρειάζεται να συμβεί. Όταν κάποιος μου λέει πως ξέρει τον τρόπο να μην ξανασυμβεί αυτό ποτέ ξανά, αρκεί να τον ακολουθήσω, πρώτα απ’ όλα κοιτάω αν έχει το χέρι του στην τσέπη μου...

Όσοι έχουν εμπειρία χρηματιστηριακών αγορών ξέρουν πως πίσω από τα μεγάλα λόγια και τις διαβεβαιώσεις για εύκολο και ατάραχο μέλλον, κρύβονται μεγάλες απάτες.

Συνωστισμός απολύσεων...

Εδώ και δυο χρόνια γράφω στη στήλη πως αυτή κρίση θα καταλήξει για το ελληνικό δημόσιο με μαζικές απολύσεις και άρση της μονιμότητας.

Δεν το κάνω για να πανικοβάλλω κανένα, ούτε γιατί παρόμοια θέματα έχουν υψηλή αναγνωσιμότητα ή νοσηρότητα από αυτούς που νιώθουν καλύτερα όταν οι άλλοι είναι χειρότερα.

Το γράφω και το επαναλαμβάνω, γιατί έτσι εκτιμώ πως θα εξελιχθούν τα πράγματα και γιατί έτσι πιστεύω πως βοηθώ κάποιους ανθρώπου να προγραμματίσουν καλύτερα τη ζωή τους.

Το να ψάχνεις π.χ. για δουλειά ή να αιφνιδιαστείς απολυόμενος μαζί με άλλες 100-200.000 σε μερικούς μήνες είναι χειρότερα από το να έχεις προετοιμαστεί αρκετά νωρίτερα όταν όλοι πίστευαν τις υποσχέσεις πως κανένας δεν πρόκειται να απολυθεί...

 (Capital, 29/9/2011)