Το ΣτΕ βάζει «φρένο» στις απαλλαγές «μικρών» φωτοβολταϊκών από την περιβαλλοντική αδειοδότηση όταν κατασκευάζονται ως ενιαίο έργο

Την ανάγκη ουσιαστικότερου ελέγχου, στις περιπτώσεις μαζικής ανάπτυξης μικρών σταθμών στην ίδια γεωγραφική περιοχή, αναδεικνύει πρόσφατη απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας. Στο επίκεντρο της απόφασης βρίσκεται η πρακτική της κατάτμησης μεγαλύτερων επενδύσεων σε επιμέρους έργα, ώστε να αξιοποιείται το ευνοϊκότερο αδειοδοτικό καθεστώς (αλλά και έως πρόσφατα το καθεστώς κατακύρωσης ταρίφας) που προβλέπεται για εγκαταστάσεις περιορισμένης ισχύος.

Η υπόθεση αφορά 186 φωτοβολταϊκούς σταθμούς, συνολικής ισχύος 185,814 MW, που χωροθετήθηκαν στην περιοχή της τεχνητής λίμνης Πηνειού, σε έκταση περίπου 2.700 στρεμμάτων. Παρότι οι εγκαταστάσεις είχαν λάβει ξεχωριστές βεβαιώσεις απαλλαγής από περιβαλλοντική αδειοδότηση, το ΣτΕ έκρινε ότι η αρμόδια αρχή δεν είχε εξετάσει προηγουμένως εάν τα γειτονικά έργα συνιστούσαν ουσιαστικά ενιαία επένδυση. Ως αποτέλεσμα, ακυρώθηκαν οι 186 βεβαιώσεις και 25 συναφείς εγκρίσεις εργασιών μικρής κλίμακας.

Το ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι το ανώτατο δικαστήριο δεν αμφισβητεί συλλήβδην την περιβαλλοντική απαλλαγή των φωτοβολταϊκών έως 1 MW. Αντίθετα, αναγνωρίζει τη νομιμότητα του συγκεκριμένου ορίου, επισημαίνοντας ωστόσο ότι η εφαρμογή του δεν απαλλάσσει τη Διοίκηση από την υποχρέωση να εξετάζει τις ιδιαιτερότητες κάθε περίπτωσης.

Επομένως, η ύπαρξη πολλών γειτονικών εγκαταστάσεων, η σχεδόν ταυτόχρονη υποβολή αιτήσεων και οι ενδεχόμενες σωρευτικές περιβαλλοντικές επιπτώσεις αποτελούν στοιχεία που δεν μπορούν να παραβλέπονται. Όταν υπάρχουν σχετικές ενδείξεις, απαιτείται προκαταρκτικός περιβαλλοντικός έλεγχος, ώστε να διαπιστωθεί εάν χρειάζεται κανονική περιβαλλοντική αδειοδότηση.