Τοίχο υψώνει η κυβέρνηση στους βιομηχάνους-μετανάστες, αλλά τα «Plan B» παραμένουν…

Μήνυμα στις βιομηχανίες, που θέλουν να μεταφέρουν την έδρα τους στο εξωτερικό αποτελεί στην ουσία η προς ψήφιση σήμερα τροπολογία του υπ. Οικονομικών με την οποία εμποδίζει την απορρόφηση της Βιοχάλκο από τη θυγατρική του Βελγίου.

Με την κίνηση αυτή, το οικονομικό επιτελείο επιχειρεί να υψώσει ένα τοίχο σε όσες βιομηχανίες σκέφτονται να επιχειρήσουν κάτι ανάλογο, καθώς το τελευταίο διάστημα είχε ενημερωθεί πως κι άλλες επώνυμες επιχειρήσεις σχεδίαζαν να βαδίσουν στα βήματα του ομίλου Στασινόπουλου.

Τι σχέση όμως έχουν όλ’ αυτά με την ενέργεια ; Είναι η ίδια όψη του άλλου νομίσματος, όπως χαρακτηριστικά λέει στέλεχος του ομίλου Στασινόπουλου.

Η αιτία που η Βιοχάλκο θέλησε να απορροφηθεί από τη θυγατρική της Viohalco SA με έδρα στις Βρυξέλλες ήταν για να βρει ευκολότερα φθηνό τραπεζικό δανεισμό, απαραίτητο για τη βιωσιμότητα του ομίλου, η παραγωγική βάση του οποίου παραμένει στην Ελλάδα.

Φαύλος… ενεργειακός κύκλος

Διότι ακριβώς επειδή τα εργοστάσια παραμένουν στην Ελλάδα, μπροστά σε τέτοια ύφεση, η μοναδική διέξοδος είναι η ενίσχυση των εξαγωγών. Αλλά εξαγωγές με τόσο υψηλό ενεργειακό κόστος είναι ιδιαίτερα δύσκολες. Εκτός και αν η διοίκηση αποφασίσει να τις χρηματοδοτήσει βάζοντας μπροστά τις πολλές «σβηστές» γραμμές παραγωγής. Αλλά πάλι για να γίνει αυτό, πρέπει να εξασφαλίσει φθηνά δανειακά κεφάλαια, που για την ώρα υπάρχουν αλλά μόνο στο εξωτερικό

Εδώ ακριβώς υπεισέρχεται η μεταφορά έδρας στις Βρυξέλλες. Μόνο υπό την προϋπόθεση ότι η διεθνής αγορά θα εκλάβει τη Βιοχάλκο ως διεθνή όμιλο, (όπως όντως είναι αφού το 85% των εσόδων της προέρχεται από θυγατρικές του εξωτερικού),  θα της δώσει πρόσβαση σε φθηνό τραπεζικό δανεισμό. «Στην πραγματικότητα εξαργυρώνουμε την εξωστρέφειά μας για να αποκτήσουμε καλύτερη πρόσβαση σε χρηματοδότηση και με μικρότερο κόστος», όπως χαρακτηριστικά λέει σε συνέντευξή του στο www.capital.gr, o πρόεδρος της Σωληνουργεία Κορίνθου και ανώτατο στέλεχος του ομίλου της Βιοχάλκο Κωνσταντίνος Μπακούρης.

Πρόκειται για τον τέλειο φαύλο κύκλο. «Αυτή τη στιγμή υπάρχουν εργοστάσιά μας που λειτουργούν στο ένα τρίτο της παραγωγικής δυναμικότητάς τους, λόγω έλλειψης ρευστότητας», σημειώνει ο κ. Μπακούρης.

Το πρόβλημα αφορά όλες τις χαλυβουργίες και τις περισσότερες ενεργοβόρες βιομηχανίες. Κάπως έτσι εξηγείται το γεγονός, πως σύμφωνα με τα στοιχεία της Ένωσης Χαλυβουργιών Ελλάδος (ΕΝΧΕ), οι εξαγωγές μας προς την Αλγερία, την πιο δυναμικά αναπτυσσόμενη αγορά και καλύτερο σήμερα πελάτη για τις βιομηχανίες της Νότιας Ευρώπης, έπεσαν στο α’ εξάμηνο του 2013 πάνω από… 50% συγκριτικά με το αντίστοιχο διάστημα πέρυσι.

Αντίθετα, οι Ιταλικές χαλυβουργίες, έχουν καταφέρει να τετραπλασιάσουν τις εξαγωγές τους από το 2010 στην Αλγερία, ενώ οι Πορτογαλικές χαλυβουργίες τις διπλασίασαν. Οι χώρες αυτές, αντίθετα με την Ελλάδα, και παρά την οικονομική κρίση, έλαβαν σημαντικά μέτρα μείωσης του ενεργειακού κόστους, θωρακίζοντας τις βιομηχανίες τους. Πρόσφατα η Ιταλία ανακοίνωσε πακέτο μέτρων ύψους 600 εκατ. ευρώ για τη βιομηχανία της, μεταξύ των οποίων και φοροαπαλλαγές για όσες εταιρείες οι ενεργειακές δαπάνες ξεπερνούν το 3% του τζίρου τους.

Σε κάθε περίπτωση η αγορά, παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης να επιχειρήσει να κλείσει την πόρτα εξόδου σε επιχειρήσεις-μετανάστες, ζει με το ερώτημα «ποιος θα είναι ο επόμενος που θα μεταφέρει την έδρα του ή ακόμη και την παραγωγική του βάση στο εξωτερικό». Διότι, όπως έχει ενημερωθεί ακόμη και το Μαξίμου, είναι αρκετές οι βιομηχανίες που έχουν έτοιμα τα δικά τους «Plan B» για τη μεταφορά της έδρας τους εκτός Ελλάδας.

Αρνητικές πρωτιές

Οι αρνητικές πρωτιές σε ηλεκτρισμό και αέριο, παρά τις αποσπασματικές προσπάθειες της κυβέρνησης για μείωση του ενεργειακού κόστους (σσ: συμβάσεις διακοψιμότητας), παραμένουν.

Όταν μια Ιταλική, Ισπανική ή Γερμανική βαριά βιομηχανία με 24ωρη λειτουργία μπορεί και αγοράζει ρεύμα προς 55 ευρώ τη μεγαβατώρα, η αντίστοιχη ελληνική τιμολογείται προς 70 ευρώ, όπως διαμαρτύρονται οι βιομηχανίες. Στη μέση τάση, όπου έχουμε συνολικά 9.000 επιχειρήσεις, η τιμή κυμαίνεται στα 102-103 ευρώ, έναντι 65 ευρώ του Γερμανού.

Επίσης τα στοιχεία της Eurostat δίνουν την Ελλάδα μακράν πρώτη στη μέση τιμή του φυσικού αερίου για τη βιομηχανία (χωρίς φόρους), με 47,77 ευρώ / μεγαβατώρα, με 2^ους  τους Σουηδούς (46,06), 3^ους τους Κροάτες (45,7), και 4^ους τους Σλοβένους (44,5). Ωστόσο, οι μικρές βιομηχανίες φτάνουν να πληρώνουν μέχρι και πάνω από 50 ευρώ/ μεγαβατώρα, όπως τουλάχιστον λένε οι ίδιοι οι επιχειρηματίες.